icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ

บทที่ 9 08

จำนวนคำ:1639    |    อัปเดตเมื่อ:05/09/2023

ากบ้านแล้วมองจากประตูบ้านหลังแรกซึ่งอยู่ห่างมาเล็กน้อยเมื่อไม่ได้สังเกตจึงไม่ระบุได้ว่าเดินออกจากบ้านหลังใดกันแน่ ดังนั้นเหตุการณ์ต่างๆ รวมทั้งการอ่านแชตของด

่” ไฟโกรธาทำให้ภาวันเลิกสนใจดาวเรือง แต่หันไ

นมาทำไม” เมื่อเห็นว่าภาวันมองตามใครและถลาเข้าไปห

ยๆ ออกมาจากบ้านหลังเล็กของสาวในยามเช้

วงตาของเขาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าดาวเรือง

าเพิ่งผละออกมาล่ะเป็นใคร ตกลงเม

งงานกับกู มึงอยากตายใช่ไหม” ภาวันจ่อปืนใส่คนที่ยืนย่นคิ้วอยู่ตรงหน้า สาวสวยผู้เข้าใจความใ

ถอยไป พี่

ั้นเกิดขึ้นอย่างที่พี่เข้าใจ ดาวเรืองอธิบายได้” ดาวเรืองพยายามอธิบายไปสลับกับก

คือเธอจะต้องปกป้องเขาไม่ให้ตายเพราะน้ำมือของคู่หมั้น แม้ว่าเขาจะบอกให้เ

็นเขากับภรรยายืนทำหน้าตกอกตกใจอยู่ แต่กระนั้นปืนในมือภาวันก็ยังไม่วางลง แม้ว่าใครจะพยายามเจรจาอะไรสักเท่าใดก็ตา

งต้องการพักผ่อนต่อ เธอดึงผ้าห่มหนามาปิดหูแล้วเสียงก็ยังดังเข้าโสตประสาทอยู่ เสียงครวญครางดังขึ

ขืนก็ตามที เฟื่องฟ้าคิดสะระตะแข่งกับความง่วงของตนเอง แล้วเธอก็เบิกตาโพลงเหมือนโดนกระชากวิญญาณออกจากห้

่าเปลือยมีเสื้อผ้าปิดคลุมแค่ไม่กี่ชิ้นของตน เสื้อผ้าของเธอโดนฉีกทึ้งจากร่าง การที่รู้จักร่างกายมนุษย์ได

เปื้อนเลือดหย่อมเล็กๆ บนเตียงแล้วยิ่งสะท้อนสะท้านใ

สนิทตกอยู่ข้างเตียง เฟื่องฟ้าพยายามขยับไปจับมันมาเปิดด

งหล่นจากกระเป๋า สายตามัวๆ ของเฟื่องฟ้าเหลือบมอง มือสั่

์ อาช

ิศวกรที่ปรึกษา บริษั

มือขาวซีดเปิดกระเป๋าสตางค์ออกมาดูเพื่อ

แข็งดวงตาคมวับในรูปนั้นทำให้กระเป๋าสตางค์แทบหล่นจากมือ

แน่ เฟื่องฟ้าตั้งสติ รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วพยายามลืมความรู้สึกเจ็บปวดในส่วนที่ล้ำลึกของร่างกา

สียงคนพูดกันยังได้ยินชัดเจนอยู่จากต้นทางของการทุ่มเ

าฟัดมาอย่างนั้น แต่ช่างเถ

นเพราะเจ้าตัวนั้นเป็นคนดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แต่ก็นั่นล่ะ ไม่มีใครสนใจเฟื่องฟ้าน

่หมั้นของดาวเรืองถูกลงชี้ตรงไปที่อาชว์ โดยมีดาวเรืองคอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ
สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ
“เพียงข้ามคืนที่หล่อนต้องสูญเสียพรหมจรรย์เพราะเขาเดินเข้าผิดห้อง จากนั้นแล้วชีวิตหล่อนกับเขาก็ผูกพันกันยุ่งเหยิงอิรุงตุงนัง _________________________________________________________ "ไม่มีใครทำให้ผมกังวลที่สุดเท่าไอ้พีท สายตาที่คุณมองมันวันนั้น แล้วการที่มันโทรหาคุณค่ำๆ มืดๆ มันทำให้ผม..." เฟื่องฟ้าไม่อยากฟังคำตัดพ้อที่เด่นชัดทั้งปากทั้งตานั่นอีก เขายังพูดไม่ทันจบเพราะหล่อนขยับเข้าหาและกดริมฝีปากไว้กับปากของเขา... "ถ้าคุณจะให้ความมั่นใจผม คุณก็ไม่ควรหยุดแค่จูบ การปิดปากผมไห้หยุดพูดไม่ได้ทำให้ผมหายกังวลใจหรอกนะ" "ฉันทำอะไรมากกว่านี้ไม่เป็น คุณก็รู้ นี่ครั้งแรก ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน" "ผมจะสอนเอง ผมอยากให้ผมเป็นผู้รับ ผมจะได้รู้ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าผมทำ มันจะทำให้ผมรู้สึกว่าผมฝืนใจคุณ คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องนี้มันกระทบจิตใจผมแค่ไหน" "แต่..." "ผมเสียขวัญมากเลยนะ คุณจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือไง" หล่อนชักเริ่มจะไม่คิดว่าเขากำลังกังวลใจเรื่องหล่อนกับหมอพีท แต่กำลังเจ้าเล่ห์ให้หล่อนทำอะไรที่หล่อนทำไม่เป็นแถมน่าอายสุดๆ อีกด้วย... อยากปฏิเสธแต่แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าจริงจังปนเศร้าแบบนั้นด้วย... เฟื่องฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกซ่านซ่าแปลกๆ กับบางสิ่งที่ดุนดันหน้าท้อง คล้ายมันสั่นระริกเพียงแค่คิดถึงหล่อนก็แก้มแดงเห่อ... "ฉันต้องทำอะไรบ้าง" เสียงพูดและคำถามที่ไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือเสียงหล่อน อาชว์ดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นหากแต่ไม่ยอมยิ้ม เขาตอบหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง "เริ่มจากถอดเสื้อก่อนเป็นไง..." ครางอิดออดนิดเดียวหล่อนก็ยอมทำตามที่เขาบอก มือสั่นเทานิดๆ เมื่อแกะกระดุมเสื้อนอนปาจามาของเขาออกและแก้มเห่อร้อนยามเมื่อแหวกสาบเสื้อออก "ผมหมายถึงถอดเสื้อคุณ" "เอ๊ะ" หญิงสาวทำท่าจะถลึงตาใส่เขา แต่เขาก็ทำหน้านิ่งๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ว่าโกรธจริงหรือโกรธเล่นกันแน่ เห็นเขานอนมองหน้าเหมือนรอว่าหล่อนจะทำอะไรหล่อนก็จำต้องถอดผ้าตัวเองมือไม้สั่นไปหมด แกะกระดุมไปพลางเอ็ดตัวเองไปว่าทำไมต้องยอมเขาขนาดนั้นทั้งที่ไม่จำเป็นเลย เพียงแค่เห็นว่าเขาโกรธและเต็มไปด้วยความกังวลใจหล่อนก็ต้องรีบทำให้เขาสบายใจ เขาสำคัญขนาดนั้นกับหล่อนมากหรือไงกัน ถามไปก็ได้คำตอบอยู่ตรงหน้า... เสื้อนอนหล่อนถูกถอดออกด้วยฝีมือตัวเองเพียงเพราะไม่อยากเห็นเขามึนตึงใส่”