icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
ยอดเสน่หาคนเถื่อน

ยอดเสน่หาคนเถื่อน

icon

บทที่ 1 ยอดเสน่หาคนเถื่อน

จำนวนคำ:1379    |    อัปเดตเมื่อ:28/02/2024

ู่กับพื้น สภาพไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วเก่าๆ ในขณะที่แม่เลี้ยงสาวสวย เฉิดฉายราวนางพญา และ กมล ผู้เป็นบิดาก็นั่งเงีย

าตกลงตามนี

ากลิปสติกยี่ห้อดังก็เอื้อนเ

ิ่งกับคุณพ่อที่บ้านเถอะค่ะ จะให้ปิ่นทำอะไรปิ่

่าเวทนา แต่ดูเหมือนคนทั้งคู่และอีกคนหนึ่

งการของฉันอย่างที่แกร้องขอเลย แค่เปลี่ยนสถานที

วยน้ำเสียงหวาน แต่มันแฝงไว้ด้วยความโ

าสูงและเต็มไปด้วยคำเล่าลือว่า คนที่นั่นแสนจะดุร้ายป่าเถื่อน โดยเฉพาะ นายใหญ่ ของที่นั

่เลี้ยงของเธอไปกู้ยืมมาจากนายใหญ่ของหุบเขาคนเถื่อน ซึ่งปิ่นกมลไม่เข้าใจ แ

่งบอกนั่นล่ะหน

นั้น นั่นหมายความว่า คำขอร้องอ้อนวอนของเธอมัน

ิดหนีเป็นอันขาด เพราะไม่อย่างนั้นพ่อแกต้อง

เยือกเย็นน่ากลัวจนปิ่นกมลขนลุก จำต้องเช็ดน้ำตาออกจาก

จำในวัยเด็กที่อยู่กันพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก ที่แสนสุขก็ตอกย้ำให้เธอได้ตระหนักถึงบุญคุณของท่าน พ่อเคยรักเธอมาก และตามใจเธอทุกอย่าง ตั้งแต่เล็กจ

สาวสวยสด นั่นก็คือ กิ่งแก้ว นั่นเอง และนับตั้งแต่ที่กิ่งแก้วเข้ามาในบ

ูแลสวน ก็คือเธอ และไม่เพียงเท่านั้นหน้าที่การหารายได้เข้าบ้านก็เป็นเธออีกด้วย เพราะเงินทองที่มีเริ่มร่อยหลอแ

มีโอกาสได้ลืมตาอ้าปากอย่างแน่นอน และเมื่อเธออยากเรียนต่อในขณะที่บิดากับแม่เลี้ยงไม่ได้สนับสนุน เธอจึงต้องทั้งทำงานและเรียนไปด้วย และ

้ สมัยที่มารดายังมีชีวิตอยู่ ไม่มีอีกต่อไป เพราะกิ่งแก้ว

รือถ้าซื้อใหม่ก็ต้องไม่เกินราคา 199 บาท เพราะถ้าแพงกว่านั้นปิ่นกมลก็ไม่อาจเอื้อม ค

ี่มันช่าง...

่ต้องทำงานอะไรแล้ว

ามสะใจและเหี้ยมเกรียม ปิ่นกมลไม่เข้าใจเลยว่าบิดาหลงรักผู้หญ

าที่มีแววหม่นเศร้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้

ม่ต้องใช้แถมเรายังได้เงิ

้แต่ยิ้มบางๆ ให

เปิดรับโบนัส

เปิด
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
“เพราะถูกแม่เลี้ยงใจร้ายเสือกไสไล่ส่งมาให้เป็นเมียขัดดอกของนายใหญ่แห่งหุบเขาคนเถื่อนที่ใครๆ ต่างก็กล่าวขวัญกันว่า โหดร้ายน่ากลัว แต่แล้วเธอกลับพบว่า คนเถื่อนอย่างเขาก็มีหัวใจ และมีไว้เพื่อเธอคนเดียว ++++++++++ "พี่มาร์คไปแล้ว.. ทีนี้ก็เหลือแค่เรา.." ปิ่นกมลเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่กันตามลำพัง และถิ่นเถื่อนก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ดูท่าทางเขาขัดเขินไม่น้อย "มีอะไรจะสารภาพกับปิ่นมั้ยคะ" "ไม่มีนี่นา.." "ใครกันนะบอกว่า เป็นผัวเมียกัน ต้องบอกกันทุกเรื่อง ให้ไว้ใจกันและกัน" ถิ่นเถื่อนทำอึกๆ อักๆ ท่าทางของคนตัวใหญ่โต แต่ดูเก้งก้างเมื่อตอนนี้เขามีความผิดติดตัว "ก็บางเรื่อง มันยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกไง.." "อ้ออออ.. หรือคะ แล้วพี่เถื่อนคิดว่าจะบอกปิ่นตอนไหนคะ และเรื่องไหนบ้าง" ปิ่นกมลเดินมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วเงยหน้ามองเขายิ้มๆ ถิ่นเถื่อนเมินหน้าหนีน้อยๆ แต่ใบหูแดงก่ำ "ก็.." "ก็อะไรคะ.." ปิ่นกมลซักไซ้ ถิ่นเถื่อนหันกลับมามองหน้าคนช่างซักอย่างรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูคนตรงหน้ายิ่งนัก "ก็.. ไปคุยกันบนห้องดีกว่าไง" "ว้าย... พี่เถื่อน ปล่อยปิ่นนะคะ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย.." ปิ่นกมลหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มตวัดร่างบอบบางขึ้นไว้ในวงแขนแข็งแรงหน้าตาเฉย”
1 บทที่ 1 ยอดเสน่หาคนเถื่อน2 บทที่ 2 จำยอมและต้องจำใจ3 บทที่ 3 จำยอมและต้องจำใจ4 บทที่ 4 จำยอมและต้องจำใจ5 บทที่ 5 จำยอมและต้องจำใจ6 บทที่ 6 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...7 บทที่ 7 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...8 บทที่ 8 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...9 บทที่ 9 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...10 บทที่ 10 กับชีวิตที่เลือกแล้ว11 บทที่ 11 กับชีวิตที่เลือกแล้ว12 บทที่ 12 กับชีวิตที่เลือกแล้ว13 บทที่ 13 กับชีวิตที่เลือกแล้ว14 บทที่ 14 กับชีวิตที่เลือกแล้ว15 บทที่ 15 กับชีวิตที่เลือกแล้ว16 บทที่ 16 กับชีวิตที่เลือกแล้ว17 บทที่ 17 ความจริงอันแสนวาบหวาม18 บทที่ 18 ความจริงอันแสนวาบหวาม19 บทที่ 19 ความจริงอันแสนวาบหวาม20 บทที่ 20 ความจริงอันแสนวาบหวาม21 บทที่ 21 ความจริงอันแสนวาบหวาม22 บทที่ 22 ความจริงอันแสนวาบหวาม23 บทที่ 23 ความจริงอันแสนวาบหวาม24 บทที่ 24 การมาของปัญหา ที่รอคอย...25 บทที่ 25 การมาของปัญหา ที่รอคอย...26 บทที่ 26 การมาของปัญหา ที่รอคอย...27 บทที่ 27 คนสำคัญ 28 บทที่ 28 คนสำคัญ 29 บทที่ 29 คนสำคัญ 30 บทที่ 30 คนสำคัญ 31 บทที่ 31 คนสำคัญ 32 บทที่ 32 คนสำคัญ 33 บทที่ 33 คนสำคัญ 34 บทที่ 34 ร้อนรน.. 35 บทที่ 35 ร้อนรน.. 36 บทที่ 36 ร้อนรน.. 37 บทที่ 37 ร้อนรน.. 38 บทที่ 38 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...39 บทที่ 39 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...40 บทที่ 40 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...41 บทที่ 41 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...42 บทที่ 42 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...43 บทที่ 43 ไม่บังเอิญ...44 บทที่ 44 ไม่บังเอิญ...45 บทที่ 45 ไม่บังเอิญ...46 บทที่ 46 ไม่บังเอิญ...47 บทที่ 47 ไม่บังเอิญ...48 บทที่ 48 ไม่มีใครหนีพ้น49 บทที่ 49 ไม่มีใครหนีพ้น50 บทที่ 50 ไม่มีใครหนีพ้น51 บทที่ 51 ไม่มีใครหนีพ้น52 บทที่ 52 ไม่มีใครหนีพ้น53 บทที่ 53 ไม่มีใครหนีพ้น54 บทที่ 54 การรอคอยที่สิ้นสุดลง55 บทที่ 55 การรอคอยที่สิ้นสุดลง56 บทที่ 56 การรอคอยที่สิ้นสุดลง57 บทที่ 57 การรอคอยที่สิ้นสุดลง58 บทที่ 58 ยอดเสน่หาคนเถื่อน59 บทที่ 59 ยอดเสน่หาคนเถื่อน