0
เติมเงิน
ประวัติการอ่าน
ออกจากระบบ
ดาวน์โหลดแอปเมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปปลูกผักอิหยังวะ
บทที่ 15 บ๊ะจ่าง
จำนวนคำ:1737
|
อัปเดตเมื่อ：27/06/2024
น้ำตาปริ่ม
น”ปาดน้ำตาท
นวันอร่อยที่สุดอร่อยจนน้ำตาไหล ไม
สีหน้าเศ
แป๋มนั่งเท้าคางมองเ
นั่งลง
อย่าเสีย
ย่างน้อยก็มีความส
ปลดล็อกบท
/0/25860/coverorgin.jpg?v=a21661c676f7b0bb9e58a0c7b2ab9737&imageMogr2/format/webp)
/0/30941/coverorgin.jpg?v=bdea640cc745ffb82303206a313bfacf&imageMogr2/format/webp)
/0/19436/coverorgin.jpg?v=e3d6cd04731e7ee923379087bccb7424&imageMogr2/format/webp)
/0/10829/coverorgin.jpg?v=6376b3968b9131816cb340850dad73fb&imageMogr2/format/webp)
/0/8745/coverorgin.jpg?v=76bde70c134df2c79648a24ffd6427d9&imageMogr2/format/webp)
/0/24899/coverorgin.jpg?v=9e8cbd226f23370594e5119e2245e686&imageMogr2/format/webp)
/0/18928/coverbig.jpg?v=589704dee6cd100b5be3a716e192e64b&imageMogr2/format/webp)
เมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปปลูกผักอิหยังวะ
“ปลูกผักอิหยังวะ ย้อนเวลาไปปลูกผักคงเป็นเวรกรรมที่เธอไม่ชอบกินผักสวรรค์จึงหอบเอาร่างอ้วนไปปลูกผักเสียให้เข็ด”