icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน

บทที่ 4 หน้าที่ใหม่ (1)

จำนวนคำ:1160    |    อัปเดตเมื่อ:03/09/2023

บคำตอบที่ต้องการแล้วฉันจึงไม่ได้ซักถามอะไรเธออีก เรา

ี่หันมาเห็น เรย์วี่ก็เอ่ยปากถามอ

กันว่าอาการของคุณซานดีขึ้นเสียจนเกือบเป็นปกติ

ณซานเอ่ยถามถึงคนรักของเรย์วี่ ก่อ

มือเรียก ซึ่งฉันก็เดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ด้านข้างเธอแต่

ช่มั้ย” ร่างสูงตอบรับในลำคอเพีย

่ตอบรับเสียงใส

าเอาเงิน

ย์” ก่อนที่คุณซานจะหันไปเรียกใช้งานพี่ก

ากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทานข้

เมื่อเรย์วี่หันไปเห็นคุณพยาบาล

ามสบายเลย ยังไงพี่ขอตัวไป

่อสบโอกาสที่จะหลีกหนีจากแววตาคมกริบดุจใบมีด

ังเสียงทุ้มเข้มโพล่งขึ้นมา “น

็น พอเธอพยักหน้าคล้ายจะให้ทำตามคำส

นมีอะไ

งจะคุย” ข้อต่อรองจากปากเขาทำเอ

านมาแ

ันไปตักอาหารมาวางใส่จานข้าวของตนเอง ประโยคนั้นราวกั

ลังข่มขู่ฉันอยู่ หากยังดื้อรั้นที่จะออกไ

เห็นท่าไม่ดีก็เลยช่วยพูด คงเป็นเพราะส

ถียงข้างๆ คูๆ สายตามองตรงมาที่ฉั

อะไรไว้ถึงต้องมารับมือกั

ยากให้เพื่อนต้องเหนื่อยเปล่ากับการต่อปากต่อคำ

ดกลั้นได้ตั้งหลายปี นี่แค่รับหน้าที่ดูแลเขาไม่กี่เดือนฉันควรอดทนให้มากๆ เพราะผลต

บจานไปล้างในครัว พอคุณซานทานยาเสร็จเรีย

านบนห้อง น้องเ

กับฉันหลังทานข้าวเสร็จคะ” ฉัน

หน้าฉันด้วยแววตากวนประสาท “ไปเรียนรู้งานจากกุ้งนาง อย

แม้แต่จะหันกลับมาสนใจด้วยซ้ำว่าฉันก

เรย์วี่สองคน จึงไม่รอช้าที่จะระบายความในใจข

นสนิทก็ไม่เข้าข้าง หนำซ้ำยังหัวเราะขำขันใ

นอยู่บนห้องคุณซานก็แกล้งฉัน” บอกไว้แล้วว่าจะฟ้อ

เปิดรับโบนัส

เปิด
XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน
XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน
“ยามใดที่ดวงอาทิตย์ตกดิน นิสัยของผมจะกลับกลายเป็นอีกคน... ค่ำคืนนั้นเขาช่างเร่าร้อน ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราล้วนไม่ใช่เพราะความรัก... "ขึ้นชื่อว่าคนดูแลชั่วคราว เธอก็จะได้อยู่แค่ในสถานะนั้น อย่าใฝ่สูง" .......................................................................................... ฉันได้รับหน้าที่ให้ดูแล 'ผู้ชายคนหนึ่ง' ทว่าของแถมที่พ่วงติดมาด้วยนั้นคือเรื่องราวน่า 'ประหลาด' ซึ่งเป็นเหตุทำให้ชีวิตของฉันต้องพลิกผันไปตลอดกาล "คุณซานเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" การเห็นเจ้านายแสดงท่าทีราวกับทุกข์ทรมานอยู่ตรงหน้า จึงไม่นิ่งนอนใจที่จะเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง พร้อมขยับก้าวเข้าไปเพื่อช่วยพยุง "ออกไป!" ทว่าร่างสูงตรงหน้ากลับตะคอกใส่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หนำซ้ำยังสะบัดตัวฉันออกจนเซถลาเกือบล้มลงกระแทกพื้น "ออกไปจากห้องฉัน...เดี๋ยวนี้!!" หากย้อนเวลากลับไปได้ คืนนั้นฉันจะเชื่อฟัง และยอมเดินออกไปจากห้องแต่โดยดี...”