เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

ดุจตะวันฉันรักเธอ

ผู้เขียน: ลิลเอง

บทที่ 1 ตอนที่ 1

จำนวนคำ:1645 | อัปเดตเมื่อ：19/03/2023

มด้วยกลุ่มเมฆสีม่วงดำทะมึนลอยต

ครื่องยนต์ 2995ccทะยานไปข้างหน้า

งก่อนค่อยต

่นแล้วได้อะ

นั่งมาข้าง

บายใจไง”

สายฟ้าสีเงินเริ่มแลบแปลบตา ตามด้วยเส

ให้ลืมหูลืมตา ไม่กี่พริบตาต่อมา

สมาธิเป็นพิเศษ แม้ความเร็วของรถ เพื่อมุ

มคะ” เสียงอา

รถน่ะ? อ

่ไว้ใจกั

่า สองสามวันก่อน เราใช

กมากอี

ให้รู้ถึงนิสัยเอาแต่ใจ

ราะอะ

ปล

เทพ

ไรอ

ชียว ใครบอก เรื่

่ใช่ชนรั้ว”

คร? บอกมาเ

พื่อให้ได้คำตอบ ยังเขย่

เทพเอ็ด “เดี๋ยวได

ิคะ ใครเล่าใ

่ากับว่ามันเป็นเรื

ริงซะ

ป็นเล็กอย่

่เท

้องตกอกต

โตแล

คณเทพทำเสียงขั

เขาคนนี้ พยายามทำตัวสาวเกินวัย แก่แดดเก

ี่มีความคิดความอ่านอยาก

เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ทำนองเรือล่มในหนอง เงินทองจะไปไหนเสีย

ำงานโดยไม่ต้องมาคอยห่วงหน้าพะวงหลัง ซึ่งเขาคิดว่า เขาไม่ใช่ผู้ชายคนแรก

งการ เขาเป็นผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง บางเวลา ก็จำต้องพักผ่อนหย่อนใจบ้าง ด้วย

ตัว หลังหมดภารกิจการงานประจำวัน เขาไม่ชอบออกงานสังคม เลี่ยงได้จะเลี่ยง ผิดกับมารดาของเขา

การใช้ชีวิต รวมไปถึงทัศนคติในการมองโลก

เฉพาะกับบุคคลที่เห็นว่าต่ำต้อยกว่าในด้านฐานะ

ี่

รอีก

้ว่างหรื

โดยไม่พักคิด ส

อนัญญาพ

กนิดเลยหรือ

? พรุ่งนี้พี

อดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยหรือไง

กผ่อนหย่อนใจบ้างสิ ขืนทำแต่งานตลอ

งหวัดกับเพื่อนอีกโขยง ไป

บสักที หมายถึงกบจริงๆ น

็เถอะ นัญ

้อยย

ล้วที่

ปปิ้งก

ั้นแหละ

นุ่มไม่เชิงดูถู

ละคะ หรือพี่เทพคิดว่าน

จะได้ออกมาช่วยคุณอาทำงา

ดว่าจะทำให้ตัวเองสวย

่ทำงานที่บริษัทค

ไมล

่อยากทำ ก็ไม่ท

่องงานบริษัท พี่เห็นว่าควรเรียนรู้ไว้บ้าง

พี่เทพแน่ะ เข้าไป

งสือที่ทำอยู่ทุกวันน

อยู่เลยว่าไม่เห็นจะทำให้รวยขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าพี่เทพจะขยันไปถึ

สแล้วก็ขยันเรียนเข้า คนเราจนอย

เดือดร้อนอะไรนี่ คุณพ่อคุณแม

นไส้ ในแนวความคิดของญาต

ป็นประ

ากการบ่มค่านิยมผิดๆ ในฐานะลูกสาวคนเดียวของครอบครัวมีอันจะกิน และยังเป็นบุตรที่บิดามารดาคิด

ัวยากจน แต่พ่อแม่ก็พยายามกัดฟันหาเงินส่งเสีย

อกาสดีกว่าคนอื่น ก

นนหนทาง เท้าข้างที่เหยียบคันเร่งยังเผลอออกแรงกดเพิ่มขึ้น แม

เทพ!

สิ้นสุดบท

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

ดุจตะวันฉันรักเธอ

ลิลเอง โรแมนติก

“"ผมแปลกใจจริงๆ นะ ทำไมถึงอยู่เป็นโสดมาจนอายุป่านนี้ ดูเหมือนจะไม่เคยมีข่าวกับผู้ชายด้วยสิ หรือว่ามี?" "ไม่มีหรอกค่ะ ตะวันมีเพื่อนผู้ชายนับคนได้ แล้วก็เป็นเพื่อนกันจริงๆ อีกอย่างตะวันไม่ชอบออกงาน เบื่อสังคมสวมหน้ากากเข้าหากัน ที่ตะวันไปอยู่บ้านสวนกับน้าแหววกระทั่งได้พบคุณ ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะคะ ตะวันไปบ่อยๆ ทีละนานๆ ตะวันมีเพื่อนอยู่กลุ่มหนึ่งที่คอยทำงานช่วยเหลือผู้คน แล้วงานของเราก็ต้องซอกๆ ไปตามแหล่งเสื่อมโทรม หรือชุมชนแออัดมากกว่าเดินไปบนพรม ถือแก้วคอกเทลร่อนไปร่อนมา นี่ตะวันก็ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเข้าไปช่วยงานที่ศูนย์อิงตะวันขอท่านพ่อเต็มตัวซะที" เธอมองหน้าเขาแล้วยิ้ม "จำได้ไหมคะ ครั้งหนึ่งคุณเคยแนะนำให้ตะวันพาเอื้อยกับแอ๋วไปไว้ที่ศูนย์ช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสของท่านพ่อ ตะวันแทบตีหน้าไม่ถูกแน่ะ" "จำได้ แล้วผมก็ไม่ได้เอะใจเลย ที่ชื่อของตะวันไปพ้องกับชื่อศูนย์ช่วยเหลือเด็กของท่านชายรังสิมันต์" คณเทพประคองหน้าเรียวคม ที่ออกมอมนิดๆ ไว้ในอุ้งมือ "ตะวันของผม!" เขาจ้องตาดำโต แสงไฟหน้ารถที่สะท้อนเข้ามาในรถพอทำให้มองเห็นประกายตาแจ่มจำรัสราวดาวรุ่งในคืนแรม "รู้นะว่าถ้าผมขาดตะวันดวงนี้เสียแล้ว ชีวิตผมก็คงมืดสนิทราวกับว่าดวงอาอาทิตย์ ดวงดาวทุกดวงในกาแล็กซี่ได้แตกดับไปพร้อมกัน" "คุณก็เหมือนกันนะคะ ถ้าชีวิตของตะวันไม่มีคุณเป็นประทีปส่องนำทาง ตะวันก็คงมะงุมมะงาหรา ไม่รู้จะเดินไปบนเส้นทางไหน ท้ายที่สุด ก็คงดิ่งลงเหว แล้วทุกอย่างก็จบเพียงเท่านั้น" คณเทพให้รางวัลคำพูดถูกใจ และกินใจเขา ด้วยจุมพิตที่มีทั้งความอ่อนโยนอ่อนหวานออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ เต็มอารมณ์เรียกร้องของความปรารถนาที่มีอยู่ ความรักสำหรับเขา ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ แต่เมื่อรักแล้วจะจีรังยั่งยืนตลอดกาล ต่อให้โลกแหลกสลาย แต่ความรักของเขาจะคงอยู่ ไม่แตกทำลายไปด้วย เขาไม่รู้ว่าชีวิตหลังความตายมีจริงไหม แต่ความรักที่เขามีต่อคุณหญิงดุจตะวัน อติวัณณ์ หรือตะวันในดวงใจของเขาดวงนี้ ไม่มีคำว่าถึงกาลอวสาน”