รักนะคะคนเถื่อนของฉัน

“ดารณาขยับลุกขึ้นมานั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนที่นอน ดวงตาแป๋วสบกับดวงตาคมกริบของคนตัวใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวมองเธออย่างเอาเรื่องก่อนจะเดินกระฟึดกระฟัดมานั่งหันหลังให้บนเตียงอย่างโกรธๆ และก็เป็นเธอที่ยอมเอ่ยออกมาก่อน ด้วยรู้ดีว่าเขา 'งอน' เพราะ 'อยากให้ง้อ' "หึงใช่ไหมคะ" ถามเขายิ้มๆ "ไม่!" เขาปฏิเสธทันควัน "อ้าว ก็ทำเหมือนหวง ถ้าไม่ใช่หึงแล้วคืออะไรล่ะคะ" ถามพร้อมกับที่ใบหน้าสวยหวานแสดงอาการงงงวยไปด้วย "ไม่มีอะไรทั้งนั้นโว้ย" เขาตะคอกออกมาอย่างดุดัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนที่คุ้นเคยกับเขามากกว่าใครรู้สึกกลัว "จอมอย่าโวยวายได้ไหมคะ หนูถามจอมดีๆ นะ" เธอยังตะล่อมเขาเสียงหวาน "ไม่มีอะไร! แกล้งทำดีให้ตายใจเท่านั้นแหละ" "คิกๆ" เธอมองหน้าเขาด้วยประกายตาแสนหวาน ก่อนจะก้มหน้าลงหัวเราะคิกๆ ราวกับขบขันนักหนา ทำให้คนที่กำลังอารมณ์คุกรุ่นยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม ไม่ติดว่ารัก พ่อจะเตะกระเด็นไปติดฝาบ้านเลยจริงๆ !!!”