ฟ้าหลงตะวัน

เธอจึงขึ้นไปอาบน้ำ ประมาณสามทุ่มกว่าก็เดินออกมาจากห้อง เพ่งมองห้องของอนวัฒน์ เพราะคิด

ไปในห้องก่อนแล้วกันนะ

น้ำเป็นใคร เธอชั่งใจอยู่สักพักว่าจะเข้าไปดีหรือเปล่า เพราะกลัวว่าต้นน้ำจะจับได

นวัฒน์ช้าๆ จะเปิดไฟก็ไม่กล้า เพราะกลัวต้นน้ำกลับมาเห็นเข้า ด้วยความที่ห้องปิดไฟสนิท ทำให้พัทธนันท์ต้องหลับตาข

าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ความที่อยากจะรู้ความจริงจึงทำให้พัทธนันท์ค่อยๆ เดินไปหยุดที่โต๊ะหนังสือเป็นอันดับแรก มองหาสิ่งที่คิดว่าจะเป็น

เป๋าที่ต้นน้ำใช้ประจำวางอยู่ที่หัวเตียง พัทธนันท์จึงค่อยๆ เดินให้เงียบที่สุดจะได้เข้าไปใกล้กระเป๋า พยายามเอื้อมมือไปหยิบให้เร็วด้วย เพื่อจะไม่ให้ต้นน้ำที

ปิดปากเพื่อปิดกั้นเสียงร้องของพัทธนันท์ เขากลับใช้ปากหยักได้รูปของตัวเองปิดเสียงร้อ

ก็ไม่ส่งผล ไม่ว่าเธอจะออกแรงสักเท่าไหร่ ร่างของต้นน้ำก็ไม่สะทกสะเทือน แถมยังรวบข้อมือบางของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง แล้วรั้งขึ้นไปเหนือศี

่อกลางวันเอาแต่ไล่ให้เขากลับไปทำงาน รสจูบยาวนานที่ชายหนุ่มมอบให้ ทำเอาสมองของพัทธนันท์เริ่มมึนงง จูบที่ดูดดื่มเริ่มทำให้เธอหายใจติดขัด หญิงสาว

น้าของพัทธนันท์ที่ตอนนี้กำลังหายใจหอบถี่ด้วยความสับสน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ปล่อยพัทธนันท์ไปง

้างต่างหยุดไปชั่วขณะ ได้ยินแค่เสียงเต้นของหัวใจเธอเท่านั้น ต้นน้ำถอนจูบจากปากอิ่มแสนหวานที่ตอนนี้บวมเจ่อเล็กน้อยเพราะการกระทำของเขา ชายหนุ่มเลื่อนใ

นาสัมผัสที่ดอกบัวคู่งามของเธออย่างไม่อาจห้ามใจ ขยับจังหวะมือบีบเคล้นทรวงอกของเธอตามจังหวะหายใจของพัทธนันท์ มืออีกข้างของเขาปลดตะขอบราอย่

อต้านต้นน้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตะขอบราของตัวเองหลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ต้นน้ำไม่ปล่อยให้เวลานี้ผ่านไปง่ายๆ ชายหนุ่มซุกซบใบหน้าของเขาลงไปหาดอกบัวคู่งามที่เขาปรารถนาอยากจะเชย