icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
หวนรัก วิวาห์ลวง

หวนรัก วิวาห์ลวง

ผู้เขียน: pamika_1995
icon

บทที่ 1 บทนำ

จำนวนคำ:1577    |    อัปเดตเมื่อ:06/04/2023

า.

ย่าค่ะ..

เคล้าที่ไหล่เปล่าเปลือย ปากบางพยายามร้องห้ามยามเรือนกายหนาถาโถมเ

ือ

้สึกได้ถึงน้ำหวานอุ่นไหลรดออกมาไม่สายขาด เมื่อ

ื่

ล้ายกับพยายามข่มกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่จวน

ียวเหมือนลำเทียนทั้งกด...บดเน้น ลงบนจุดกระสันเ

พกงอนงามลอยไม่ติดผนังต้องส่ายเอวเบียดสู้นิ้วมือเขา ทำให้แข้ง

ยกเรียวออกกว้าง สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องรัดรอบคอ

...อ่า

อออ

ื้อดี เพื่อปลดปล่อยกายแกร่งให้ดีดออกมาแล้วจับรูดตัวตนชักขึ้น

ะโปรงวิวาห์ที่ยาวระพื้นขึ้นไปกองที่สะโพกผาย นิ้วเรียวเกี่ยวขอบแพลนตี้ลายลูกไม้เบี่ยง

เหยเก เพราะไม่คุ้นชินและ

กันแน่น ทั้งบีบรัดทั้งตอด..จนเขาปริแตก สะโพกแน่นค่อยถอด

ำเร็วนะ..อ๊ะ” กระซิบเบาๆ ริมกกหู ก่อนที่สะ

ตับ ตั

งครางระงม ใบหน้าซุกซบที่ซอกคอแกร่ง

ู่เดียวทั้งเขาและเธอเดินทางมาสุดปลายสวรรค์ เมื่อสะโพกหนากระแ

นจะสะบัดร่างบางลงพื้นอย่างไม่ใยดี แล้วโยนเครื

ยงเข้มเอ่ยบอก ก่อนจะจัดเ

น้ำเสียงหวานที่เจือ

ู้ว่าเธอจะเด็ดสะเด่าเ

ลว

าซะก่อน..หนีตามชู้ไปเฉยเลย...พี่สาวเธอมันแย่ๆๆๆ ทำตัวเหมือนเด็กเล่นขายของ

วรเห็นแก่ครอบครัวฉันบ้าง” น้ำเสียงตัดพ้อแต่แววตายั

ก มะ .มุกขอโ

วเท้าเข้ามาหาก่อนจะนั่งยองๆ ตรงหน้าร่างบาง “แต่ฉันเซ็งที่สุด ก็คือการที่เธอกลับเข้าม

เรียวพยามสะบัดออกจากการเกาะ

ต่งกับหมูหมายังดีกว่าผ

เจ็บร้าวไปทั้งสะโพกมนได้ใบหน้าหวานแดงก่ำ ร่างอรชรเริ่มสั้นเทิ้ม สะอื้น

อให้เธอร้องไห้จะขาดใจแล้วแดดิ้นตายตรงหน้าฉัน ฉันก็ไม่วันสงสารเ

ออ ฮ

น เธอหมดสิท

ก๊อ

มได้เวลาแล้วครับ’ เสียงตะโ

ียงเข้มตอบกลับไป

งพลางขยับโบว์หูกระต่ายของชุกทักษิโดให้เข้าที่ ก่อนจะเช็ดเหงื่อบริเวณขม

อย่าลืมกลบรอยที่หน้าอกด้วยล่ะ” ร่างสูงเตือนโด

...ป

องถามขึ้นหลังจากเห็นว่าพี

ใช้สองมือจัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทา

ี่

.

.แวะห้อง

งมึงว่ะ

ห้องน

ไมว

พี่” น้องชายบอกยิ้

.เ

เปิดรับโบนัส

เปิด
หวนรัก วิวาห์ลวง
หวนรัก วิวาห์ลวง
“เมื่อเจ้าสาวของ วาโย หายตัวไปก่อนพิธีวิวาห์ เป็นเหตุให้เขาต้องเข้าพิธีกับผู้หญิงที่เขาทั้งรัก ทั้งแค้นอย่าง มุกไหม ที่ถูกเขาตราหน้าว่า ผู้หญิงหลอกลวง ........................................ "จะแค้นเคืองอะไรกันหนักหนาค่ะ ไม่รักกันเเล้วหรือไง? "เอ่ยถามเขาด้วยเสียงสะอื้น จนคนฟังรับรู้ได้ถึงความเศร้าจากน้ำเสียง "... ต้องการอะไร? " น้ำเสียงยังเย็นชาจับจิต คงไม่ต่างจากจิตใจของเขาที่ด้านชาในตอนนี้ "แค่ต้องการให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ได้มั้ยคะ"? เว้าวอน ออดอ้อนด้วยน้ำเสียงที่ยังเจือสะอื้น แต่กระนั้นยังต้องกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่น ก่อนจะกระพริบตาเพื่อไล่น้ำตาที่จวนเจียนจะไหล "หึ เธอฝันไปหรือเปล่า? ตื่นซะที!! อย่าพูดอะไรที่มันฟังดูง่ายไปหน่อยเลย"ร่างสูงแค่นเสียงหัวเราะ มุมปากยกยิ้มหยัน "แล้วตรงใหนค่ะที่มันยาก? " ตอกกลับเขาทันควัน "ยากตรงที่ใจฉันมันพังไปแล้วไง!! ใจคนไม่ใช่เครื่องจักร มันมีความรู้สึก มันเจ็บเป็น! "ตะคอกเธอกลับอย่างไม่ลังเลตามเเรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน คนอย่างเขาถ้ารักก็มาก แต่ถ้าเกลียดจะเกลียดมากกว่าที่เคยรัก!! ........................................ "ได้โปรด มุก...ยกโทษให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ด้วย ฮึก อึก..ได้โปรด...ที่รัก" "ฮือ มะ ไม่ ฮึกฮึก"น้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูเต็มสองข้างแก้มนวล ใบหน้าหวานแดงก่ำ มือบางโอบรอบแก้มสากขอเขาไว้ พลางโขกขมับแนบชิด สองสายตาสื่อประสานกัน ปากบางเริ่มเอื้อนเอ่ย.... ........................................”