ย้อนเวลาไปเปิดร้านติ่มซำเพื่อร่ำรวยยุค80

เซี่ยถิงถิงมีโอกาสได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง หลังจากถูกแฟนหนุ่มบอกเลิกเธอด้วยเหตุผลที่ฟังดูแล้วงี่เง่ามาก เขาบอกเลิกเธอเพียงเพราะเธอมาจากครอบครัวชาวไร่ชาวนา ไม่สามารถที่จะส่งเสริมให้เขาได้ขึ้นไปสู่จุดที่สูงกว่านี้ได้ ถิงถิงเองไม่ได้มีใจรักในตัวแฟนหนุ่มคนนี้มากมายนัก

แต่ก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้ เธอผิดเพราะเกิดเป็นลูกชาวไร่ชาวนางั้นสิ ชาวไร่ชาวนาแล้วไงอย่างน้อย ๆ ตอนเธอเรียนจบมาจากมหาวิทยาลัย เธอเป็นนักศึกษาเกียรตินิยมเชียวนะ ถิงถิงคิดว่าเสียใจในวันนี้ดีแล้ว ดีกว่าปล่อยให้เวลาเนิ่นนานไปมากกว่านี้

แต่ที่น่าเจ็บใจหลังจากที่ถูกบอกเลิกถิงถิงกลับต้องมาตกตายเพราะเปลือกกล้วยเน่า ๆระหว่างเดินกลับหอพักไปเสียได้ ยังดีที่พระเจ้าเห็นใจให้เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และครั้งนี้เธอจะทำให้เห็นว่าอาชีพชาวไร่ชาวนานั้นมีเกียรติขนาดไหน ชาวไร่ชาวนาก็สามารถร่ำรวยได้ หรือพวกคุณจะไม่กินข้าวที่ชาวนาปลูก พวกคุณกล้าที่จะไม่กินไหมล่ะ

หมู่บ้านตระกูลเซี่ยตั้งอยู่ในหุบเขาหนานซาน เมืองฉี ในเขตเหลียนซาน ถิงถิงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งคนแรกของหมู่บ้านหลังจากเรียนจบด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ถิงถิงได้ทำงานกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ในแผนกการตลาด ส่วนแฟนหนุ่มของถิงถิงนั้นหลังจากเรียนจบเธอจึงตัดสินใจคบหากับเขา

แต่แล้วผู้ชายที่ดูดี หน้าตาดี แรก ๆ นิสัยดีแต่พอผ่านไปไม่นานก็กลายเป็นคนหน้าซื่อใจคดไปเสียได้ นับเป็นครั้งแรกที่ถิงถิงมองคนผิดไป ยังดีที่เพิ่งคบหาดูใจกันได้ไม่นาน ไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ ฝ่ายชายเป็นฝ่ายมาบอกเลิกกับเธอหน้าบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ถิงถิงถึงแม้จะอับอายและเสียใจแต่มันไม่เท่าเจ็บใจ

หนึ่งเดือนต่อมาถิงถิงตัดสินใจลาออกเพื่อที่จะกลับบ้าน เพื่อเช่าภูเขารกร้างเพื่อทำสวนผลไม้ เดิมทีครอบครัวของเธอก็เป็นชาวไร่ชาวนามีที่ดินอยู่หลายสิบหมู่ แต่ถิงถิงคิดว่ามันคงไม่พอ หากจะทำสวนผลไม้และปลูกข้าวหรือแม้กระทั่งธัญพืชจึงจำเป็นที่จะต้องเช่าภูเขาเพิ่ม และเธอเชื่อว่าพ่อและพี่ชายต้องให้การสนับสนุนเธอเต็มที่

“ถิงถิง เธอจะกลับบ้านเกิดที่เหลียนซานจริง ๆ เหรอ” เหม่ยอิงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของถิงถิง

“อื้ม เราตัดสินใจแล้ว จะกลับบ้านไปทำไร่ทำสวน เราจะพลิกฟื้นภูเขาแห้งแล้งให้กลายเป็นสวนที่อุดมสมบูรณ์ขึ้นมาให้ได้ แล้วใครที่ดูถูกเราไว้ จะได้เห็นดีกัน เอาความมั่งคั่งที่ได้จากไร่นามาตบหน้าคนพวกนั้น เหม่ยอิงไม่คิดว่ามันสะใจดีเหรอจ้ะ”

“แต่เธอไม่เสียดายเงินเดือนเหรอ ถิงถิง อีกอย่างเธอไปแล้วเราก็คงจะเหงาแย่เลย”

“ถ้าเธอมีเวลาไปเยี่ยมเราได้นะ บ้านเรายินดีต้อนรับ”

“ตกลง เราไปแน่ ขอให้เธอเดินทางปลอดภัยนะ นี่เบอร์ที่ทำงานของเรา ถ้าหากมีอะไรให้เราช่วยเหลือ โทรหาเรานะ”

“ขอบใจเธอมากนะเหม่ยอิง เธอเองก็กลับไปได้แล้ว รถจะออกแล้ว เอาไว้มีโอกาสเราจะมาเยี่ยมเธอนะ”

“โชคดีนะถิงถิง”

“เธอเองก็โชคดีนะเหม่ยอิง หวังว่าเธอจะตกลงปลงใจกับรุ่นพี่ไห่ฉีเร็ว ๆ นะ”

“ยัยบ้าถิงถิง ใครจะตกลงปลงใจกับคนอย่างตาทึ่มคนนั้นกัน”

ถิงถิงนั่งรถไฟอยู่ห้าวันเต็ม ๆ กว่าจะถึงบ้าน ไม่รู้ว่าพอกลับไปถึงบ้านแล้วพ่อกับแม่และพวกพี่ชายจะว่าอย่างไรบ้าง แต่ถิงถิงเชื่อว่าทุกคนในครอบครัวจะให้การสนับสนุนเธอ ตอนนี้การได้กลับมาอยู่กับครอบครัวนั้นเป็นสิ่งที่เธอหวงแหน หากว่าเธอไม่มีโอกาสย้อนกลับมาเหมือนตอนนี้ไม่รู้ว่าครอบครัวจะเสียใจมากแค่ไหน แต่มันน่าตลกมาก ตายเพราะลื่นเปลือกกล้วยช่างเป็นการตายที่น่าอับอายที่สุด

ถิงถิงลงจากรถไฟจากนั้นก็หาอะไรกินรองท้อง ตลอดเวลาหลายเดือนที่ทำงานถิงถิงเก็บเงินได้ไม่น้อยไปกว่าหมื่นหยวน หอพักที่เธอพักอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานสามารถเดินไปได้ใช้เวลาเพียง 10 นาที ค่าหอพักจ่ายคนละครึ่งกับเหม่ยอิง อีกทั้งถิงถิงไม่ใช่คนที่จะใช้เงินฟุ่มเฟือยอะไร เงินเดือน 1,000 หยวน จ่ายค่าหอพัก 30 หยวน ส่งกลับบ้าน 200 หยวน ค่ากินอยู่ 70 หยวน ถิงถิงเหลือเงินเก็บ700 หยวน

นอกจากนี้วันหยุดถิงถิงยังทำงานเกี่ยวกับบัญชีให้ร้านทองละแวกหอพักอีกด้วย รายได้จากงานพอเศษตกเดือนละ 500 หยวน ทำให้ถิงถิงมีเงินเก็บเดือนละ 1,200 หยวนเลยทีเดียว นับว่าเป็นเงินที่มากเลยทีเดียว ตลอดเวลา 1ปี ที่ถิงถิงทำงานอยู่ที่เมืองหลวง ถิงถิงมีเงินเก็บถึง14,400 หยวน ด้วยเงินก้อนใหญ่นี้ถิงถิงจะนำกลับไปพลิกภูเขารกร้างให้กลายมาเป็นสวนผลไม้ในอนาคตข้างหน้า

ถิงถิงนั่งรถจากตัวเมืองมาถึงอำเภอ จากนั้นเดินต่อเข้าไปในหมู่บ้าน จากตัวอำเภอไปถึงหมู่บ้านถิงถิงใช้เวลาเดิน 2 ชั่วโมง โชคดีที่ถิงถิงไม่ได้เอาอะไรกลับมานอกจากเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดเท่านั้น ปกติจะมีเกวียนรับส่งคนจากหมู่บ้านมาที่ตัวอำเภอ เพียงแต่ถิงถิงมาไม่ทันเกวียนได้ออกไปแล้ว

“พ่อ แม่ พี่ชาย หนูกลับมาแล้วค่ะ”

“เจ้าใหญ่ เหมือนพ่อได้ยินเสียงน้องสาวของแก ออกไปดูหน่อย” พ่อเซี่ย

“ครับพ่อ”

“พ่อ แม่ พี่ชาย หนูกลับมาแล้ว ทำไมบ้านเงียบ หรือว่าไม่อยู่บ้านกัน”

“พี่ได้ยินแล้วถิงถิง แล้วนี่มาได้ยังไง ทำไมไม่บอกล่วงหน้าพี่จะได้ไปรอรับ แล้วนี่กลับมายังไง นั่งเกวียนหรือเดินมา ท่าทางแบบนี้เดินมาใช่ไหม พ่อ แม่ น้องสาวกลับมาแล้ว แถมยังเดินมาอีกด้วย”

“พี่ใหญ่จะโวยวายทำไม หนูก็แค่เดินมา ทำอย่างกับไม่เคยเดิน แล้วพี่รองไปไหน แม่ล่ะ ทำไมบ้านเงียบ”

“แม่ไปช่วยงานบ้านลุงใหญ่”

“ช่วยงานอะไร บ้านลุงใหญ่มีอะไรงั้นเหรอพี่”

“อ่อ ไม่มีอะไร แค่ป้าใหญ่ทำขนมออเจียวเลยให้แม่ไปช่วย ส่วนเจ้ารองไปบนเขากับเพื่อนในหมู่บ้านเห็นว่าจะไปดักไก่ป่ากัน”

“แล้วพ่อล่ะ พ่อทำอะไรอยู่เหรอพี่”

“พ่อกำลังจะทำกับข้าวน่ะสิ ก็แม่ไม่อยู่”

“พอดีเลย หนูหิวมากเลยเนี่ย ตอนลงจากรถไฟกินขนมแป้งทอดมาสองชิ้นเอง ตอนนี้หิวจะตายอยู่แล้ว”

“ไป ๆ เข้าบ้านกันได้แล้ว ส่งกระเป๋ามาพี่จะเอาไปเก็บให้ แล้วก็ไปล้างหน้าล้างตาล้างมือให้เรียบร้อย จะได้มากินข้าว”

“ได้เลย พี่ใหญ่”