ปวดใจรักหลงรักนายมาเฟีย

“ใครจะไปรู้ล่ะว่าเค้าเป็นทายาทมาเฟียรู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมรักเค้าไปแล้วนี่นาหลังจากนี้ชีวิตของเธอก็ต้องอยู่ไม่เป็นสุขมีแต่เรื่องน่าปวดหัวเพราะต้องมาพัวพันกับมาเฟียอย่างเขานี่แหละ ตัวอย่างบางตอน มหาวิทยาลัยXX "นี่แกเห็นผู้ชายที่มานั่งหลังห้องในคาบเรียนหรือเปล่า" หลังจากที่เรียนจนพักเที่ยงแล้วสามสาวก็เดินออกไปที่โรงอาหารลลิลแอบสงสัยอยู่ไม่น้อยว่านักศึกษาผู้ชายคนที่นั่งแอยู่หลังห้องน่าจะเป็นนักศึกษาที่เข้ามาใหม่ "ทำไมเหรอ" ขวัญข้าวมองหน้าลลิลด้วยอาการสงสัย "เค้ามาใหม่ใช่ไหมแล้วเข้ามาในช่วงใกล้สอบแบบนี้ได้ด้วยเหรอ" ลลิลขมวดคิ้วครุ่นคิด "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันอะแกเค้าอาจจะมานานแล้วแต่เราไม่ได้สังเกตเห็นก็ได้" ขวัญข้าวเห็นว่าลลิลน่าจะคิดมากไปเองนักศึกษาที่เข้าเรียนพร้อมกันก็มีตั้งหลายคนเพื่อนเธออาจจะจำสับสนก็ได้ "ฉันสังเกตทุกคนแต่ไม่เคยเห็นคนนี้" ลลิลส่ายหัวเบาๆเธอยังคงมั่นใจในความคิดของตัวเอง "นายนั่นนั่งอยู่ตรงนั้นเข้าไปถามเลยสิ" ซินจางเห็นว่าลลิลสงสัยนักก็ให้เข้าไปถามนักศึกษาคนนั้นเลยเพราะเธอเห็นเข้านั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนคนเดียวริมทางเดินไปโรงอาหาร "จะดีเหรอแก...อ้าวเฮ้ยหลิว" ขวัญข้าวหันไปหาซินจางไม่ทันได้คำตอบอะไรลลิลก็เดินพรวดเข้าไปหานักศึกษาผู้ชายคนนั้นแล้ว "นี่นายเข้ามาใหม่เหรอแล้วเข้ามาแบบนี้ได้ด้วยเหรอ" ลลิลสะกิดบ่าชายหนุ่มเบาๆแล้วถามคำถามที่เธออยากรู้ทันที "....." แทนไทเงยหน้ามองลลิลด้วยสายตาเรียบเฉยและหันหน้าหนีเธอโดยที่ไม่ได้ให้คำตอบอะไร "อ้าวพูดด้วยก็ไม่พูด" ลลิลยืนเท้าเอวและมองหน้าชายนุ่มอย่างไม่พอใจที่เขาทำเป็นเมินเธอ "เค้าเป็นใบ้หรือเปล่าแก" ขวัญข้าวรีบเดินเข้ามาดึงตัวลลิลเอาไว้ก่อนที่จะพูดอะไรไม่รักษามารยาทออกไป "ฉันไม่ได้เป็นใบ้...เข้ามาได้ไม่ได้ฉันก็เข้ามาเรียนแล้วพวกเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" แทนไทได้ยินคำกล่าวจากหญิงสาวอีกคนที่หาว่าเขาเป็นใบ้จึงหันไปตอบกลับขวัญข้าวด้วยอาการไม่พอใจเขาพูดจบก็จ้องมองหน้าหญิงสาวอยู่อย่างนั้นไม่ละสายตา "อ่อ..ไม่หรอกพวกฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรขอโทษด้วยนะที่รบกวน" ขวัญข้าวหลบสายตาชายหนุ่มเล็กน้อยทั้งขอโทษเขาที่พวกเธอมารบกวนและรีบลากลลิลออกไปพร้อมเอทันทีคราแรกกลัวว่าลลิลจะพูดอะไรเสียมารยาทกลับเป็นเธอที่พูดจาเสียมารยาทใส่ชายหนุ่มโดยที่ไม่ได้ตั้งใจเสียอย่างนั้น”