วอนฟ้าฝากรัก

ณ. คลินิกเวชกรรมเล็กๆแห่งหนึ่งเป็นตึกคูหาที่อยู่ไม่ไกลจากตลาดในตัวอำเภอมากนักมีหมอสาวพรฟ้าเป็นเจ้าของคลินิก

ตอนนี้เป็นเวลาเช้า คนไข้ค่อนข้างแน่นเป็นพิเศษเพราะช่วงนี้เป็นหน้าฝนคนเลยเป็นไข้หวัดกันเยอะช่วงนี้เช้าๆจะยุ่งทุกวันบ่ายๆก็จะไม่ค่อยมีคนหมอในคลินิกก็จะได้พักช่วงนี้

คลินิกที่นี่จะปิดทุกวันอาทิตย์มีหมอทำงานกันอยู่สามคนมีหมอพรฟ้าและหมอพลอยฝนที่เป็นน้องสาวอีกคนก็หมออลินเป็นเพื่อนของหมอพลอยฝนเข้ามาทำงานที่นี่พร้อมกันได้ปีกว่าแล้ว

"น้องหอบหนักมากเลยนะคะทำไมไม่พามาเร็วกว่านี้คะ"

พรฟ้าตรวจลูกสาววัยสี่ขวบของหญิงชาวพม่าตอนนี้หลอดลมเด็กหญิงตีบมากจนเธอต้องรีบพ่นยาไม่รู้ว่าคนเป็นแม่ปล่อยลูกให้เป็นหวัดหนักจนปอดบวมได้อย่างไรทั้งที่ควรจะรีบมาหาหมอนานแล้ว

"ฉันไม่ค่อยมีเงินค่ะหมอฉันไม่ใช่คนไทย"

หญิงสาวแม่ของเด็กตอบกลับหมอด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักก่อนหน้าเธอเป็นแค่ลูกจ้างในสวนผลไม้แห่งหนึ่งเงินก็ไม่ได้มีมากอะไร

แถมต้องตกงานถูกไล่ออกเพราะมัวแต่เอาเวลามาดูแลลูกที่อุ้มลูกมาที่นี่ก็เห็นว่าลูกเป็นหนักมากจึงยอมมาทั้งที่มีเงินติดตัวไม่ถึงหนึ่งร้อยบาท

"โถ่.. ถ้าลูกเป็นแบบนี้อีกรีบพามาเลยนะคะถ้าไม่มีเงินก็ไม่เป็นไร"

พรฟ้ารีบบอกให้คนตรงหน้าไม่ต้องห่วงเรื่องเงินเพราะเธอเป็นหมอหน้าที่ก็คือรักษาเรื่องเงินไม่ใช่เรื่องสำคัญ

"ขอบคุณมากๆเลยนะคะ"

หญิงสาวรีบยกมือไหว้หมอสาวก่อนจะน้ำตารื้นนับว่าชีวิตที่นี่ก็ไม่ได้โหดร้ายกับคนต่างบ้านต่างถิ่นอย่างเธอเสมอไป

"ไม่เป็นไรค่ะ...ถ้าน้องพ่นยาเสร็จแล้วหมอจะเข้ามาฟังปอดอีกรอบนะคะอาจจะต้องฉีดยาด้วย"

"ค่ะ"

หมอสาวว่าจบก็รีบออกไปดูคนไข้เคสอื่นต่อเพราะอยากจะตรวจอาการของคนที่มานั่งรอให้เร็วที่สุดคนไข้จะได้รีบกลับบ้านไปพักผ่อน

พรฟ้าเธอเป็นหญิงสาวสวยวัย29หุ่นนาฬิกาทรายผิวขาวอมชมพูสูง160 ผมดกดำหยักศกยาวถึงกลางหลังใบหน้ารูปไข่คิ้วเรียวบางได้รูปดวงตากลมโตปากนิดจมูกหน่อย

เธอเป็นหมอสาวเจ้าของคลินิกอยู่ที่ตัวอำเภอหนึ่งของจ.นครราชสีมาคลินิกของเธอเป็นคลินิกเล็กๆที่มีคนไข้มาเรื่อยๆไม่ได้เยอะอะไร