นายช่างใหญ่แห่งอโยธยาที่ข้าอยากได้

ะตากล้อง ทุกคนเตรียมตัวพร้อมมากทั้งเสื้อผ้าเหมือนแม่หญิงสมัยอยุธยา แต่มีสายสะ

งไม่เห็นอะไรเลย เลยไม่รู้ว่าเพื่อนๆ ไปหลบฝนกันอยู่ตรงไหนบ้าง ในปราสาทก็มืดมากเธอจึงใช้ไฟฉายจากมือถือส่องไปรอบๆ กำลังจะเดินไปนั่งรอฝนหยุดตกแต่เสียงดังโครมครามเหมือนมีอะไรตกลงมาจากฟ้าทำให้ฟ้ารดาตกใจ ปราสาทกำลังจะพังลงมา อิฐหินค่อยๆ หล่นลงมา สติที่มีอยู่น้อยน

ึกตัว

้าค่ะ” ฟ้ารดารู้สึกตัวตื่นมาเจอช

ือของเธอและค่อยๆ

ะอยู่ถูกที่ถูกเวลา ทำให้ไม่เจ

ด้วย ขอบคุณล

ร่างหญิงสาวที่นอนฟุบอยู่ริมน้ำทำให้ฟ้ารดาตกใจมาก รีบวิ่งไปดูผู้หญิงที่นอนสลบอยู่ ตัวเธออุ่นแสดงว่ายังไม่ตาย ผ

้าออกมาเหรอคะ แล้วนั่นผู้หญิงคนนั้น เธอหน้าเหมือนฟ้าเลย หรือ

ะเติบโต ตอนนี้เจ้ากลับมายังที่ที่เจ้าควรอยู่แล้ว เจ้าจงอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตที่

าทำให้ฟ้ารดาต

ลับบ้าน ไปหาแม่ ฟ้าคิดถึงแม

่างแรงด้วยความโกรธและกลัว ชายชรา

งแห่งกาลเวลาเกิดผิดพลาดข้าย่อมต้องแก้ไขให้มันถูกต้อง การพบและพรากจากนั้น โชคชะตาได้กำหนดไว้แล้ว ขอให้แม่หญิงอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขเถิดหนา แม่หญิงจักได้รับความรักและความเมตตา เพราะที่นี่คือบ้านขอ

ิงช่อฟ้าก็ลอยขึ้น แล้วทั้งคู่ก็หายตัวไป เรือลำน้อยที่เคยเจอพายุฝนและเกิดพลิกคว่ำในแม่น้ำสายนี้กลับลอยมาเกยตลิ่ง ร่างของฟ้าร

หญิงของพี่ลำดวน อยู่ที่ใดเจ้าคะ ฮือ

แต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอ ลำดวนจึงรู้สึก

ายเรืออยู่ริมฝั่ง ไม่ลึกมากหรอกหนา แม่หญิงต้องว่ายน้ำขึ้นฝั่งมาได้เป็นแน่ เพลานี้มืดค่ำแล้วมิมีแสงไฟให้ความสว่างพวกเราจึงย

แต่ปลอบใ

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เทวดาทั้งหลาย ขอให้พวกท่านโปรดเมตตาแม่หญิงช

องเห็นบริเวณริมน้ำอย่างชัดเจน เบื้องหน้าตอนนี้ ปรากฏเรือลำน้อยที่เคยโดยสารกลับมาเกยตื้นอยู่บริเวณริมน้ำ อยู่ในสภาพ

อรับ” ฝีพายที่ก่อนหน้านี้รี

ป็นแน่แท้จึงดลบันดาลให้

ีบเข้าไปประคองศีรษะนาง นางยังมีลมหายใจ ร่างกายมิได้มีบาดแผลใดๆ เพียงแค่

ษานะเจ้าคะ อย่าได้เจ็บไข้เลยหนา รีบฟื้นขึ้นมาเถิดหนาเจ้าคะพี่ลำดวนจักรีบพาแม่หญิงกลับเรือนไปหาแม่นายเฟื่องหนา

อกเรืออย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเ

ได้ช่วยข้าที เร็วเข้าเถิดหนาพวกเจ้า เร่งนำร่างแม่หญิงขึ้นเรือนแล้วให้ใครสักคนไปตามหมอมาด้วยน

ตากับวัตถุบางอย่างที่ร่วงลงมาจากร่างแม่หญิงผู้เป็นนาย เป็นวัตถุแปลกตาสองชิ้น นางไม่รู้ว่