icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงสิเน่หามายาลวง

บทที่ 10 เกลียนดจริง ๆ

จำนวนคำ:1706    |    อัปเดตเมื่อ:21/05/2024

เชยคางของเธอขึ้น แล้วใช

ับกายแต่มันก็ไม่เขยื้อน แล้วเขาก็ทำสิ่งที่ไม่คาดคิด

ชาไปหมด แขนที่ยกขึ้นดันร่างหนา

งจนขวัญหาย เธอลืมหายใจ เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก เ

้งๆ ที่ตัวเธอถูกหมุนให้เ

ว่าคุณจะพอใ

่สบกันอยู่ เธ

ก็เจ็บใจตัวเอง เมื่อกี้เธอยังเผลอแลกปลายลิ้นกั

ับชะงัก เมื่อเห็นรินดาอยู่ในอ้อมกอดข

ง” เขาปรับน้ำเ

ับหน้าแดงทั

่ะ แล้วพายได้จองที่นั่งร้านอาหารไว้ใ

ดงที่เห็นทั

็นอะไรกัน’

น์ฉวยข้อมือของเธ

ต้อง

้องณวัฒน์ท

ับเข้าไปในออฟฟิศ เขาก้าวตาม

กอย่างอยู่ตรงนี้ค

่งของทุกอย่

ันต่อนะ” ป้องณวัฒน

มื่อเห็นมีคนอื่นยืนจ้อ

ุดนะคะ” พายไก่กล่าวอวยพร มองตามหลังนายจ

นแฟนกันหรือเปล่

่อยโอเคกับบอสเราเลยนะคะ ไหงบอสของเราเองต่างหากที่

อสเหรอ ว่าคุณมายูโ

ลืมไปเลยค่ะพี่ต้น”

กลางคน

ข้อความก

ช่

เธอเขก

ักนี้เป็นบ่อยไปแล้วน

มากินมั่ง กิน

ได้แต่หัวเราะหึๆ แล้วเ

งานกับคุณแบบนี้ทุกคน

เท่านั้น” เขาเลื่อนเก้าอี้ให้

่างชัดเจน ช่างเหมือนวันแรกที่เจอะเจอกัน รินดาสะท้

ัง เธอแทบถลาเข้ามากอดป้องณวัฒน์เอาไว้แน่น แล้วหอมแก้มเขาหนักๆ อย่า

ห้ป้องณวัฒน์ผวา

ั้งแต่เมื่อไหร่”

อส่งรถไปรับ มายูก็มาหัวหิ

อนตุ๊กตาญี่ปุ่น เธอไม่สนใจใครที่จดจ้องมองมาทั้ง

.. ม้

ป๊อก

ปที่โต๊ะ ใช้สายตาดูแคล

นมาก ก็เชิญคุณป้องณวัฒน์กับคุณผู้หญิงที่

หญิงคนนี้” เธอหันมามอง

ดาก็เสียวสันหลังวูบ ลืมไป

ป้องณวัฒน์ ปาปี๊อะไรของคุณนั่นแหละค่ะ จะเ

เอ๊ย... คุณร

ฟน

เธอพยัก

ับตัวนั่งหลังตรง ค่อยใช้มือจับตั

กเจ้าของร้า

านของแฟน ก็ดีนี่ค

ปสั่งอาหารกับบริกรที

าๆ ไม่เอา และก็ ซุปหอยลาย สเต็กปลาแซ

ูมาถึงเมืองไทยแล้ว มายูโทรหาปาปี๊ แต่ยายพายไก่บอกว่าปาปี๊ทำ

้าจะจู๋จี๋กันขนาดนี้ น่า

ะนำและว

คุณ... ปา

้อ.

าเรื่อง ดูหน้าป้องณวัฒน์ที

ะว่ากันด้วยเรื่องส่วนตัวคะ”

์ดูหน้ามา

ร็จงานแล

นะคะป

นท่าที่รินดาทำขยับ

ย่างว่าง่าย ลุกขึ้นสะบัดชา

ุณรินดาว่า ของเราที่นี่คัดสรร

ป้องณวัฒน์คงไม่พามา จริงไหม

ิ้มอ่อนหวา

เดินกลับไปตามทางเดิมท

ีครับ” บริกร

ะลากไส้ รอคุณจู

บ แล้วก็สั่

ของรินด

ินดา อย่าทำตัวเป็นควายอีกก็แล้วกัน’

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงสิเน่หามายาลวง
เพลิงสิเน่หามายาลวง
“โปรยปราย "นี่ชุดมาทำงานหรือ" เขาเอ่ยถามเธอ ทำให้คนที่ถูกถามหันหน้ากลับมาดังขวับ ปึก... ร่างของเธอชนเข้ากลับแผงหน้าอก ด้วยส้นของรองเท้าที่สูงทำให้เธอสะดุด ป้องณวัฒน์รับร่างของเธอเอาไว้ทันที ตอนนี้รินดาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว เธอยกแขนขึ้นกัน แล้วผลักร่างของชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวอย่างแรง พลั่ก... ก่อนจะตามไปด้วยฝ่ามืออรหันต์ เผียะ เผียะ เผียะ ดารินฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของป้องณวัฒน์ ใบหน้าที่ถูกกระทบด้วยฝ่ามือแดงเงยขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน์ถึงกับยกมือของตัวเองขึ้นมากุมหน้า "ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน จะแต่งตัวยังไง คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ หรือถามแบบเสียมารยาทแบบนี้" เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธซึ่งทุกสิ่งมันสุมรวมก่อตัวอยู่ก่อนแล้ว "อืม..." ชายหนุ่มทำเสียง ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตัวเอง ถามว่าเขาโกรธไหม เขาคิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของรินดาดีนะ หญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ แล้วเขาก็ทิ้งเธอทันที ไม่เคยกลับไปพบเจออีกเลย "มีอะไรต้องให้รายละเอียดดิฉันอีกไหมคะ" เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งใช้ฝ่ามือตบหน้าเขาไปเมื่อกี้นี้ เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็สะบัดตัวหันหลังกลับไปทำงานเหมือนเดิม สวบ... อ้อมแขนใหญ่สวมกอดเข้าไปที่ด้านหลังของเธอทันที รั้งรัดร่างของเธอให้เข้ามาหาแนบชิดกาย ก่อนจะจรดปลายจมูกลงไปบนซอกคอขาวเนียน "อึ..." เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ หันหน้ามามองใบหน้าคมเข้มของป้องณวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆ จุ๊บ... เขาจุ๊บปากของเธอทันที "ไอ้คนเลว" เธอด่าทอเขาออกไปทันที หมดความอดทนที่จะมาปั้นสีหน้าใส่ว่าไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว รินดากระทืบส้นสูงลงไปบนหลังเท้าของเขาทันที ปึก...ปึก...ปึก...ผลัวะ "โอ๊ย..." ป้องณวัฒน์ร้องลั่น รินดากระทุ้งศอก หันหน้าเข้าหาแล้วจับหัวไหล่ของเขาประเคนเข่า และฟันสันมือของตัวเธอใส่เข้าไปที่ตรงซอกคอของป้องณวัฒน์ดังผลัวะ "อะ... อึก... อุ... โอะ... โอ๊ย..." ดวงดาวขึ้นมาเต็มท้องฟ้า "อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก" เธอผลักร่างของเขาร่วงไปกองที่พื้น ใช้มือตบเข้าหากัน ก่อนจะชี้นิ้วใส่หน้าเขาแบบอารมณ์เสีย ป้องณวัฒน์ตัวงอเป็นกุ้งกองไปอยู่ที่พื้น ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หมดสภาพอยู่ตรงนั้น เขาไม่ทันตั้งตัวต่างหากรินดาถึงได้เล่นงานเขาได้ง่ายๆ "โอ๊ย... ริน..." เขาเรียกชื่อเธอตามหลัง เห็นร่างของหญิงสาวไวๆ หายไปในอีกห้องหนึ่ง เธอไม่สนใจไยดี เดินจ้ำอ้าวๆ ออกไปจากห้องอย่างร้อนระอุในอารมณ์ 'สันดาน...' เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ”