เมื่อหัวใจเพรียกหา

“ชีวิตของคนเรามันสั้นนักนะคะ ทำดีต่อกันเอาไว้เถอะค่ะ รู้จักให้อภัยกันและกัน ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมาในชีวิตมันจะรู้สึกหนักหนาจนเกินเยียวยา ภารันย์ ชายหนุ่มที่มีทิฐิมากจนเกินไป จนเกือบจะทำให้เขาสูญเสียทุกคนที่เขารัก และทุกคนก็รักเขา การกระทำที่เขาทำมันไม่ได้ทำร้ายคนที่อยู่รายล้อมตัวของเขาเท่านั้น แต่มันก็กัดกร่อนหัวใจของเขาให้เจ็บปวดมากแสนมากเช่นเดียวกัน พิมพ์เพชร หญิงสาวผู้รักมั่น แม้ชายผู้นั้นจะทำให้เธอเจ็บปวดก็ตาม เธอหวังเพียงจะทำให้เขากลับมาเป็นคนเดิมที่เคยรักเธอ และเป็นคนใหม่ ที่รักเธอสุดหัวใจ พิมพ์เพชร เธอจะทำได้หรือไม่ เมื่อสองหัวใจเราเพรียกเรียกหากันแล้ว ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ เราสองคนก็ไม่เคยลืม ขอเพียงให้เขาหวนกลับคืนมาอีกครั้งเท่านั้น +++++ 'พี่เล็ก' สีหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจ หัวใจพองโต 'พี่เล็กกลับมาแล้วใช่ไหมคะ' "มา...แม่...แม่..." เด็กชายตะลันต์ลุกขึ้นนั่ง แล้วเรียกมารดาของเขา "ตะลันต์สงสัยคุณพ่อกลับมาแล้วครับ" เธอรีบบอกลูก ความหวังที่ริบหรี่ภายในหัวใจฉายแสงวาววับจับใจ เธออุ้มเด็กชายขึ้นสู่อ้อมแขน "ตะลันต์เรียกคุณพ่อสิ พ่อ... พ่อ... พ่อ..." "ปอ..." เด็กน้อยขยับปากพูด แล้วก็พูดต่อไป ชมพูรีบอุ้มตะลันต์แล้วเปิดประตูออกไป เสียงสนทนานั้นเงียบไป แต่ขาของเธอก็ยังก้าวไปข้างหน้า พอไปเหยียบที่หัวบันได ภาพที่ปรากฏให้เห็นตอนนี้ ชายหนุ่มไทยตัวสูงที่อยู่ในสูทสีเทา และหญิงสาวผมสีทองตัวสูงพอ ๆ กัน ตัวเธอสูงเกือบจะเท่ากับผู้ชายคนนั้น เสื้อผ้าที่เธอใส่ดูทันสมัย และทะมัดทะแมง กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ต่างอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน แค่เสี้ยวหน้านั้นที่เธอเห็น น้ำตาก็เริ่มเอ่อ ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้ 'พี่เล็ก' พิมพ์เพชรไม่มีเสียงพูดใด ๆ เล็ดลอดออกมา "ปะ ปอ ปอ ปอ..." แต่ตะลันต์กับส่งเสียงดัง จนสองคนที่ยืนทำหวานกันอยู่ต้องชะงัก หยุด และผละออกจากกัน ใบหน้าของทั้งสองคนเงยขึ้นมามองหาต้นเสียง สายตาของภารันย์สบจ้องใบหน้าของพิมพ์เพชร คนที่เจ็บก็คือเธอ ชมพูยืนสั่น รู้สึกหายใจหายคอไม่ค่อยออก "เธอคือใครคะอเล็กซ์?" ลูซี่ถามออกมาเป็นภาษาอังกฤษ พิมพ์เพชรหมุนตัวเองพาลูกเข้าห้องไปในทันที แค่หันหลังให้น้ำตาก็ร่วง”