icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อ้อมกอดสุภาพบุรุษ

บทที่ 3 

จำนวนคำ:1154    |    อัปเดตเมื่อ:21/08/2023

สัยอยู่เหมือนกันว่าเขาไปหยิบตอนไหน เห็นอยู่ว่าเขายืนอยู่ข้างกายตลอด

คะ” เสียงหวานถามเมื่อไม่เ

ไม่ทันขาดคำ มือหนาแย่ง

เธอได้แต่ตั้งคำถามถามตัวเองในใจเพราะจ

ันบ้างลูก ต

ามดีใจที่ลูกเป็นฝั่งเป็นฝา จะได้หมดห่วงเสียทีที่มีคนดี ๆ อย่างนนทภัทร ชายหนุ่มรุ่นลูกคนนี้เ

ตอบมารดาเสียงสั่น โดยมีมือหน

ียงอ่อนโยนของคุณภาวิดาที่เดินตามหลังประมุขของบ้านร

ะคุ

อ่อน ทั้งยังเลี้ยงมาเองกับมือจะไม่รู้ได้ยังไงว่าหญิงสาวรู้สึกเช่นอยู่ตอนนี้ ซึ่งผู้หญิงทุกคนที่ได้มีงา

.ปล่อยให้ลูก ๆ ต้อนรับแขกกันเองเถอะ” ผู

้ดูความเรียบร้อยด้วย” ค

หล่อคมมามองภรรยาที่กำลังใช้กระดาษซับหน้าอยู่ เห

ทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน เม

้อนผ่าว เมื่อเจ้าบ่าวแสดงความรักต่อเจ้าสาวให้เห็

จนแทบมุดสิงเข้าร่างแฟนหนุ่มได้อยู่รอมร่อ ช่างภาพที่จ้างมาช่างรู้ใจเสียจริง เพราะว่าถ่ายภาพอิริยบถต่าง ๆ ที่เจ้าบ่าวแสดงออกถึงควา

าถือไว้เอง นนทภัทรเห็นอาการเขินอายอย่างนั้นก็ไม

เหนื่

คะ?” กรรณิกาตอบยิ้

ยน้ำเสียงจริงจัง ที่มีวันนี้ได้เพราะหญิงสาวยอมรับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขา รู้สึกว่า

รับเธอแล้วไม่มีคำไหนจะพูดออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะทั้งเธอและเขาต่างเคยบอกไปแล้วอยู่ที่เมื่อเชื่อวัน ตอนนี้เพียงแค่ใช้ใจมองก็รู

ว่าเธอจะทำอะไร ไปที่ไหนจะมีเขาคอยรับส่งเสมอ ขอแค

รักก

รักพี่น

่อใจของเธอนัก เมื่อก้อนเนื้อ

สักเพียงใด สำหรับเธอแล้วไม่เท่ากับก

เปิดรับโบนัส

เปิด
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ
อ้อมกอดสุภาพบุรุษ
“"กิ่งคะ ชีวิตที่เหลืออยู่ของกิ่งให้พี่เป็นคนดูแลได้ไหม" "พี่นนท์..." คนถูกขอแต่งงานถึงกับพูดไม่ออกและบอกไม่ถูกว่าตอนนี้กำลังรู้สึกเช่นไรกันแน่เลยได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อรู้เพียงแต่ว่าร่างกายด้านชาไปหมดทั้งตัว "แต่งงานกับพี่นะคะ" ร่างสูงที่คุกเข่าอยู่ยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงซึ่งภายในใส่แหวนเงินเกลี้ยงเรียบ ๆ ไว้ เขาหยิบแหวนเงินออกมาสวมนิ้วนางข้างซ้ายให้กับว่าที่เจ้าสาวก่อนเพื่อไม่ให้เธอปฏิเสธ แบบนี้เขาเรียกว่ามัดมือชกหรือเปล่านะ ว่าที่คู่หมั้นสาวที่ยังไม่ตอบตกลงได้แต่ตั้งคำถามถามตัวเองในใจ "ค่ะ กิ่งแต่งกับพี่นนท์" กรรณิกาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา พยักหน้ารับอย่างดีใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานในสถานที่แห่งความทรงจำอย่างนี้ เลยอดที่จะน้ำตาคลอออกมาด้วยความซึ้งใจไม่ได้”