icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย

บทที่ 3 01

จำนวนคำ:1486    |    อัปเดตเมื่อ:11/03/2023

ณะที่ผวาลุกขึ้นมานั่ง

สองประเทศ ครั้นพอแม่เสียไป เธอจึงย้ายมาอยู่กับพ่อและพี่ชายที่แดนมังกรแห่งนี้เป็นการถาวร นี่ก็ไม่ใช่คืนแรกที่เธอฝันเช่นนี้

างเอามือปิดปากด้วยความตกใจ เมื่อพบว่า

ขึ้นมาถอดเสื้อผ้าอีก แต่ทำไมมันถึง…” เธอครางพลางลูบไล้ไปที่เนื้อตัว

จากเรื่องไหนวะ ทำไมมันถึงได้หล่อล่ำแล้วก็…ลามกขนาดนี้วะเนี่ย โอ๊ย! หล่อจนต้องเปลื้องผ้าพลีก

อหันขวับไปมองนาฬิกาข้างฝา เพื่อจะพบว่ามันยังเช้าอยู

ตูให้พ่อหน่อย” เสียงเรียกชื่อเธอด้วยสำเ

่อ” เธอตอบรับก่อนจะร

นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ” เห็นผู้เป็นพ่อแต่

่าจะอยู่เคลียร์งานที่นั่นต่อสักสองสามวันด้วยเลย แต่คืนนี้พ

กอะไร ก็ให้พี่ใหญ่ไปแท

รงที่พี่ใหญ่ของแก เขาก

นอย่างพี่รองไปออกงานที่ไหน” แน่นอนว่าด้วยนิสัยเจ้าชู้เพลย์บอยของพี่ชายคนรองที่แทบจะมีข่าวฉาวรายวัน เธอจึงมั่นใ

ฉันถึงปล่อยให้มันไปงานคืนนี้ไม่ได้

นะ ไม่มีทางอะ” เธอเอะใจ กอปรกับยิ่งได้เห็นสายตาของผู้เป็นพ่อก็ยิ่งมั่นใจ

กับแม่ตั้งหลายปีหรอก” เธอโอดครวญ แน่นอนว่าหนึ่งในเหตุผลที่เธอต้องไปอย

…วันหนึ่งแกก็ต้องรับช่วงต่อจาก

บงานของพ่อ เอาตรงๆ นะ มันไม่ใช่ทางของหนู หนูไม่ถนัด อีกอย่างพ่อยังมีลูกชายอีกต

้อนถามถึงกับสะอึก แน่นอนว่าถึงเธอกับพี่ชายจะไม

ำตอบเอาจากงานคืนนี้สิ พ่อเชื่อว่าแกจะได้คำตอบ ยังไงก็…ฝากด้วยนะ รายละเอียดทั้งหมดอยู่ที่พี่ช

นสวยตรงไหนวะ” ลู่เมิ่งพี่ชายคนรองบ่นอุบขณะมองจี้หยกรูปปลาที่อยู่ในมือน้องสาว แน่นอนว่ามันคือวัตถุป

เจอจี้ปลาหลักล้านถึงกับช็อคไปเลยรึไง” หลี่ลู่เมิ่งเห็

ู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่าเคยเห็นมันมาก่อ

พ่อตัวไหนสักตัวล่ะมั้ง ฮ่าๆๆ” คนพี่พูดติดตลก แต่

“นี่ หนูไ

็นของโบราณที่เพิ่งขุดพบ แกจะไปเคยเห็นมันได้ยังไง นอกซะจากว่า…”

“ว่

าๆๆ” ลู่เมิ่งหัวเราะชอบใจหวังจะให้น้องสาวได้ขบขันด้วย แต่รายนั้น

่ อย่าบอกนะว่าแกคิ

ปล่า” เธอตอบเสียง

มีอย่างที่ไหนขุดบ่อเลี้ยงปลาเอาไว้กลางบ้าน คนปกติที่ไหนเขาทำกัน ดีนะที่บ้านเราไม

รู้สึกเหนื่อยๆ อยากกลับไปพักมา

ปหาหมอไหม เดี๋ยวพี่พาไป” พี่ชายถ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
“เธอจากไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ในขณะที่เขากลับยังอยู่เพื่อเฝ้ารอด้วยความคะนึงหา เมื่อคนหนึ่งอยากลืม แต่อีกคนกลับจดจำทุกลมหายใจ แล้วจะมีหนทางไหมที่จะทำให้หัวใจของพวกเขากลับมาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "นี่ฉันหลุดมาอยู่ในยุคไหนวะเนี่ย บทจะข้ามภพก็ข้ามกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลย? นี่ข้ามภพนะเว้ย ไม่ใช่ข้ามถนนหน้าปากซอย" "เจ้าเป็นตัวอะไร" คำถามโต้งๆ ทำเธอชะงัก ก่อนหันมาจ้องเขาตาขวางพลางบ่นงึมงำ "ถามแบบนี้ สู้ชี้หน้าด่ากันยังดูหยาบคายน้อยกว่า" "เป็นปิศาจรึ" คำถามนี้ทำเธอราวกับถูกตบหน้าอีกครั้ง "ไม่รู้ว่าข้าจะอดทนได้อีกนานเพียงใด เมื่อเจ้าช่างน่าปรารถนาเหลือเกิน" เขาบอกเสียงพร่า ขณะลูบไล้ที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง "เช่นนั้นท่านก็อยู่ให้ห่างจากข้าเถิดท่านฝู" "อย่าว่าแต่จะให้อยู่ห่างกัน แม้แต่ละสายตาจากเจ้า ข้ายังทำมิได้ หากต้องทำเช่นนั้น ข้าคงขาดใจตายเสียก่อน" "สายตาของท่านกำลังทำข้าใจคอไม่ดี" "ไม่ดีเยี่ยงไร" "ก็...มันอาจทำให้ข้าเผลอทำอะไรๆ ท่านน่ะสิ" "เช่นนั้นก็จงรู้เอาไว้ว่าการกระทำเมื่อครู่ของเจ้า ก็ทำให้ข้าใจคอไม่ดีเช่นกัน" "ไม่ดียังไง" เธอย้อนถามบ้าง "ก็ไม่ดีตรงที่ มันจะทำให้ข้ามิอาจรักษาคำพูดที่ให้ไว้ หากว่าข้า...ปรารถนาในตัวเจ้าเกินกว่าจะทนรอได้" เสียงเขาแหบพร่า อีกทั้งนัยน์ตาก็ยังแดงก่ำด้วยไฟปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน "เช่นนั้น...ก็ไม่ต้องรอสิ"”