icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ

สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ

ผู้เขียน: pimchan publication
icon

บทที่ 1 prologue

จำนวนคำ:2186    |    อัปเดตเมื่อ:05/09/2023

ัน ว

. เพราะเมื่อเลิกงานจากการเป็นพยาบาลตอนห้าโมงเย็นแล้วเธอไปรับจ๊อบพิเศษดูแ

ันหยุดของเธอ เฟื่องฟ้าก็ไม่รู้ว่าเธอจะทำอย่างไรถึงจะไปทำงานได้ไหว พอเลิกงานกลับมาบ้านก็เจอวงเหล้า

จะขึ้นมาที่ห้องของตนเองแล้วอาบน้ำให้เรียบร้อยเตรียมพักผ่อนเพราะรู้ได้ว่าร่างกายมีอาการเหมือนแพ้อาก

องฟ้าว่ายาลดการคัดน้ำมูกชนิดนี้หากทานแล้วก็จะง่วงมาก ยามที่ฝันจะฝันแบบแฟนซี คือ เคลิบเคลิ้มเหมือนล่องลอยอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ จึงมีบางคนเอายาชนิดนี้

าของเธอออก ในฝันเธอพยายามลืมตามองหน้าคนคนนั้นแล้วก็เผลอสะดุ้งวาบเมื่อเห็นว่าเป็นวิศวกรที่ปรึกษาจอมเย่อหยิ

นเห็นนายอาชว์ คนที่เธอเกลียดที่สุด แถมในฝัน เขายังมายุ่มย่ามวุ่นวายกับเนื้อตัวเธอ กระชาก

มมาข่มขืนเธอในความฝันได้อีก ถึงผลข้างเคียงของยานี่อาจจะทำให้เธอประสาท หรือไม่

อนฝันร้ายได้ขนาดนี้ ขอย

ต้องการพักผ่อนต่อ เธอดึงผ้ามาปิดหูแล้วเสียงก็ยังดังเข้าโสตประสาทอยู่... เสียงครวญครางดังขึ้นจา

ันอยู่... แม้จะฝันร้ายว่าโดนข่มขืนก็ตามที... เฟื่องฟ้าคิดสาระตะแข่งกับความ

ละตื่นเช้ามาแล้วรู้สึกเจ็บที

ล่าเปลือยมีเสื้อผ้าปิดคลุมแค่ไม่กี่ชิ้น เสื้อผ้าของเธอโดนฉีกทึ้งจากร่าง... การที่รู้จักร่างกายมนุษย์ได้ด

ื้อนเลือดหย่อมเล็กๆ บนเตียงแล้วยิ่งสะท้อนสะท้านใจ..

กอยู่ข้างเตียง เฟื่องฟ้าพยายามขยับไปจับมันมาเปิดดู... แ

็ร่วงหล่นจากกระเป๋า สายตามัวๆ ของเฟื่องฟ้าเหลือบมอง... ม

ชว์ อา

า บริษัทตรีภูว

. มือขาวซีดเปิดกระเป๋าสตางค์ออกมาดูเพื่อ

รูปนั้นทำให้กระเป๋าสตางค์แทบหล่นจากมือของเธอ...

น่... เฟื่องฟ้าตั้งสติ รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วพยายามลืมความรู้สึกเจ็บปวดในส่วนที่ล้ำลึกของร่างกาย

ังได้ยินชัดเจนอยู่... ต้นทางของการทุ่มเถียงนั้น เมื่อเธอโผล่หน้า

ฟัดมาอย่างนั้น... แต่ช่างเถ

นเพราะเจ้าตัวนั้นดูแลตัวเองเป็นอย่างดี... แต่ก็นั่นแหล่ะ ไม่มีใครสนใจเฟื่องฟ้าน

ถูกลงชี้ตรงไปที่อาชว์ โดยมีดาวเรืองคอยยืนอยู่ไม่ห่างจากอาชว์เหมื

าจะเป็นนายเข้มบิดาเธอมากกว่าเพราะว่าไอ้คนบ้าหน้าตาย หน้านิ่งได้ไม่กลัวตายแม้ป

ไปนอนกับดาวเรือง... ไอ้เลวเอ๊ย หน้าตายแบบนี้มึงทำจริงเถียงไม่ออกใช่

็ไม่เชื่อ ไม่รู้จะพูดว่าอะไรอีกพี่คิดจะฆ่

มปรามให้ตกลงกันก่อน ดูเหมือนทุกคนจะห้ามปรามภาวัน ยกเว้

ตัวเองที่เธอคงไม่มีสติดีนักตอนสวม

ทงไปทั่ว บารมีของบิดาทำให้ภาวันทำอะไรไม่แคร์กฎหมาย... ไม่ต้องเดาก็รู

ที่อาชว์บุกเข้าหาที่ห้องคือเธอ หรือว่าจะปล่อยให

........

่องสะใภ้นอกทำ

ดแต

เปิดรับโบนัส

เปิด
สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ
สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ
“เพียงข้ามคืนที่หล่อนต้องสูญเสียพรหมจรรย์เพราะเขาเดินเข้าผิดห้อง จากนั้นแล้วชีวิตหล่อนกับเขาก็ผูกพันกันยุ่งเหยิงอิรุงตุงนัง _________________________________________________________ "ไม่มีใครทำให้ผมกังวลที่สุดเท่าไอ้พีท สายตาที่คุณมองมันวันนั้น แล้วการที่มันโทรหาคุณค่ำๆ มืดๆ มันทำให้ผม..." เฟื่องฟ้าไม่อยากฟังคำตัดพ้อที่เด่นชัดทั้งปากทั้งตานั่นอีก เขายังพูดไม่ทันจบเพราะหล่อนขยับเข้าหาและกดริมฝีปากไว้กับปากของเขา... "ถ้าคุณจะให้ความมั่นใจผม คุณก็ไม่ควรหยุดแค่จูบ การปิดปากผมไห้หยุดพูดไม่ได้ทำให้ผมหายกังวลใจหรอกนะ" "ฉันทำอะไรมากกว่านี้ไม่เป็น คุณก็รู้ นี่ครั้งแรก ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน" "ผมจะสอนเอง ผมอยากให้ผมเป็นผู้รับ ผมจะได้รู้ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าผมทำ มันจะทำให้ผมรู้สึกว่าผมฝืนใจคุณ คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องนี้มันกระทบจิตใจผมแค่ไหน" "แต่..." "ผมเสียขวัญมากเลยนะ คุณจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือไง" หล่อนชักเริ่มจะไม่คิดว่าเขากำลังกังวลใจเรื่องหล่อนกับหมอพีท แต่กำลังเจ้าเล่ห์ให้หล่อนทำอะไรที่หล่อนทำไม่เป็นแถมน่าอายสุดๆ อีกด้วย... อยากปฏิเสธแต่แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าจริงจังปนเศร้าแบบนั้นด้วย... เฟื่องฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกซ่านซ่าแปลกๆ กับบางสิ่งที่ดุนดันหน้าท้อง คล้ายมันสั่นระริกเพียงแค่คิดถึงหล่อนก็แก้มแดงเห่อ... "ฉันต้องทำอะไรบ้าง" เสียงพูดและคำถามที่ไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือเสียงหล่อน อาชว์ดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นหากแต่ไม่ยอมยิ้ม เขาตอบหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง "เริ่มจากถอดเสื้อก่อนเป็นไง..." ครางอิดออดนิดเดียวหล่อนก็ยอมทำตามที่เขาบอก มือสั่นเทานิดๆ เมื่อแกะกระดุมเสื้อนอนปาจามาของเขาออกและแก้มเห่อร้อนยามเมื่อแหวกสาบเสื้อออก "ผมหมายถึงถอดเสื้อคุณ" "เอ๊ะ" หญิงสาวทำท่าจะถลึงตาใส่เขา แต่เขาก็ทำหน้านิ่งๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ว่าโกรธจริงหรือโกรธเล่นกันแน่ เห็นเขานอนมองหน้าเหมือนรอว่าหล่อนจะทำอะไรหล่อนก็จำต้องถอดผ้าตัวเองมือไม้สั่นไปหมด แกะกระดุมไปพลางเอ็ดตัวเองไปว่าทำไมต้องยอมเขาขนาดนั้นทั้งที่ไม่จำเป็นเลย เพียงแค่เห็นว่าเขาโกรธและเต็มไปด้วยความกังวลใจหล่อนก็ต้องรีบทำให้เขาสบายใจ เขาสำคัญขนาดนั้นกับหล่อนมากหรือไงกัน ถามไปก็ได้คำตอบอยู่ตรงหน้า... เสื้อนอนหล่อนถูกถอดออกด้วยฝีมือตัวเองเพียงเพราะไม่อยากเห็นเขามึนตึงใส่”