ล้านักข้าจักเลิกรักคุณพี่

ลาท่

ฮือ

ตัดจุกไปเมื่อช่วงเช้า เธอก็รู้สึกเศร้าเสียใจ แลเอาแต่ร้องไห้อยู่เช่นนั้น ใครมาปลอ

ท่าน้ำเจ้าค่ะ แจ่มไปปลอบหลายครั้งหลา

วน้อยที่นางเฝ้าเลี้ยงดูมาตั้งแต่

ที่แจ่มบอก ก็เห็นร่างเล็ก

แจ่มกลับเรือนไปเถิด อีกประเดี๋

าเด็กน้อยนั้นหนาจะเลิกร่ำไห้เมื

ูดกระไรมิฟังเลย หากเป็นคุณทัพ

้ห่วงเลยข้า

ชายหนุ่มวัยสิบเก้าก็ก้าวเดินไปยังร่างแ

ยู่ตรงนี้กันเล่า

ปาดน้ำตา ด้วยแน่แล้วว่าเสียงอันคุ้นหูนี้คือเสียงของผู้ใด แม่หญิงหัน

เจ้าคะ มิใช่ว่าไปช่วยคุณลุงติดต

ิศมองคนตรงหน้า เห็นจมูกเล็ก ๆ นั้นหนาแดงก่ำ แถมสองข้างแก้มยังมีแ

แลกลับมาแล้วน

ักหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ายื่นไปให้ เมื่อมือน้อยรับไปเ

มีเสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาด้วยร้องไห้เสียนาน จน

ฮึก ฮือ นอกจากชบาจักกำพร้าพี่แล้ว เพล

ร้อมเบะปากราวกับการตัดจุกนั

มิเห็นมีกระไรให้ต

ตัดจุกถึงทำให้แม่ชบาน้อยผู้ร่าเ

ากออกเรือน อยากเป็นแค่แม่ชบาน้อยเพียงเท่านั้น

ุปได้ว่าเธอนั้นไม่อยากตัดจุกเ

่เอง ตัดจุกแล้วเช่น

ณแม่ห้ามเจ้าค่ะ บอกว่าจักเป็นแ

ลอเอ่อมาอีกครา คนพี่แลหน้าตาน้

มก็มิฟั

ิฟังจักมานั่งทุกข

มื่อหลังตัดจุก ล้วนเป็นสิ่

ุกกันทั้งนั้น

ม่อยากเห

ี ให้มันได้อย่างนี้สิ แม

นั่งเศร้าไปไย เอานี่ไปเล่

ย พลันความเศร้าสร้อยแลตาละห้อยได้หายวับ บัดนี้นั้นมีแค่เพียงดวงตาสุ

ตุ๊กตา

พี่ให

ะคุณเจ

ดร้องไห้คร่ำครวญพลัน เพลานี้นั้น ปากแม่หญิง

องเล่นของพวกฟะ

ค่ะ จักเ

ว อย่าเล่นกระไรเป็นเ

พให้รู้สึกเห็นใจมา

หายใจลำบาก ดูแลเรือนรึก็ขี้คร้านเจ้าค่ะ เรือนออกจักกว้างขวางดูแลได้ยากยิ่งนัก แล้วยังมีอีกหนาเจ้าคะ มีกิจอีกม

ห้คุณพี่ทัพขอ

ล่า อีกอย่างเมื่อถึงเพลาออกเรือน ก็

าซี้เสียจริง ชบาบอกว่ามิอยากออกเรือนก็คือมิอยากออกเจ้าค่ะ

.

ุ้

แล้ว เช่นนั้นคุณพี่ของเธอจักออกเรือนกับผู้ใดได้อีกเล่า ทันใดนั้นดวงตากลมโตมองไป

งใดจักออกเรือนด้วยก็ไม่เป็นไร

หล่ผู้เป็นพี

ระไรเล่า

นเด็ก แม่หญิงน้อยผู้

ปงามอย่างคุณพี่ทัพนั้น มีแต่แม่หญิงหมายปองตลอดสองโค้งน้ำนั่นแลเจ้าค่ะ ชายตาแลแม

ักยังรู้สึกผิดต่อเขามามากนัก แต่เธอก็พยายามยิ้

็พูดเรื่องหญิงชายเสียแล้ว ร

ไม่พอแถมยังขู

ชบาแค่มิอยากให้คุณพี่ทัพ

วเป็นพัลวัน ด้วยกลัวคุณแม

ห

สึกว่าจักเศร้าตรงไหน เด็

ขา มีเมียสักคน

งผู้แก่แดดแก่ลมโดยพลัน ด้วยแม่หญิงตัวน้อยนั้นยังไม่หย

จ็บกบาล

ได้เศร้าสร้อยกะอีแค

หาเชื่อ

้วอย่างไร มิได้เ

ดีถึงเพียงนี้ หากมิมีแม่หญิงใดแล ชบ

เรียวแขนเล็กจ้อยเข้าไปคล้องแ

ระไรข

อสักครู่ยังบอกว่ามิอยากออกเรือนอยู่เลยมิใช่รึ

้สลดไม่ เธอกลับส่งยิ้มแฉ่งแ