icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ฤดูรักสีน้ำผึ่ง

บทที่ 5 ฤดูรักสีน้ำผึ่ง

จำนวนคำ:1428    |    อัปเดตเมื่อ:19/02/2024

็อีกหลายชั่วโมง ในเมื่อไม่มีที่ให้ฝากจึงตัดสินใจหอบหิ้วเจ้าลูกแมวไปที่ทำงานด้วย ก่อนจะฝากไว้ที่ป้อมยามแล้วเดิ

เธอก็เทนมให้ดื่ม ขณะที่เจ้าแมวกำลังกินนมอย่างเอร็ดอร่อย แพรรุ้งก็เอื้อมมือไปลูบหล

ลกที่คุยกันคนละภาษา ก่อนจะลูบหลังเจ้าแมวเบาๆ แล้วตัดใจพามันไปส่งยังบ้านหลังใหม่ ซึ่งก็คงต้องรอเธอ

ข้ามาจนแพรรุ้งยิ้มร่า พอพักเที่ยงจึงลงมารับเจ้าลูกแมวก่อนจะพามันตรงไปบ้านหลังใหม่ทันที ฝนก็ช่างตกได้ทั้งวันไม่ยอมหยุด แต่ถึงจะไม่ชอบฝนมากแค่ไหน แพ

้าน ทำให้เจ้าของบ้า

อมฝนเล

นี้มีชื่อเล่นว่าฝนนั่นเอง แม้จะไม่ชอบฤดูฝนอันเปียกช

” ขณะพูดจิตติมา ก็เอื้อมมือไปลูบต้

เลยนั่งรถไปไฟฟ้าไปทำงาน แต่มีเหตุด่

ิดประตูให้กว้าง เพื่อต้อนรับแขกที่เธอแสนจะสนิทสนม เพราะขืนยังอยู่ตรง

ถือร่มคันใหญ่ มองผิวเผินเหมือนคนบ้าหอบฟางไม่มีผิด เมื่อเข้ามาใ

ั่นหอบ

่ข้างๆ ตัว แพรรุ้งหาลังมาเปลี่ยนให้เจ้าแมวน้อ

กับจิตติมาทันที ก่อนจะชะเง้อมองลงไปใ

เอาจิตติมางง ว่าอยู่ๆ เพื่อนถามถึงเรื่องนี้

หน้าปฏิเสธ สาวร่างอวบ ผิวคล้ำนัยน์ตาคมตามแบบฉบับสาวเมืองปักษ์ใต้มองแพรรุ้งข

กตัวเช

ฉันรู้ว่าแกเองก็เป็น

งสายพันธุ์ที่เพื่อนเธอรักและโปรดปรานมากที่สุด ถึงขั้นมีฟาร์มแมวเป็นของตัวเอง แต่ดูท่า

ไปเลี้ยง แต่จะฝากแม

มวเลี

ฟฟ้านะ น่าสงสารไม่กล้าทิ้งไว้ตรงนั้นเล

็นเพื่อนเช่นกัน แต่การใช้ชีวิตในปัจจุบันของเธอดูเหมือนจะไม่เหมาะ กลัวบรรดาสัตว์เลี้ยงจะ

ริงคนรู้

่าเพื่อนแกเหรอ” จิต

ย่าบอกนะว่าอ

ิมาได้เห็นลูกแมวตัวน้อยที่นั่งทำตาใสแป๋ว รอคนเลี้ยงใจ

มมือไปอุ้มลูกแมวขึ้นมาวางบนตัก จิตติมาใช้สายตากวาดมอง แมวที่เห็นคงไม่ใช่แมวสายพันธุ์พิเศษอะไร แต่รู

าคงไม่ใช่แมวลูกครึ่งใช่ไหมเรานะ ตัวผู้ซะด้วย” คำ

อดูคนจะส่งป

ยกว่าแม่แมวหันมาตอบแพรรุ้ง เดี๋ยวก็เปลี

เปิดรับโบนัส

เปิด
ฤดูรักสีน้ำผึ่ง
ฤดูรักสีน้ำผึ่ง
“เขา...คือชายที่เธอฝันถึง ฝันว่าได้จูบ ได้กอดและได้ทำอะไรๆ ที่ทำให้เธอสะดุ้งตื่นมาพร้อมความร้อนรุ่ม เขา...นั้นชอบฤดูฝน แต่...เธอ...ไม่ชอบ!! แต่ฝน กลับนำพาความรักฉบับเบลอๆ เข้ามาสู่หัวใจเธอ เปลี่ยนเสียงฟ้าร้องอันน่ากลัว ให้กลายมาเป็นเสียงเต้นรัวของหัวใจ ที่เต็มไปด้วยจังหวะบอกรัก -------------------------------- "คุณรักฉันไหม" แม้จะอายที่ต้องถามประโยคนี้ออกไป แต่แพรรุ้งก็ไม่อาจเก็บซ่อนความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป ในเมื่อบุสสธิติ์ทำตัวเหมือนรักเธอมากและบางครั้งเขาก็ช่างเฉยชา หายไปเสียดื้อๆ จนเธอเดาความคิดเขาไม่ออก แต่คำตอบที่เธอได้กลับเป็นเพียงความนิ่งจากชายตรงหน้า ทำให้เธอคิดเองเออเอง พร้อมกับตัดใจจะทำอะไรบางอย่าง "ถึงคุณไม่รักฉัน แต่ฉันกลับรักคุณมากจนถอนตัวไม่ขึ้น" น้ำเสียงสั่นๆ ของแพรรุ้งเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้บุสสธิติ์แล้วคล้องแขนกับลำคอ พร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นไปมอบจูบให้คนที่เธอรัก บุสสธิติ์พยายามแข็งใจไม่จูบเธอกลับมา แต่ก็ไม่อาจทนต่อความหวานจากริมฝีปากอิ่มได้ ทั้งคู่ต่างมอบจูบให้กันและกัน ก่อนที่พวกเขาจะถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง "ได้ยินอะไรไหม" บุสสธิติ์เอ่ยถาม "อะไรคะ" "เสียงของหัวใจผม ที่มันกำลังตะโกนว่ารักหนูดีมากแค่ไหน" "คุณเพชร" อยู่ๆ แพรรุ้งก็ร้องไห้ออกมา ชายหนุ่มจุมพิตเพื่อเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มนวลให้เธอ ก่อนที่จะหยุดตรงริมฝีปากอิ่มแล้วมอบจูบแห่งความรัก ที่ถ่ายทอดมาจากหัวใจให้ ซึ่งแพรรุ้งเองก็จูบตอบบุสสธิติ์กลับไปเช่นกัน ก่อนที่จะได้ยินประโยคบอกรัก -------------------------------- ฝากความโรแมนติก ที่มีกลิ่นอายการสืบสวนเล็กๆ ของ 'ฤดูรักสีน้ำผึ้ง' ไว้ด้วยนะคะ หวังว่าทุกคนจะชื่นชอบ”