ยอดดวงใจซื่อจื่อ

ารบุรุษขี้นินทาสองคนที่กล่าวหานางแ

อกว่ากำลัง

ำลังจะกลับเช่นนั้นก็ต้องเดิน

้ไม่อยากให้ยืมเงินด้วยเรื่องไร้สาระนี้แต่ในที่ส

้ตระหนี่กับสหายแต่เจ้าสมควรทำเรื่องที่สม

่าเจ้าให้ข

ก็บที่นั่นก็แล้วกัน แต่ข้าหวังดีกับเจ้าอย่ายุ่งกั

บคำ เขาชอบฉางเจียอีเพียง

ือแน่นโกรธจน

จ้าสำนึกที่ม

่หนิงหลงไม่รู้เลยว่าบัดนี้มีสตรีเจ้าคิ

ะหว่างที่ลงจากบันไดนั้น จู่ ๆ ก็มีน้ำแก

ำเขาจึงไม่อาจหลบได้พ้น โม่หนิงหลงถูกราดไปด้วยน้ำแกง

ว่าสมน้ำหน้าคุณชายปากร้ายขี้นินทาไร้ความรับผิดชอบคนนั้นแล้ว นางเด

ที่สวมอาภรณ์สีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วย

ารวดเร็

กรง นางแสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อเมินเขาแม้ว่าใ

บถูกเขาขวางเอาไว้เช่นเคย นางหลบไปซ้

ร้งทำเป็นไม่รู้จั

างข้าทำไม ข้าไม่

าจไร้ความรับผิดชอบจริง ๆ สินะ จึงได้ค

๊ะ ดูท่านสิ ทำไมสภาพเป็นเช่นนี้ ไปวิ่งฝ่าฝนน้

ู่ไม่น้อย เขาจ้องนางเขม็งเหมือนจะสังหา

ข้าไม่รู้ว่

างชัดเจนแม้จะไม่เห็นหน้าเขาก็ตามรอยเท้าของนางมาได้อย่างรวดเร็

เจ้าคิดเจ้

านเกี่ยวอั

วชูขึ้น จากนั้นก็ก้มลงดม ฉางเจียอีโ

อะไร ปล

มือนางแน่น

าเห็นว่าคนร้ายที่เล่นงานข้าสวมอาภรณ์สีฟ้ากับตา รอยรองเท้า

ร ๆ ก็สั่งได้ คงมีใครสักคนรังเกียจท่านจนอยากเอ

ันนั้นที่ได้เจอ ทั้ง ๆ

เจอกัน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่านางคือคน

่นท่านเข้ากรงขัง หลักฐานนั้นไม่ต้อ

ขาได้สั่งให้คนของเขาจัดก

ีร้องตะโ

ปล่อย คนบ้

รวบร่างนางเอาไว้แล้วแบกนางขึ้นบ่า จากนั้นจึงพาคน

จื่อแห่งจวนซวินอ๋อง บิดาเป็นเจ้าเมืองลั่วหยางและแน่นอ

รวยที่ทำการค้าและปล่อยเงินกู้ ซึ่งแน่นอนว่านาย

้าคายไม่ออกเมื่อโม่หนิงหลงแบกร่างเล

บความได้ที่ภัตตาคาร ข้าให้คนของข้ากัน

อนน้อมต่อหน้านางผู้นี้

ู้จักน

ภอรีบพ

ณหนูรองฉาง ฉางเจียอีบุตรส

ด คนที่ทำให้ผู้คนที่ไปไหว้พระเดือดร้อน แล

ของเจ้าก็คือการทำให้ผู้อื่นเด

ีกอดอกจ้

ภอ ท่านก็รู

่งผ่านปีใหม่มาแท้ ๆ ไ

จื่อ บุตรชายโม่อ๋องเ

บอ้าปากค้างก่อ

งชาวบ้านตาดำ ๆ เช่นข้า โม่หนิงหลงข้าไม่กลั

ถียงคำต่อคำเช่นนี้มาก่อน ใ

จ้าพูดมา ข้

สียง หึ ในลำค

ด้รับโทษถูกคุมขัง นายอำเภอเขานินทาข้ากับท่านพ่อของข้าลับหลัง ก่อนหน้านั

งตอบน้ำเส

นกู้เก็บดอกเบี้ยเกินความจำเป็นข้ากล่าวผิดตรงไหน ส่วนเรื่องวันนั้นก็เป็นเจ้าที่ไม่ดูต

ต้นเหตุคือท่านทั้งหมด ท่านมันก็แค่บุรุษปากมากยิ่

หลงจากราบเรีย

นงานคนอื่น ถึงขั้นเทน้ำแกงราดหัวของข้าเ

ียอีเองก็ไม่เกรงกลัว นางพอร

ำแกงหก แต่มันดันหล่นมือ แล้วความผิดเรื่องน

มน้ำแกงอยู่นอกห้องและบังเอิญทำร่วงใส่ศีรษะของข้า

ขาไม่ลดละเห็นได้ชัด

น้ำแกงยืนที่ไหนล้

ือ ดูเหมือนว่าบัดนี้จะ

ง และยังมีอาภรณ์ที่เลอะเทอะของเขาอีก จ

เภอเอ

หรือไม่ นางทำผิดก็

หันไปขอร้

ใช้ก็แล้วกัน

หลงไม่ส

ง ให้นางเข้าคุกสักว

้ามาในที่ว่าการแห่งนี้เขาได้แต่ยืนหน้าซี

้าเมือง สตรีผู้นี้กลับไ