เด็กเลี้ยงของนายหัว

เลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อย ดรุณีรู้ว่าหลานสาวเป็นคนตั้งใจและจริงจัง

่ะ เพราะส่วนมากสาขาที่อุ้มเรียนมาเขารับแต่ผู้ช

ลูกสาวถ้าอชิรญามีงานมีการทำเขาก็จะได้หายห่วงไปเปราะหนึ่ง จะ

ิดอย่างนั้น

ยืมมาจากเพื่อน เขาเริ

ำแหละค่ะ” อชิรญาหายใจผิดจังหวะ

แอบคิดอะไรกับลูกสาวพ่อหรือเปล่

รู้” หญิงสาวทำหน้ามุ่ยเพื่อให้สมบทบาท ถ้าทุกคนในบ้านรู

“

เถอะค่ะคุณย่า ไม่อ

นั้นอีก เพราะเธอจะอดคิดถึงผู้ชายร่างโตที่โดนเธอกัดจนร่างพรุนไม่ได้ คนบ้าอะไรโดนเธอกัดแ

กจากหัว อย่าไปคิดถึงผู้ชายที่ไ

ยาลัยแห

ให้แกช่วยว่ะ” อรวีบ

เรื่

ยหาแขกให้

ี่อรวีหาทางออกเรื่องเงินไม่ได้ก

“

วฉันโทรถา

นนักนะ ฉัน

ของแบรนด์เ

ะ มันหยุดไม่ได้นี

สธเพราะที่ผ่านมาทั้งคู่ก็ใช้วิ

่ถึงสักที” อรวีกล่าวอย่างเซ็ง ๆ ใช้บริการกับนรีมานานแต่ก็เจอแต่ส

ก็ใช่ว่าไอ้นั่นจะใหญ่ตามนะเว้ย” ภาวีพูดข

น่า ขอล่

กอีกที อาจจะนานหน่อยนะ ส

แหละ” ใจร้อนไปก็เปล่าประโยชน์ ท

งนี้ราวกับว่าเป็นเ

อก ก๊

หุ่นสูงเพรียวเดินหอบเอกสาร

ผู้จัดการที่นายหัวต้องการค่ะ”

้บนโต๊ะได

ราชจะเป็นคนคอยคัดเลือกใบสมัครให

เขาอ่านแล้ววางมันลงและไม่หยิบมันขึ้นมาอีก และสายตาก็ต้องมาสะดุดกับ

อกเสียงแค่นั้น แล้วไล่สายตาอ่านข้อมูลส่วนอื่นอย่างใคร่รู้ มุมปากหยั

ข้าหากันเมื่อเห

คนนี้คือคนที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อเจ็ดป

กดปุ่มติดต่อพนักง

เข้ามาหาผม

ตก็เข้ามาในห

้ามาให้ผมสัมภาษ

สารในมือเจ้านายไปแล

“

ือกผู้หญิง

เรียบเรื่อยไม่ได้ยี่หระกับความกังขาของหัวหน้าแผนกบุคคลแม้แต่น้อย แต่ไหนแต่ไรอย่

ของตัวเองต่อ ในใจมีความสงสัยอยู่เต็มเปี่ยม แต่จะถามใครได

รียกเข้าอชิรญาที่กำลังไถหน้าจอโท

ค่ะ อชิร

พอดีจะโทรมานัดสัมภาษณ์งานน่ะค่ะ ไม่ทราบว่

ึ้งไปสามวินาที “

ลทวนคำถามช้า ๆ อีกครั้ง ถ้าเป็นเธอเธอก็คงตกใจเช่นกั

่าทางนับนิ้วช่วย “วันอังคาร วั

อกันนะคะ อย่าลืมนำเอกสารฉบับจริง

ขอบคุณ

รไม่ได้ว่าเธอจะได้เข้าไปทำงานในโรงเลื่อ

ล็กวิ่งลงบันไดไปท

่า” เรียกผู้เป็

ไดหรอก” ดรุณีปรามหลานรักที่

ดขึ้นมาลอย ๆ ดรุณีหันม

สัมภาษณ์งานกับโรงเลื

าวที่มีวาสนาได้สอบสัมภาษณ์งานกับโรงเลื่อยไม้แห่งนี้ เธอไ

่าปรามขึ

“

นี่ย มานั่งอะไรอยู่ตรงนี้” ผ

” พูดแล้วก็ทำหน้างอไม่พอใจ เ

รุณีเอ็ดเธอแล้วหันมาคุยกับหลานคนโตต่อ “เห็นไหม

ภาษณ์ค่ะ เขายังไม่ได้รับเข้าทำงาน

อุ้มจะได้งานนี้แ

็นหัวหน้ามานานแล้วนะคะ” เท่าที่เธอรู้ก็น่าจะหกเจ็ดปีแล

เป็นคนแรก” ว่าพ

ยนก่อนนะคะ…เลี่ยน” ว่า

อยใจกับยายอรจริง ๆ

ว และตอบแทนบุญคุณย่าของเธอเท่านั้นอย่างอื่นเธอไม่ได้สนใจ ยิ่งน้องสาวที่ไม่เคยคุยดีด

ด” ดรุณีเอามือลูบผมย

ี้มากแค่ไหน ใคร ๆ ใ