เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

รักร้ายจอมทระนง

บทที่ 9 ตอนที่ : 9 วันเกิด

จำนวนคำ:2607 | อัปเดตเมื่อ：06/07/2024

: 9 ว

นเ

ยกับลูกชายให้มากินเลี้ยงวันเกิดช่วงหัวค่ำด้วย แต่ก็ยังลังเลว่าจ

งชวนเขาหรอกแม่

นามหญ้าซะสวยเขามองมาก็ต้องรู้ว่าเรามีงานกัน” นางอ

้กวันเกิดไปให้คุณป้าพิมพ์แค่นี้ก็พอมั

จะดีเ

หาว่าเราอยากได้ของขวัญวันเกิดอีก ลู

ายใจที่จะทำแบบนั้

ด้วยนะคะ รุ้งชวนเพื่อนมาด้วยนะแม่จำยัยนิได้ไหม

ุ้งไปเจอหนูนิที่ไหนล่ะลูกแม

ษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าค่ะ นี่ไม่ได้เจอกั

หมือนกันนะ รุ้งจะได้ไม่เบื่อด

ดไปนั่น” รุ้งพรายโถมเข้าไปกอด

วงหัวค่ำ รุ้งพรายเปิดเพลงคลอเบา ๆ ให้บรรยากาศไม่เงียบจนเกินไป หญิงสาวมาในชุดเสื้อแขนกุดสีขาวกระ

มากวันนี้” น้องฟ

บคุณรุ้ง” ตามด้

ือนกันไม่มีผิดเลยนะคะ” รุ้ง

กษ์ดนัยยื่นกล่องของขวัญให้หญิงส

ค่มาร่วมงานรุ้งก็ขอบคุณมากแล้ว ถื

์ก็เรียกร้องให้หาของขวัญกล่องใหญ่ ๆ ให้ด้

ป็นคนเลือกให้พี่รุ้ง” หญิงส

กเองครับ

หอมแก้มทีหนึ่ง” รุ้งพรายก้มลงไปหอมแก้มยุ้ย ๆ

ือหนูนิเพื่อนรุ้งอีกคนแค่นี้เอง ทำตัวตามสบายเลยนะคะ

บน้าอ

มากขึ้น สักพักใหญ่สาวสวมแว่นในชุดทำงานกระโปรงแดงก็มาปรากฏตัวขึ้น นิยายังสวมแว่นเหมือนเดิมเพิ่มเติมคื

กตาหมีสีน้ำตาลให้เจ้าของวันเกิด รุ้งพรายรับมากอดเอาไ

นะนิแต่ว่ารุ้งไ

แล้วชอบมาก ๆ ไม่ใช่เหรอ นี่นิซื้ออันใหญ่ยักษ์ให้เลยเกทับพ่อหนุ่มคนนั้นไป”

” เสียงใสๆ ของนิยาทำให้ทุก

นางอำไพก็รับไหว้

านของเรา” รุ้งพรายหันมา

ุ้งค่ะ” นิยาตกตะลึงในความหล่อของทักษ์ดนัยเล

สิลูก” และคำพูดถัดมาก็ทำให้หญิงสาวต้อง

น้องฟรังก์ยกมือขึ้น

แบบนี้”‘ลูกน่ารักขนาดนี้ให้อภัยไ

่ เพื่อนของรุ้งก็ต

หันมาทำหน้าล

โต๊ะนั่นดีกว่านะแม่ว่า เวลาถ่ายรูปจะได้เห็

นิยาไปวางคู่กับของขวัญของทักษ์ดนัย ตุ๊กตา

าตาหมวย ๆ แต่ข้างในนั้นกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและใช้ชีวิตตามควา

ุณป้า แบบนี้นิขอมาฝากท้

เขาก็กลับมาอยู่กับป้าแ

้าตามมาอาละวาดที่นี่ใหญ่เลย คิดแล้วก็น่าอายจัง” นิยาย้อนความหลังในวันที่ทะเลาะกับบิดา เพราะ

บิดาอยากให้เป็นหมอแต่นิยาอยากเรียนด้านภาษา และตอนนี้เธอก็ทำง

พ่อของหนูนิจะรักลูกมากจนยอมให้หนูนิเลือกเรียนด้วยตั

ับจุดนี้นะคะคุณป้า พ่อเองก็ไม่ว่าอะไรแล้วเพราะตอนนี้ไปบีบน้

ผมกลัวลูกผมจะหลับก่อนได้กินเค้ก” ทักษ์ดนัยพูดพร้อม

ๆ แบบผู้ใหญ่ไม่ได้ด้วย ไปหนูนิเราไปเตรียมเค

ๆ นะครับตอนเป่าเค้ก” ทักษ์ดนัยเอ่ยขึ้น

ะคะ” หญิงสาวเลยต้องเป็

อยเราก็จะได้กินเค้กกันแล้ว” รุ้งพรา

ฟรังก์ตอบรั

กิด ไม่เกินห้านาทีนิยากับนางอำไพก็ถือเค้กที่จุดเทียนแล้วอ

นมีคุ้นหน้าอยู่ทุกคนยกเว้นผู้หญิงอีกคนที่แปลกหน้าสำหรับเขา คริษฐ์จำได้ว่าวันเกิดของรุ้

วตัดเค้กให้มารดาเป็นคนแรก ฟังคำอวยพรจากท่านแล้วก็อมยิ้มอย่างสุขใจ และเมื่อแบ่งเค้

ี๋ยวดึกกว่านี้จะเข้านอนกั

ยไหมรุ้ง” น

หมือ

ญกับอะไร ใครบอกว่ารุ้งพรายไม่มีเพื่อนสนิทตอนเรียนมัธยม เพราะนิสัยร้าย ๆ แสนเอาแต่ใจของเจ้าตัวทำให้คนอื่นมองใ

ีหวั่นไหวบ้างไหมรุ้ง” ร

ง” รุ้งพราย

น รอพี่คริษฐ์ของรุ้งแต่งงานไปก่อ

รุ้งพรายพูดเห

วิ่งเข้ามาเปิดประตูให้ ป้าพุดหรือนางพุดจีบมองเค

าค่ะคุ

ันเกิดมาให้คุณป้าพิมพ์ค่ะเพิ่ง

ับคุณคริษฐ์ยังนั

มคะ” แค่ได้ยินชื่อของคริ

ปให้ด้วยตัวเองสิกลัวอะไร” นิยารีบแ

ของคุ

นเพื่อนของรุ้ง” น

ณรุ้ง ต้องเอาไปให้คุณ

ะ นิไปด้

นี่แหละ” นิยาโบกมือให้เพื่อน เธอไม่อยากเข้าไปเจอ

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

รักร้ายจอมทระนง

มาชาวีร์ โรแมนติก

“"แหวนไปไหน" "คะ" หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที "พี่ถามว่าแหวนไปไหน" คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ "คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน" คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ" "ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ" "งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย" คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ "ใส่ก็ใส่ค่ะ" คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู "พอใจหรือยังคะ" "ดี" "ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า" หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน "แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง" ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ "ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ" "แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ" "ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ" บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก "พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ" คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที "พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ" "ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง" "มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์" "อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้" "รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย" "แม่ไม่ได้บังคับพี่" "ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ" รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย "ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา "ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่" รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม "ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม" "พี่คริษฐ์!" (รักร้ายจอมทระนง)”