icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รอยรักสีจาง

บทที่ 3 ตอนที่สอง รักเก่าๆ

จำนวนคำ:1300    |    อัปเดตเมื่อ:10/09/2023

่โดยมีพนักงานยืนเฝ้าอยู่ถึงสองคน

เห็นคนในภาพฝันอย่างเขามีชีวิตชีวาเคลื่อนไหวรูปร่าง

จนเหมือนกระบอกตา

ปากทั้งตา หัวใจก็แย้มย

ธอรอวันนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ วันที่จะเจ

นเธอไปเหมือนกับเป็นอากาศ เขาก้าวขาเดินมาทางที่เธอยืนก็จริง แต่เขาเดิ

กอดและทักทายผู้หญิงที่ดูดีมากคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เขาราวกับ

ลำคอของเธอ สุดที่รักกะพริบต

งวาน แต่เป็นเสียงเรียกจากใครอีกคน คนที่ดึงดูดส

ล้วจ๋อยไปเลย” สิ่งที่พนักงานแอบกระซิบกันอย่างไม่เกรงอกเกรงใจเธออีกต่อไ

อีกคนมาแทนท

แต่มันกลับเป็นหยาดโตไหลลง เธอพยายามเช็ดม

หน้าเขา แม้ความเจ็บปวดเจียนตายที่เป็นเหมือนเสี้ยนหนามในหัวใจของเธอนั้นจะเจ็บทวีคูณ

บที่เขาทำกับเธอวันนี้ เธอได้รู้ซึ

าไม่รักไม่เหลือใจให้เธอสัก

ขาบริการเธอเป็นอย่างดีเพราะเธอเป็นลูกค้าชั้นดีหากแต่เมื่อเช็กเอาท์แล้วบัตรรูดไม่ผ่านสักใบและมีบิลค้างหลายหมื่นบาท เธออ้างถึงความสนิทสนมกับภูรินโดยที่

จบอกพนักงาน แล้วคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กที

ล้ว สิ่งที่ควรต้องทำมากที่สุดตอนนี้คือลืมว่าเคยรักเขามากแค่ไหน และแม

ุณลูกค้า ไห

ดินกลับมาหาเธอแล้วทำหน้าเรียบเฉยเหมือนกับจำกันไม่ได้ วางท่ากับเธอแตกต่างอย่างสิ้นเชิงและทวง

ยหูฟังว่าเขาเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าเข็มและให้ย้ายไปวิลล่าวิวสวยที่สุดข้างๆ วิลล่าของ

อพนักงานถามเขาว่า เธอคือเพื่อนของเขาหรือไม่เพราะจะได้ปิดบิลค้างแบบไปลงบัญชีเขาเหมือนเพื่อนๆ เขาที่มาพักที่นี่ เขามองเมิน

็คงอยากรื้อฟื้นอดีตกับเขาแต่เมื่อมันเ

เปิดรับโบนัส

เปิด
รอยรักสีจาง
รอยรักสีจาง
“"ตอนนี้เข็มดีขึ้นแล้ว ผมจะให้คุณไปขอโทษเค้า" "..." ไม่มีถ้อยคำใดเอ่ยจากปากเธอ ริมฝีปากที่แย้มยิ้มหุบลง และสั่นระริก สายตาที่ทอดมองเขาตัดพ้อ "ลุก" เขาจะคว้าแขนเธอให้ลุก แต่เธอสะบัดแขนหลุดจากมือเขาทันใด "เลิฟไม่มีวันไปขอโทษในสิ่งที่เลิฟไม่ได้ทำ" "คุณยังกล้าพูดคำนั้นอีกหรือไง..." เขาตวาดเธอจนสะดุ้ง ภูรินไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอมาก่อน "รู้ตัวไหมว่าตั้งแต่กลับมา คุณเป็นอีกคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน คุณมาพร้อมคำโกหก หลอกลวง จากที่เคยคิดว่าแค่เฉยๆ กับคุณก็พอ คุณกลับทำให้ผมรู้สึกว่าเกลียดความเป็นตัวตนของคุณมากขึ้นทุกวัน สิ่งที่คุณหวังมันไม่มีทางเกิดขึ้น และยิ่งผ่านไปทุกวันก็ยิ่งไม่มีทางไปใหญ่ เลิกหวังแล้วก็ไปตามทางของคุณดีกว่า ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย" ร่างสูงหันหลังแล้วเดินออกไป แผ่นหลังมั่นคงที่เคยกอดห่างไกลและเลือนรางเพราะม่านน้ำตาบดบัง เขาไม่ได้อยู่ไกลจนคว้าไม่ถึง แต่เอื้อมมือไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเขาสักที”