icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย

บทที่ 9 07

จำนวนคำ:1544    |    อัปเดตเมื่อ:11/03/2023

ี๊ยมด้วยความอิ่มแปล้ อารมณ์เธอก็ดีขึ้น ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยดังเดิม ก่อนจะรีบเดินนำออก

ถอะ ข้ากับเสี่ยวไป๋จะรออยู่ด้านนอก” เขาหั

้อบุรุษหรือสตรีดีเจ้าคะ” ถงอีอีเดินกลั

งเป็นบุรุษไปก่อน ฝากเจ้าจัดการด้วยแล้ว

ะ” สาวใช้รีบเข้ามาดึงแขนของค

ใช่ไหมอีอี ฮ่าๆๆ” คนที่ถูกลากจากมาจากฝั่งเสื้อผ้าสตรีมองคนข้างๆ พล

ค่ล้อเล่น” เธอจับแขนอีกฝ่ายเขย่าแรงๆ แ

้ไม่ได้ ฉันคือแฟชั่นนิสต้าตัวแม่เชียวนะ จะ

ณชายได้คิดอีกสักนิดนะเจ้าคะ” สาวใช้ทำได้แค่

ากพอแล้ว นี่ยังจะให้แต่งตัวเป็นชาย ปิดบังความสวยที่ฉันภูมิใจนักหนาอีก โกรธเกลียดอะไรฉันนักหนาเหรอ แค่สวรรค์ไม่เมตตา ฉ

เข้าใจที่คุณหนูกล่าว ต้องขออภัยด้วยเจ

งเถอะ มาถึงขั้นนี้แล้วนี่

้าดีๆ งามๆ ทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ” เห็นนายสาวทำหน้าเซ็ง สาวใช้

่ข้ายังไม่ได้เป็นตัวเอง เฮ้อ! ทำไมชีวิตมันถึงได้ยากขนาดนี้นะ” เธอถอนหายใจหนักๆ อีกครั้

รางพลางลูบไปที่ผ้าผืนนั้นซ้ำ

ปราณีตมากที่สุด แล้วก็เป็นผ้าเนื้อดีที่สุด คุณชายช่างตาแหล

้าผืนนี้ก็คงต้องแพงที่สุด

ชั้นเลิศ แต่ก็แพงที่สุดในร้านข้า หรือจะพูดให้ถูกก็คงแ

านว่านั่นแหละ เนื้อผ้าดีขนาดนี้ ถ้านำมาตัดเย

องการตัดเสื้อผ้าเพื่อส่งเป็นของกำนัลให้สาวงามล่ะก็ ทางร้านมีช่างตัดเย็

ก็มีช่างฝีมือดีไม่แพ้กัน” แน่นอนว่าช่างที

เดี๋ยวนะ” เธอหันมาบอกพ่อ

“อีอี ถาม

จ้าค่ะ” ถงอีอีรับคำพลา

องเจ้าเป็นไงเหรอ หมายถึงเอ่

าค่ะ ว่าแต่คุณหนูถามทำไมเจ้าคะ” ท้ายประโยคสาวใช้หันมากระซิบถาม ด้

ปหนึ่งเค่อ (15 นาที) สองสาว

ุณชายเอาข้าตายแน่ๆ เลยเจ้าค่ะ” ถงอี

ุณชายของเจ้าเสียไปในวันนี้ งอกเงยกลับมาเป็นร้อยเท่า ไม่เชื่อก็รอดูฝีมือข้าได้เ

ินอย่างฝูฟาหยางถึงกับเสียงเข้มทันที เมื่

อีเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้แทบจะคุกเข่าลงไ

ต้องโทษข้า แต่ท่านก็ไม่ควรโทษข้าอยู่ดี เพราะข้ากำลังจะท

“ปร

่า ข้าจะทำให้มันงอกเงยขึ้นมาเป็นหลายเท่าตัว ถือซะว่าข้ายืมเงินลงทุ

เคยคิดจะให้เจ้าอดตาย”

ไม่ต้องลำบากพึ่งพาท่านให้มากเกินไป หรืออย่างน้อย

็แล้วแต่ ไปกันเถอะ” เ

โอ๊ย! ทำไมเป็นคนเข้าใจยากแบบนี้เนี่ย” เธอเกาหัวแกรกๆ ด้วย

เปิดรับโบนัส

เปิด
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
“เธอจากไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ในขณะที่เขากลับยังอยู่เพื่อเฝ้ารอด้วยความคะนึงหา เมื่อคนหนึ่งอยากลืม แต่อีกคนกลับจดจำทุกลมหายใจ แล้วจะมีหนทางไหมที่จะทำให้หัวใจของพวกเขากลับมาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "นี่ฉันหลุดมาอยู่ในยุคไหนวะเนี่ย บทจะข้ามภพก็ข้ามกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลย? นี่ข้ามภพนะเว้ย ไม่ใช่ข้ามถนนหน้าปากซอย" "เจ้าเป็นตัวอะไร" คำถามโต้งๆ ทำเธอชะงัก ก่อนหันมาจ้องเขาตาขวางพลางบ่นงึมงำ "ถามแบบนี้ สู้ชี้หน้าด่ากันยังดูหยาบคายน้อยกว่า" "เป็นปิศาจรึ" คำถามนี้ทำเธอราวกับถูกตบหน้าอีกครั้ง "ไม่รู้ว่าข้าจะอดทนได้อีกนานเพียงใด เมื่อเจ้าช่างน่าปรารถนาเหลือเกิน" เขาบอกเสียงพร่า ขณะลูบไล้ที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง "เช่นนั้นท่านก็อยู่ให้ห่างจากข้าเถิดท่านฝู" "อย่าว่าแต่จะให้อยู่ห่างกัน แม้แต่ละสายตาจากเจ้า ข้ายังทำมิได้ หากต้องทำเช่นนั้น ข้าคงขาดใจตายเสียก่อน" "สายตาของท่านกำลังทำข้าใจคอไม่ดี" "ไม่ดีเยี่ยงไร" "ก็...มันอาจทำให้ข้าเผลอทำอะไรๆ ท่านน่ะสิ" "เช่นนั้นก็จงรู้เอาไว้ว่าการกระทำเมื่อครู่ของเจ้า ก็ทำให้ข้าใจคอไม่ดีเช่นกัน" "ไม่ดียังไง" เธอย้อนถามบ้าง "ก็ไม่ดีตรงที่ มันจะทำให้ข้ามิอาจรักษาคำพูดที่ให้ไว้ หากว่าข้า...ปรารถนาในตัวเจ้าเกินกว่าจะทนรอได้" เสียงเขาแหบพร่า อีกทั้งนัยน์ตาก็ยังแดงก่ำด้วยไฟปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน "เช่นนั้น...ก็ไม่ต้องรอสิ"”