icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เด็กเลี้ยงของนายหัว

บทที่ 10 สัมภาษณ์งาน 2

จำนวนคำ:1852    |    อัปเดตเมื่อ:21/12/2023

ด็กสาวที่ชื่ออชิรญาสักหน่อย เหตุใดจะต้องเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นมาอีกด้วย ที่รับเด็กนั่นเข้าทำงานก็เพียงแค่เขาอยากจะรู้ว่าผู้หญิง

องความรักแล้วมันจะทำให้เขาอ่อนแอ เขาจะ

ล่ะ แม้แต่พ่อกับแม่ของสีหราชเอ

ยางให้ใคร” ก่อนหน้านี้ทั้งสองเคยกรีดยางให้กับโรงเลื่อยไม้บุรินทร

อาชว์รู้สึกคุ้นกับชื่อสองคนนี้มาก เห

้อมูลมาบ้างแล้ว ว่าแต่สองคนนั้นเป็นใครเหรอครับ” อาชว์อด

อแม่ขอ

นอชิรญา อย่าว่าแต่ชื่อเป็นไปได้เขาอยากจะสวมหน้ากากตอนมีอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นเลยก็ว่าได้ เขาไม่ได้เหยียดหรือรังเกียจแต่อย่างใด เพียงแต่เขา

ียงเข้มแสร้งทำหน้านิ่งเฉยแต่แววตานั้นหรือจ

ั้งคืน ไม่รู้จักชื่อเล่นเธอก็บ้าแล้ว ม

ทั้งหมดแล้วครับ” อาชว์เลื่อนซองน้ำตา

ำงานของคุณต่อได้” เขาไม่ได้ย้ำความ

“คร

ตาลขึ้นมาและคลี่อ่านทีละแผ่น อาชว์ทำงานได้ละ

นตั้งแต่ออกมาจากโรงเรื่อยไม้บุรินทรแล้ว เห็นเธอเอาแต่นั่งคิ้ว

้าผู้ชายตัวโตคนนั้นเพียงไม่กี่นาทีก็ทำให้เธอเสียความเป็นตัวตนไปจนเกือบหมด เธอยอมรับว่าสี

หรอ ทำไมหูเหอ

ราแค่รู้สึกร้อ

ความเป็นห่วง เห็นอชิรญาไม่ค่อยส

มีอะไรจริง ๆ เร

รับหัวหน้าที่เป็นผู้หญิงด้วยเหรอ”

าบอกเขาว่าให้

ก็เป็นข่

กับเขามากกว่า ถึงที่ผ่านมาบางช่วงเวลาก่อนนอนเธอจะแอบคิดถึงเขาบ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธออยากทำงานร่

แววตาสะท้อนความร้ายกาจบางอย่างออกมา คราแรกก็ไม่อยากให้เพื่อนเข้าไปทำงานที่โรงเลื่อยไม้บุรินทร เพร

ปัญหาเรื่องงานเธอไม่จำเป็นต้องปรึกษาสีหราชก็ได้ อย่างไรหัต

ิดอะไรขึ้นกับโรงเรื่อยไม้บุรินทรแน่ ไม่อย่างนั้นสีหราชคงไม่ยอมรับหัวหน้าที่เป็นเพศหญิงเข้าทำงานแน่ เ

นแหละที่สั

จริง

ยิ่งเป็นเรื่องแปลกที่สีหราช

เลี้ยวเข้ามาจอดห

ันไหนบอกนะ เด

ราไปเ

เราขอไปส่งอุ

อบใจมากนะที่พาเ

ขับร

บกมือให้เพื่อนแ

ิดไม่ตก จนผู้เป็นย่าที่นั่งดูโท

ภาษณ์งา

ยค่ะ” จะยากตรงไหนก็เขาไม่ไ

ำไมทำหน้า

ตัดสินใจ

ื่องอะ

คยรู้สึกกลั

ลัวที่จะเริ่มง

ที่จะต้องทำงานร่วมกับคนท

คนล่ะที่เ

นเดีย

ู้หรือเปล่าว

ายถึงเขาไม่รู้ว่

ับความรู้สึกของตัวเองยังไง ถ้าอุ้มไปสมัครที่อื่นแ

อย่างที่คุ

ทำอะไรให้หลาน

้มก็ไม่ชอบหน้าเขาน่ะค่ะ” มันช่างเ

ี่ไม่มีเหตุผลนี่นา ทำไมก

ดอ้อน เธอจะบอกกับย่าได้ยังไงล่ะ ว่าเหตุผลที่เธอไม่ชอบผู้ช

ขึ้นไปเปลี่ย

นใจลึก ๆ ก็อดเป็นกังวลไม่ได้ที่เธอต้องเข้าไปทำงานในโรงเรื่

ม่มีเรื่องไม่

เปิดรับโบนัส

เปิด
เด็กเลี้ยงของนายหัว
เด็กเลี้ยงของนายหัว
“อชิรญาหญิงสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า และสีหราชจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอคือคนที่คิดจะฆ่าเขาเมื่อเจ็ดปีก่อน ในคืนฝนพรำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเจ้าของร่างใหญ่วัยยี่สิบสองเดินไปเปิดประตูห้องพักคนงานกรีดยาง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังยืนร้องไห้น้ำตาไหลนองหน้า "แกเป็นอะไร" "อธิป ฮือ ๆ" "เข้ามาก่อน ๆ" คนตัวสูงพาเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนพื้นที่มีเสื่อกลางเก่ากลางใหม่ปูอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ภายในห้องพักไม่ได้กว้างมากนัก "..." "แกร้องไห้ทำไม" อธิปเอ่ยถามเยาวเรศเพื่อนสนิทที่ทำงานในโรงเลื่อยไม้ด้วยกัน "อธิป ฉันท้อง ฮือ ๆ" "ท้อง!" "อือ" "แล้วพ่อของเด็กล่ะ" "มันไม่ให้ฉันเอาเด็กไว้ ฉันจะทำแท้ง" "ไม่ได้เด็ดขาด แกจะบ้าหรือไง" อธิปพูดขึ้นเสียงแข็ง คนทั้งคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยจะไปฆ่าเขาทำไม "ฉันจะรับผิดชอบแกกับลูกเอง" เป็นเพื่อนกันมาหลายปีเรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ "แต่แกไม่เกี่ยวข้องด้วยนี่" "แกจะทำร้ายเด็กได้ลงคอเลยเหรอ" "แต่ฉันเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" เยาวเรศร้องไห้จนตัวโคลง "ฉันจะช่วยแกเลี้ยงเอง" "จริงเหรอ" แววตาของเธอดูมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "จริงสิ" อธิปมองเพื่อนรักด้วยความเวทนา นึกโกรธผู้ชายคนนั้นที่มันไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย”