icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว

บทที่ 6 ภูบดี โดเรนสัน (หมอภู)

จำนวนคำ:2045    |    อัปเดตเมื่อ:24/11/2023

ียบชวนให้หลับสบาย แต่ชายหนุ่มเลือดผสมผู้กำลังนอนหลับใหลกลับ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขาไ

หงุดหงิดเลยสักนิด เสียงหัวเราะคิกคัก พร้อมน้ำเสียงแว่วหวานที่กำลังดังอ

านประตูห้องนอน มือหนาปิดปากหาว แต่แทนที่เขาจะทิ้งกายลงนอนต่อ ชายหนุ่มลูกเสี้ยวที่สูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรกลับตัดสินใจขยับขายาว ๆ ก้าวลงจากเตียงกว้างอย่างระมัดระวัง

าทำงานอยู่ ห้องครัวของคอนโดแม้จะกว้างขวาง แต่เขาแทบไม่เคยได้ใช้มันเลยด้วยซ้ำ ยกเว้นเสียแต่ว่าผู้เป็นแม่จะมาทำอาหา

าเตะจมูก นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ริมฝีปากหยักของคนที่หลงใหลในรสชาติอาหารไทยเผยยกยิ้มขึ้นในทันที

่คร

่ใหญ่ ภูบดีขยี้ตาแรง ๆ ไปหลายรอบ เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องห

เรือนไท

ั่งทำอะไรสักอย่าง ท่าทางดูตั้งอกตั้งใจ เท้ายาวขยับเดินไปใกล้ และสิ่งที่เห็นยิ่งทำให้เขาแปลกใจ หญิงสาวสวมใส่ชุดไทย สไบสีชมพูอมม่วงทอลายสวยแปลกตา แถมสไบนั้นยังเปล่งประกายราวกับว่าทอมาจากดิ้นทองคำ ยิ่งแสงอาทิตย์สะท้อนมาก็ยิ่งเป็นประกายระยิบระยับ ขับกับผิวกายขาวราวหยวกก

ด กระทั่งมีหญิงมากวัยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาใบหน้าน

่ช่อฟ้า ลูกจัดสำรับ

้ได้เห็น แต่ไม่สามารถบดบังความงามหมดจดนั้นได้เลย ผิวหน้าขาวผ่องเป็นยองใย จมูกเล็กเชิดรั้นรับกับใบหน้าหวาน คิ้วเรียงเส้นสวยราวกั

มิทำให้คุณแม่เสียหน้าเป็นแน่ เพลานี้ลูกจัดขนมสี่ถ้วย

นนี้ เวลามองเธอแล้วช่างให้ความรู้สึกเย็นตา สบายใจอย่างเหลือเชื่อ ใจในอกคุณหมอหนุ่มเวลานี้เต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาตั้งอยู่ข้างนอก เขาจ้องมองเธออยู่อย่างนั

ันเป็นเช่นไร แต่วันนี้เขากลับฝัน ฝันถึงแม่หญิงคนเดิมคนนั้น คนที่เขาเคยฝันเห็นมาหลายครั้งหลายครา

ึงนานแล้วนะ แม

ปเขามีวันหยุดยาวสามวันติดกันในรอบหลายปี วันแรกเขาอยากให้เวลากับผู้เป็นแม่ก่อน เขารับปากมารดาเอาไว้ว่าจะไปกินโต๊

ารหรูใจกล

ูมิใจในขณะที่เดินควงแขนคุ

ูกที่อุตส่าห์ม

่อนร่วมกินโต๊ะแชร์ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งมีโอกาสได้พักในรอบปี แต่

ลาให้แม่บ้าง เราไม่ได้ออกไปไ

าใจ เขามีแม่คนเดียว ไม่ให้

ดอ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด แม้จะอายุอานามปาเข้าไปเกือบสามสิบ

้ถ้าภูมีหลานตัวน้อย ให้แม่อุ้มเล่นสัก

ง เพราะภูบดีในวัยย่างสามสิบยัง

เหรอครับ พี่แพรเป็นผู้หญิง แ

่เขายังไม่เคยคบใครจริงจังสักคนเพียงเพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ อาจจะเพราะเขามุ่งมั่นกับการเรียนแพทย์เฉพาะทาง อีกทั้งเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจดูแลคู่หมั้นให้กับพี่

ยายแพรต้องขึ้นคานแหง ๆ หนุ่มที่ไหนมาจีบก็ไม่เอา หาเรื่อง

ส่งสายตา

ถูกใจเมื่อไร ผมจะพามาใ

เถอะ แม่อยากอวดลูกชายส

เปิดรับโบนัส

เปิด
พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว
พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว
“​ เธอข้ามเวลามาพบเขา เขารอเวลาเพื่อจะได้เจอเธอ ------ คนอื่นทะลุมิติย้อนไปในอดีตที่พอจะรู้เรื่องราวที่ผ่านมาบ้าง แต่สำหรับแม่หญิงช่อฟ้าเธอกลับทะลุมิติมาในโลกปัจจุบันที่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย เช่นนั้นเธอจะปรับตัวอยู่ในโลกแห่งนี้ได้ฤๅไม่ แล้วพี่หมอจะช่วยให้เธอผ่านวิกฤตในชีวิตได้อย่างไร ความรักของพวกเขาจะมีอุปสรรคแค่ไหน โปรดติดตามอ่านได้ใน "พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว" โปรย จากแม่หญิงคนงามแห่งอโยธยา สู่กรุงเทพเมืองฟ้าอมร แม่หญิงหวังให้พี่หมอสั่งพี่หมอสอน จักว่านอนแลสอนง่ายด้วยตั้งใจ แต่พี่หมอกลับอ่อนโยนจนหวั่นไหว ทำหัวใจมิใคร่อยู่กับเนื้อตัว ดั่งแสงสว่างชี้ทางยามมืดมัว ที่เคยกลัวกลับมลายหายสิ้นไป ยิ่งนานวันรักรุกคืบสู่หัวใจ ฤๅชะตาไซร้ลิขิตให้เรามาพบพาน ดลบันดาลให้อยู่เคียงคู่กัน ถ้าเยี่ยงนั้นข้าจักอยู่เป็นคู่เคียง ..... แปรงปัดแก้มถูกบรรจงปัดไล้เบา ๆ ลงบนผิวแก้มขาวละเอียดลออของคนดวงหน้าหวานเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะค่อย ๆ วางแปรงลง แล้วสำรวจผลงานตัวเองอีกครั้ง ใบหน้างดงามหมดจดสร้างความภาคภูมิใจให้แก่ช่างแต่งหน้าไม่น้อย "เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณฟ้าชอบรึเปล่าคะ" "ฟ้าชอบค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" สิ้นคำนั้นช่างแต่งหน้าก็ค้อมศีรษะรับ ก่อนจะก้าวออกไปจากห้อง ปล่อยให้เจ้าของห้องนั่งอยู่หน้ากระจกเพียงลำพัง เจ้าของดวงตากลมโตจ้องมองตัวเองในกระจกนิ่ง ริมฝีปากรูปกระจับที่เคลือบด้วยลิปสติกสีโอลด์โรสค่อย ๆ คลี่ยิ้มเต็มใบหน้า แม้กระทั่งแววตาของเธอก็ยังเปล่งประกายทอแสงแห่งความสุข เรียวปากบางค่อย ๆ เผยอและขยับเขยื้อนเอื้อนเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น "ฉันชื่อ 'ฟ้ารดา มหานคร' เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของคุณก้องเกียรติ และคุณรดาภา มหานคร เจ้าของห้างทองสี่สาขาในกรุงเทพฯ" ​”