โซ่คล้องรักอสูร

“เขาทำให้เธอท้อง แล้วทิ้งไป พอวันหนึ่งกลับมาจะมาทวงหาความเป็นพ่อ ทั้งที่วันนั้น เขาบอกว่า "ไปเอาออกเสีย" ------------------ "นี่คืออะไร" ใบหน้าเข้มคิ้วขมวดเข้าหากัน จ้องมองที่ตรวจครรภ์ในมือ แม้จะรู้อยู่แล้ว แต่ก็อยากจะถามให้ได้ยินกับหูของตัวเอง "พี่ราม แป้งท้องค่ะ" น้ำตานองหน้า ในใจเหมือนจะรู้คำตอบของคนตรงหน้าอยู่แล้ว เขาเงยหน้าที่ก้มมองที่ตรวจครรภ์ในมือ ขึ้นมาจ้องหน้าของเธอ เขาถามย้ำ "พี่บอกแป้งตั้งแต่แรกๆ ว่ายังไงนะ" "นอนกับพี่ได้แต่ห้ามท้อง" รามิลกลืนน้ำลายขมๆ ลงไปในลำคอ เขาไม่อยากพูดแบบนี้เลย เขารู้ตัวดีว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ คำว่า 'ตัดไฟเสียแต่ต้นลม' มันก้องอยู่ในหัวของเขา นรินภัทรเหมือนถูกคำพูดของเขาตบไปที่ใบหน้าแบบจังๆ น้ำตาที่เอ่อท่วมเริ่มไหลรินอาบทั้งสองพวงแก้ม "อย่าคิดเอาลูก มาผูกมัดพี่ได้นะ อย่าคิดว่าท้องแล้วต้องให้พี่รับผิดชอบ" "แล้วพี่จะให้แป้งทำอย่างไรคะ" "ไปเอาออกเสีย"”