บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 1

งพ่อลูกตระกูลจางจึงพากันออกเดินมุ่งสู่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อพบซุนถง จางอี้เทาถือกระบอ

มากพอสมควรกว่าจะถึงบ้านครอบครัวซุน จางอี้หมิงจับมือบ

อรับ” เมื่อมาถึงที่หมาย จางอี้

” ซุนซูเย่เดินออกมาดู “อ้าว

ธุระอยากจะขอคุยกับท่านลุงถง ไม่ทราบ

อ เข้ามาในบ้านก่อน

ลุงถงอย่างเดียว ข้าอยากปรึกษาบ

” ซุนซูเย่ตอบ เขาเดินนำสองพ่อลูกตรงไปทา

ทากับหมิงเอ๋

นเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาคู่นั้นดูมีเมตตาและใ

เพราะชาวบ้านที่นี่ด้อยความรู้นัก แม้แต่ซุนซูเย่ผู้เป็นบุตรชายของเขาเองก็ยังไม่รู้หนังสือ เนื่องจากว่

ห้ซุนถงปวดห

ามเดือน ข้าเกรงว่าบ้านข้าจะทนสภาพอากาศหนาวเย็นและหิมะไม่ไหว ข้าจึงอยากจะสร้างบ้านก่อน

งคาคงรับไม่ไหว ทว่าการสร้างบ้านมันต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก แต่ว่า...บ้านเจ้า....”

นจากดินขอรับ จึงไม่จำเป็นต้องไปซื้อวัสดุอุปกรณ์ใด ๆ ใช้แค่ดินกับเศษฟางแห้งในการทำ ไม้ก็ไปตัดเอาบนภูเขา แต่

บางบ้านจะทำเสร็จแล้ว แต่พวกเขาก็ต้องไปหางานทำในเมืองเพื่อหาเงินมาซื้อเสบียงตุนไว้เหมือนกัน ยกเว้นเจ้าจะมีเงินไปจ้า

รย์ในเมืองหลวง ข้ายินดีสอนหนังสือให้เด็ก ๆ เป็นเวลาหนึ่งปีหลังจากผ่านฤดูหนาวนี้ไปแ

บบนี้คงไม่มีเงินเพียงพอที่จะไปเรียนหนังสือในเมืองเช่นกัน” ซุนถงเห็นด้วย

ารย์มาก่อน ข้าสามารถสอนหนังสือให้เด็ก ๆ เหล่านั้นได้ ในอนาคต หมู่บ้านของเรา

้าออกหน้าไปถามเหล่าชาวบ้านให้ ใช่หร

ยากรบกวนท่านลุงถงออกหน้าถามช

จ้า แต่ข้าไม่รับปากนะว่าชาวบ้า

ถงมากขอรับ รบก

้หมิงเมื่อเห็นว่าบิดาดีใจที่บรร

้สองกระบอก สีเข้มเอาไว้ปรุงอาหารแทนน้ำตาล ส่วนสีอ่อน เอาไว้ดื่มแทนชา มันหวานอร่อยมาก ท

ถึงกับชะงัก ชายชราลองแคะหูตัวเ

ใช้แทนน้ำตาลได้งั้นหรือ

น้อย ได้ความหวานตามที่ต้องการแล้วก็หยุดได้ขอรับ เมื่อคืนวานบ้านข้าต้มโจ๊กธัญพืชใส่น้ำตาลผัก

วสมเป็นบัณฑิต เขาไตร่ตรองไว้แล้วว่าถ้าท่านลุงถงชอบ

ะขอรับ มันสามารถดื่มได้แบบนั้นเลย

ักมันจะหวานเหมือนกับที่อาเทาบอกหรือไม่” ซุนถงยื่นกระบอก

งบ้านจากดิน มันเป็นยังไง” ซ

บบนี้ขอรั

าฟังแล้ว ซึ่งเขาสามารถเข้าใจได้ทั้งหมดหลังจากฟังเพียงไม่กี่ครั้ง ทั้งยังสามารถอธิบายแยกย่อยออกมาให้ซุ

ได้ ดูแล้วคงแข็งแรงและทนทานพอรับกับฤดูหนาวที่จะมาถึง วันพรุ่งนี้ข้าจะประกาศให

เรียกบิดาให้ทานข้าว ซุนถงเอ่ยชวนสองพ่อลูกอยู่ทาน

้รู้จักกับลูก ๆ ของลุง” ซุนซูเย่

ิงเย่ อายุแปดขวบ รู้จักกันไว้สิ ต่อไปจ

า หมิงเอ๋อร์ อายุห้าขวบ พวกเจ้าอาจจะยังไม่เคยได้เจอกันเพ

ย่ เป็นเด็กชายที่ตัวเล็กกว่าพี่สาวนิดหน่อย ซูลี่ดูแล้วเป็นคนที่มีความมั่นใจในตนเองสูง อาจจะเพราะเป็นพี่คนโต ส่ว

พี่หมิงเย่” จางอี้หมิงเอ

อาเย่คงถูกใจที่มีเพื่อนเป็นเด็กชายเช่นเจ้า” ซุนซูลี่กล่าวต

ดีเป็นน้องชายของพี่ซูล

น้ำตาลผักจะอร่อยตามที่เจ้าบอกหรือไม่” ซุนซูเย่เอ่ยไล่เด็ก ๆ ไปนั่งประจำที่ รวมทั้งผลักจาง

หมู่บ้าน ทางขวามือเป็นจางอี้เทาและซุนซูเย่กับสะใภ้ สำหรับภรรยาของซุนถงนั้นเสียช

นจะไม่ใช่ข้าวคุณภาพดีเท่าบ้านจางในเมืองหลวง แต่ก็ดีกว่าธัญพืชหยาบเป็นไหน ๆ มื้อแรกของจางอี้หม

มิงเย่เอ่ยขึ้นมาเป็นครั้งแรกหลังจากที่ตักข้าวกิน

แต่วันนี้แม่เติมน้ำตาลผักที่ท่านอาอี

กวันได้หรือไม่ขอรับ” ซุนหมิงเย่เอ่ยบ

อ่ยถามหลานชายด้วยความสนใจ ปกติแล้วหมิงเย่ไ

อร่อยกว่าทุกวันเล

ุนถงถึงกับตบมือลงไปบนเข่าตนเองฉาดใหญ่อย่างถูกใจที่หลานชายของตนกินอาหารได้ เพราะครอบครัวซุนเป็นกังวลเรื่องที่

์กินอีกมาก” เจียวเม่ย มองดูลูกชายท

บอกว่าอร่อย มันคงอร่อยจริง ๆ”

่สงสัยว่าน้ำแกงธรรมดาจะอร่อยขึ้นมาได้อย่างไร แต่คิดไป

า เมื่อนำมาตัดกับรสเผ็ดร้อนของเครื่องเทศทำให้ข้าชอบมันไม่น้อยเชี

่ ลอง

เกลือขอรับ แต่สำหรับชาวบ้านธรรมดาที่ไม่ม

ิน ราคาตั้งหกสิบห้าอีแปะ เกือบจะเท่ากับค่าแรงขั้นต่ำท

วบ้านจะชอบหรือไม่ขอรับ” จางอี้เทาลองเอ่ยถา

อย่างที่รู้ น้ำตาลราคาแพงมาก ชาวบ้านยากจนเกินกว่าจะซื

บ้านในหมู่บ้านเราทดลองกินดูก่อน ถ้าผลตอบ

รือไม่” ซุนซูเย่ถามแทร

าเทา ข้าขอโทษแทนลูกชายข้าด้วย อาเย่คงลืมไ

ไว้มากมาย เพียงเท่านี้ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย เพียงแต่ว่ามันย

นอย่างสงบ มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน เห็นคนตกทุ

่ยนแรงงานกับการสอนหนังสือ ก็ให้ท่านปู่ถงมอบน้ำตาลผักให้กับชาวบ้านไปลองชิมดูด้วยเลยสิขอรับ อีกสามวันเมื่

ดเสียจริง ทำเช่นนั้น

” จางอี้หมิง

ซุนอีกไม่นานพวกเขาจึงขอตัวกลับ เพราะต้องขึ้นภูเขาไปเก็บต้นหญ้

หนทางแห่งความเ