icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เถื่อนรักเจ้าสาวจำเป็น

บทที่ 37 พี่รักมนต์

จำนวนคำ:2366    |    อัปเดตเมื่อ:20/06/2024

ก๊อก

จะลงไปจ่ายเงินที่ด้านล่าง ยังไงผมจะรีบก

ได้รู้ว่า มีเพียงเด่นคูนเท่านั้นที่ห่วงใ

ีบไป รีบมา

บแล้ว คนที่เธอ

ปลดล็อกบท

เปิดรับโบนัส

เปิด
เถื่อนรักเจ้าสาวจำเป็น
เถื่อนรักเจ้าสาวจำเป็น
“เปรมมนัสหมั่นไส้มนต์จันทร์เป็นอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้ทำตัวเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลก แต่ในสายตาของเขา ผู้หญิงคนนี้ช่างร้ายนัก แท้จริงมนต์จันทร์คงหวังอะไร ๆ จากพ่อของเขาแน่นอน ถึงกับเอาตัวเขาแลก และย้ายตัวเองมาอยู่ที่นี่ แต่...ไม่ว่าหล่อนจะหวังอะไร มันไม่มีทางจะเกิดขึ้น เพราะว่า เขาคนนี้แหละที่จะขัดขวางเธอเอง "อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา ทำดวงหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ความจริง เธอน่ะมีแผนการอะไรกันแน่ ถึงได้มาอยู่ที่นี่ เธอต้องการอะไร อย่าคิดนะ ว่าฉันไม่รู้" น้ำเสียงกระด้าง และสายตาดุ จ้องมองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ยังมิวาย เปรมมนัสยังคงใช้สายตาของเขาจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ปากพร่ำย่ำถามและกล่าวหา แต่สายตายังคงสำรวจมองร่างบางอย่างเสียดาย ผู้หญิงที่ทั้งสวยและน่ารัก รูปร่างสมสัดส่วน เธอคนนี้ยอมเอาตัวเข้าแลก และนอนกับคุณพ่อของเขา แม้ส่วนลึกของใจ เขาจะปรารถนาและอย่างสัมผัสเธอเพียงใด แต่เขาจะไม่มีวันช้ำรอยของคุณพ่อของเขาอย่างเด็ดขาด”
1 บทที่ 1 เด็กใหม่ของคุณพ่อ2 บทที่ 2 แกต้องเข้าใจ3 บทที่ 3 ที่พักพิงใจ4 บทที่ 4 คนมันนิสัยไม่ดี5 บทที่ 5 ฉันทำดีกว่าพ่อเป็นร้อยเท่า6 บทที่ 6 เกรงใจ7 บทที่ 7 เธอมันแค่นางบำเรอ8 บทที่ 8 เล่นเกมรัก9 บทที่ 9 พินัยกรรม10 บทที่ 10 โหยหา11 บทที่ 11 เธอเป็นของฉัน12 บทที่ 12 ผัวแค่ในนาม13 บทที่ 13 ใครเปลี่ยนไป14 บทที่ 14 ติดใจครับ15 บทที่ 15 มาทำดี16 บทที่ 16 อุ้ย! อย่ามาหวานนะ17 บทที่ 17 พาไปเที่ยว18 บทที่ 18 คนพาล19 บทที่ 19 ใจคนก็เหมือนหนทาง20 บทที่ 20 เปิดตัว21 บทที่ 21 เหมือนฮันนี่มูนแฮะ22 บทที่ 22 สงสารเพื่อน23 บทที่ 23 สอนทำรัก24 บทที่ 24 เข่าอ่อน25 บทที่ 25 พาเที่ยว26 บทที่ 26 เปิดใจ27 บทที่ 27 ลักพาตัว28 บทที่ 28 ฉันรักคุณ29 บทที่ 29 ความอาฆาต30 บทที่ 30 อย่าเป็นอะไรนะ31 บทที่ 31 ผมขอร้อง32 บทที่ 32 ทำไปเพราะรักเธอ33 บทที่ 33 อาดูร34 บทที่ 34 สู่สุคติ35 บทที่ 35 รับขวัญ36 บทที่ 36 นายเอาเธอไปดูแลเถอะ37 บทที่ 37 พี่รักมนต์