icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

Come Back โปรดกลับมารักกัน

บทที่ 3 ลองรัก

จำนวนคำ:1535    |    อัปเดตเมื่อ:21/06/2024

าส

งตรงไหนคะ” พวงห

ึ...” มองแบบช้อนสายตา ดูอย่างไรก็ไม่ได้กรุ้มกริ่ม แต่ทว

ใช่ ฟ้าไม่ได้หม

มต้องจริงจังด้วย มานี่นั่งล

สือ กลายเป็นว่าตำราถูกวางบนเตีย

างแดงจัดสม่ำเสมอ สายตามองตามปลายนิ้วของคีริน แต่หัวใจกลับ

มีเพียงชายหนุ่มข้างกายคนนี้มาตั้งแต่เด็ก เฝ้ารอเวลา

ยากให้มีคนสอนก็

่ตั้งใจเรียน” เสียงอ่อย ใ

่าที่พี่ชี้ไป กับที่อธิบายมันคนละเ

ละลำคอ ผิวขาวละมุนอมชมพูเหมือนผิวเด็กแรกเกิด การเปลี่ยนแปลงกะ

ไม่ใช้โอกาสนี้สารภาพความในใจ เชื่อว่าโลกกว้างอาจทำให้เขาเปลี่ยนไป ดอกฟ้าเฝ้ารอมาจนถึงจังหวะนี้ ใบหน้าเล็กเ

ิ่งกระทั่งได้ยินเส

ะ คือหนู ห

ยิ่งกว่าเมื่อครู่ ใบหน้าของคีรินชะงักค้างในแววตาของชาย

ัวของพี่เลย เอาเป็นว่าถ้าฟ้าจะมาขอให้พี่ช่วยติวหนังสือให้ แล้วมาพูดเร

้าที่ยังนั่งหน้าซีดจางอยู่บนพื้นเลย แม้เ

ายขายขี้หน้า ทั้งเสียใจ ที่หน่วงที่สุดคือดอกฟ้

าย ดอกฟ้าทิ้งศีรษะที่ด้านในร้อนระอุ

าวลือหนาหูว่า พี่เมย์มาริสาที่เป็นดาวคณะเป็นคู่ควงคนปัจจุบันของคีริน แต่ไ

ระ’ คำนี้มัน

องความเซ็กซี่ มองย้อนกลับมาที่ต

รง ตัวเธอเองนั้นไม่เคยคิดแม้แต่จะสนใจการแต่งเนื้อแต่งตัว ยิ่งเรื่องสัดส่วนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ท

้าเลื่อนสายตาไปมองด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ชื่อที่บันท

แผนอ้อนพี่คีติวหนังสือเด็ดเปล่า สำ

โทษเพื่อนรักนี่แหละ ที่ช

ายอยู่ สุดธิดาเป็นเพื่อนสนิทที่เข้าอกเข้าใจดอกฟ้าดี ตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ดอกฟ้าข

พี่คีน่ะเขา...” ดอกฟ้ากลั้นสะอ

ขาก็รีบปฏิเสธเลย” ดอกฟ้าเริ่มเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา สุดธิดาใจ

นรักแรกข

เคยออกนอกลู่นอกทาง แถมเรียนดีขนาดเป็นตัวเก็งเกียรติน

ี่คีเขาชอ

ขนาดนั้น ฉันจะไปเทียบกับพี่เมย์ได้ย

ร้องไห้มากด้วยล่ะ ตาจะบวม ยิ่งขี้เหร่อยู่เป็นทุ

ที่จะปลอบใจฉันสิ” ร้องไห้ก็ร้อง แต่ก็

้ว และลุกขึ้นมาล้างตา มาส์กหน้า ตอนเย็นนี้ เราจะไปปาร์

องเลี้ยงส่งเพื่อนอีกคนในกลุ่ม นางจะกลับไปเรียนต่อต่างจังหวัดกลับ

เปิดรับโบนัส

เปิด
Come Back โปรดกลับมารักกัน
Come Back โปรดกลับมารักกัน
“รักแรกกับของขวัญที่เขาฝากเอาไว้ หากวันหนึ่งเขาจะทวงคืน ฉันจะทำอย่างไรดี "มามี๊ ป่าปี๊ของพวกเราอยู่ไหนเหรอครับ?" ดามน้อย กับ น้องโดม ฝาแฝดป่วน คุณแม่ดอกฟ้า คุณพ่อคีริน และคุณลุงดามพงษ์ ----------- ดอกฟ้าก็เคยเลือกเหมือนกัน เลือกที่จะรักเขา เลือกที่จะอยู่กับเขา นอนกับเขา แล้วเป็นอย่างไร ความสุข... 'ชิ...' อดที่จะทำเสียงออกมาจากจมูกไม่ได้ ดอกฟ้าเขียนสเตตัสในอินสตาแกรมของเธอ ('คุณความสุขคะ คุณอยู่ตรงไหนล่ะ ฉันจะเดินเข้าไปหาคุณ ฉันก็อยากเจอคำว่า 'ความสุข' เหมือนกับทุกคน คุณโลกใบนี้ขา ขอให้คุณใจดีกับฉันด้วยเถอะค่ะ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยเป็นเหมือนกัน') ----------- "แม่ ลุงคนนั้นครับ" ดอกฟ้าหันมา และสบสายตาเข้ากับสายตาของคีรินพอดี ร่างบอบบางในชุดเมื่อเช้ามองคีรินอย่างตกตะลึง ปากคอสั่น หัวใจของดอกฟ้าร่วงลงไปอยู่ตาตุ่ม ขาที่แทบจะยืนไม่อยู่ แต่แรกคล้ายจะหมดแรงพับลงนั่ง 'ทำไมต้องเป็นเขา' หัวใจของคีรินวูบวาบเหมือนกัน 'เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของดอกฟ้าจริง ๆ เหรอ' เขากำปากกาในมือแน่น ใจกลางฝ่ามือเย็นเฉียบ ใช่สิ... เด็กชายสองคนเป็นลูกหลานของบ้านดามพงษ์แน่นอน ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เข้าออกมาเล่นที่สวนบ้านของเราอย่างอิสระ แววตาของคีรินที่จับจ้องทั้งสามแม่ลูก เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ สายตาของคีรินจ้องหน้าดอกฟ้าอย่างคาดคั้นบางสิ่ง ร่างสูงพร้อมใบหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินเข้ามาใกล้ ดอกฟ้าตื่นจากภวังค์ เธอกางปีกปกป้องลูกของเธอทันที เธอต้องปกป้องลูกจากคนที่เคยทอดทิ้ง "เด็กสองคนนี่เป็นลูกของฟ้าเหรอ" "ครับ โดมกับดามเป็นลูกของแม่ดอกฟ้าครับ" โดมตอบแทนแม่เสียเอง”