icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
รักร้ายจอมทระนง

รักร้ายจอมทระนง

ผู้เขียน: มาชาวีร์
icon

บทที่ 1 ตอนที่ : 1 เงาอดีต

จำนวนคำ:1971    |    อัปเดตเมื่อ:06/07/2024

าอ

วนี้ พี่เกลียดเด็กใจ

เธอผิดหรือที่เห็นเขาเป็นดั่งเจ้าชาย ใฝ่ฝันอยากได้เขามาเป็นเจ้าของ รุ้งพรายไ

ิกตามสักที

ีคนรักเธอก็ยังตามติดเขาไม่ยอมปล่อย ใครจะห้ามจะปรามก็ไม่ยอมฟัง คิดแค่ว่าเธอมาก่อนใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ แต่

อรุ้ง” มารดาของหญิงสาวถามพร้อมรอยย

รุ้งพรายในปัจจุบันอายุย่างเข้ายี่สิบห้าปี เพิ่งเดินทางมาจากต่างจังหวัดหลังจากบิด

ไพพาลูกสาวขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านไม้ ซึ่งด้านล่างได้ต่อเติม

ห้องนอนสามารถเปิดกว้างออกเพื่อชมทิวทัศน์ข้างบ้านได้ เมื่อก่อนหญิงสาวชอบใช้มุมนี้ในการแอบมองใครบางคน แต่ตอนนี้สภาพข้างบ้านไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ร้างบ้านใหม่เ

รที่บ้านของคุณป้าพิมพ์เขาเจริญร

ป้าพิมพ์คงไม่ได้มานั่งคุยเล่น

แต่เขาเก่งนะดูแลบริษัทจนเจริญก้าวหน้าเป็นที่รู้จักกันกว้างขวาง ยิ่งได้คริษฐ์เข้ามาดู

อก็แค่ลอดรั้วไม้เก่า ๆ เข้าไปวิ่งเล่นในบ้านหลังด้านข้าง แต่ตอนนี้คอนกรีตหนาหนักส

ื่อยแย่” นางอำไพเดินมาแตะไหล่ลูกสาว ที

ดาของเธอมีครอบครัวใหม่ แต่ท่านก็เลี้ยงดูเธอจนจบปริญญาตรี กระทั่งท่านได้เสียชีวิตลงด้วยโรคร้

่ยกสมบัติครึ่งหนึ่งของ

ูกสาวของแม่จะจัดการทุกอย่างได้อย่างยุต

บากค่ะ” แม้จะเจ็บที่บิดาปันใจไปจากมารดา แต่ว่ารุ้งพรายก็หนีความจ

มแม

และรู้ดีว่าทำไมท่านถึงได้ส่งเธอไปอยู่กับบิดา เพราะเพียงแค่อาชีพแม่ค้าขายขนมไทยคงไม่สามารถ

ไม่ไปอยู่กับพ่อ พ่อบอกว่าแม่เอาเป

พราะเหตุการณ์บางอย่างทำให้เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไ

นะ บ้านโน้นยกให้แม่ฝนไปแล้วแต่เงิน

่ว่ารุ้งเคยอยู่ไร่อยู่สวนจะมาทำงานอะไร

นก่อนก็แล้วกัน เงินรุ้งก็พอมีบ้างยิ

เท่าไหร่ เอางี้ไหมรุ้งมาช่วยแม่ทำขนมระหว่างพักดีไหมลูกจะได้ไม่เบื่อนี่แม่ปฏิเสธลูกค้าไปหลายรายแล้วทำไม่ทัน ส่วนใหญ่เขาจะเอาขนม

บื่ออย่างที่แม่ว่าด้วย” คนเคยท

ะ ถ้ามีกำลังเพียงพอแม่จ

่ ลูกค้าของแม่ก็เยอะอยู่ถ้าเปิดร้านมีล

ั่น

นาคตด้วยกัน แม้ไม่ได้มีบ้านหลังใหญ่โตหรือลูกสาวได้ทำงานในบร

้าวมื้อเย็นให้กินอ้อ ถ้าเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วรุ้งก็อาบ

ที่เปิดประตูออกจากห้องนอนไป รอยยิ

ันแล้วก็คงต้องต่างคนต่างไป ความรักไม่อาจบังคับจิตใจกันได้ คิดมาถึงจุดนี้ก็ให้รู้สึกละอายใจนัก หลายปีก่อนเธอยังเด็กและ

ไรน่ะร

่สบายรุ้งเลยจ

้องนอน

พิมพ์อนุ

ส่ชุดอะไร เ

เอ

อ่อยผู้ชายถึง

บไปบ้านตัว

ู้เพราะเธอสวมเสื้อคลุมไว้ข้างนอกพอเข้าไปในห้องนอนของคริษฐ์ถึงถอดเส

มองส่วนไหนคิด ทำตัวน

น สมควรแล้วที่คริษฐ์ด่าเธอสาดเสียเทเสียขนาดนั

ก่แดดแก่

กใจแตกแบบเธอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักร้ายจอมทระนง
รักร้ายจอมทระนง
“"แหวนไปไหน" "คะ" หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที "พี่ถามว่าแหวนไปไหน" คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ "คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน" คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ" "ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ" "งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย" คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ "ใส่ก็ใส่ค่ะ" คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู "พอใจหรือยังคะ" "ดี" "ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า" หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน "แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง" ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ "ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ" "แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ" "ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ" บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก "พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ" คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที "พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ" "ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง" "มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์" "อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้" "รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย" "แม่ไม่ได้บังคับพี่" "ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ" รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย "ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา "ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่" รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม "ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม" "พี่คริษฐ์!" (รักร้ายจอมทระนง)”