icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อ้อมกอดมัจจุราช

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1708    |    อัปเดตเมื่อ:23/12/2022

วัน

ไม่ทัน เป็นไปได้ยังไงวะ คนงาน

กลับมาบ้านเกิดเมืองนอน เขาจะได้รับข่าวร้ายเช่นนี้ ก้นที่นั่งเครื่องบินมายังไม่ทันหายร้อน กลับมาถึงไร่ก็มีอาการร้อนอกร้อนใจขึ้นมา

ิบคน แล้วห้าสิบคนที่ว่าก็มีแต่คนงานหญิงครึ่งหนึ่งคร

ั้น แล้วทำไมพวกมึง

เครียด ตวัดสายตาคมกริบ

บนเครื่องบินแล้วก็ปิดมือถือส่วนพวกผมก็อยู่กรุงเทพฯ เพราะต้องดูแลเรื่องการส่งออ

ทำให้เขาจำเป็นต้องตัดการสื่อสารชั่วคราว และการเดินทางจากประเทศอังกฤษมายังประเทศไทยใช้เวลาหลายสิบชั่วโมง หนำซ้ำต้องพักเครื่องอยู่ประเทศญี่ปุ่นนานถึงสามสิบชั่วโมงเนื่องจากเกิด

านของป้านุ่มแม่ครัวประจำไร่ที่ป่วยเป็นโรคเก๊าท์ นางขอพักรักษาตัวให้หายดีโดยระหว่างหยุดพักไป จึงให้น้องหนูซึ่ง

านุ่มมาเกี่ยวอะไร

านุ่มนี่แหละครั

ระจ่างแจ้ง ทำให้คนที่รอฟ

นูมาเกี่ยวอะไรด้วย มึงก็แค่ตอบกูม

หม่พร้อมกับน้องหนูครับ แล้วที่ทำงานที่ใหม่ของน้องหนูก

ล้วทำไมถึงย้ายตามน้องหนูไปได้ล่ะ?” กวินภพตวาดถามก

ป็นอย่างนี้

อย่างละเอียด คนที่นั่งฟังอยู่ถึงกับกำมือแน่น ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าคมหล่อเ

ศี พอก้าวเข้ามาเป็นแม่ครัวของไร่ เรื่องวุ่นๆ ก็เกิดขึ้นทันที เป็นเพราะความละอ่อน ความสดใส สรีระที่ทุกคนเห็นแล้วต่างกลืนน้ำลายลงคอและการ

อกล่าวอ้างว่าบิดาของตนเองเป็นคนเชื้อสายจีน เธอจึงได้รับกรรมพันธุ์มาจากบิดานั่นเอง ทำให้ความสงสัยของเขาหมดไป ด้วยความท

ทางไปต่างประเทศต่อ ทำให้เขาไม่ล่วงรู้พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของคนงานชายทั้งหลาย อีกทั้งเจริญกรุงกับวรจักรลูกน้องสองในห้าคนสนิทที่คอยดูแลไร่แทนเจ้านายก็

ของฉันไปทำไม ในเมื่อมันก็มีคนงานของมันอยู่แล้ว” กว

ล้วให้เงินเดือนล่วงหน้าคนละครึ่งเดือน ซึ่งระยะเวลาสองวันนั้นเป็นสองวันที่เรามีกำหนดเก็บผลผลิตพอดีครับ การกระทำของคุณท็อปทำให้ผมคิดว่า น้องหนูน่าจะเป็นนกต่อของคุณท็อป เพื่อมาหลอก

่จะทำให้เจ้านายของตนล่มจมได้เท่าเจ้า

กูหนักเกินไปแล้ว คอยดูนะ

องหนู ตัวการสำคัญของเรื่อง ทว่าเวลานี้สิ่งที่เขาต้องจัดการอย่างเร่งด่วนก็คือ หาคนงานมาเก็บผลผลิตในไร่ของเขาให้ได้มากที่สุด แล้วหวังว่ามันจะทันเวลาที่ขีด

่อไหร่เห็นดีเมื่อนั้น” กวินภพหมา

เปิดรับโบนัส

เปิด
อ้อมกอดมัจจุราช
อ้อมกอดมัจจุราช
“"คุณทอร์ช คุณจะทำอะไรฉัน อย่านะ ลุกขึ้นจากตัวฉันเดี๋ยวนี้" มือที่ยังเป็นอิสระทุบไปยังอกกว้างของเขาจนดังอึกๆ เจ้าของอกแกร่งไม่มีอาการสะทกสะท้านแต่อย่างใด รู้สึกรำคาญมือน้อยๆ ของเธอจนเขาต้องจับมันรวบไว้ในมือแข็งแรง "จะทำอะไรน่ะเหรอ ถามโง่ๆ ก็จะปล้ำเธอน่ะสิ เธอยั่วยวนคนงานของฉันจนหัวปั่นเกือบทุกคน ฉันก็เลยอยากจะรู้ว่าเธอมีอะไรดี พวกมันถึงได้หลงเธอหนักหนา ถึงขนาดตามก้นเธอไปไร่ของไอ้ท๊อป สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น พิสูจน์ด้วยตัวของฉันเองนี่แหละดีแล้ว ร่านดีนักก็จะสนองให้หายอยาก จะได้ไม่ไปยั่วคนอื่นให้เขาฉิบหายเหมือนฉัน" เสียงของเขานั้นช่างเหี้ยมเกรียมจนเธอใจหล่นไปกองยังปลายเท้า และยิ่งสีหน้าของเขาด้วยแล้ว เพลงมีนาอยากจะตายเสียให้ได้ "อย่าคุณทอร์ช...อย่า ฉันไม่ใช่น้องหนู แควกๆๆๆ กรี๊ดดดดด...แควก" คำร้องห้ามของสาวใต้ร่างดูเหมือนจะไร้ผล เพราะตอนนี้อาการหน้ามืดด้วยไอแห่งแรงโทสะมันปกคลุมสมองและจิตใจของเขาจนสิ้น เสื้อผ้าของเธอจึงถูกกระชากติดมือมา แล้วเขาก็ใช้เศษผ้าที่มีความยาวมากที่สุด มัดข้อมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้ ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ของตนออกจากกระเป๋ากางเกง นำผ้าผืนนั้นมาปิดปากสาวที่แผดเสียงกรีดร้องไม่หยุด มัดปมผ้าไว้ด้านหลังศีรษะสาว "อื้อ อื้อๆๆ" เธอทั้งดิ้นทั้งส่งเสียงร้อง แต่เสียงนั้นไม่อาจหลุดออกมาได้ เพราะมีผ้าผืนใหญ่ปิดปากของเธออยู่ อีกทั้งร่างกายยังถูกร่างหนาคร่อมทับ ทำให้เธอหมดสิ้นอิสรภาพอย่างสิ้นเชิง ดวงหน้าสาวตอนนี้เปื้อนสีเลือด เนื่องจากร่างกายส่วนบนของตนเองเหลือเพียงบราตัวสวยที่ห่อหุ้มดอกบัวงดงามไว้เท่านั้น และเวลานี้เขาก็ก้มมองความอวบใหญ่ตาเป็นมัน "เธอได้อิ่มแน่ เพลง...ฉันจะทำให้เธอคลานลงเตียงเลย" ปากหนาพูด มือใหญ่ค่อยๆ บรรจงถอดบราสีชมพูหวานออกจากร่างสาว ไม่กี่วินาทีบงกชคู่สล้างก็เปิดเผยต่อสายตาร้อนแรงของกวินภพ”