ภรรยาห้าตำลึงเงิน

ตใหม่ในเมืองกรุงจากสาวนาไปเป็นสาวโรงงาน หลังจากที่เข้ามาทำงานในโรงงานทอผ้าแห่งนี้จากพนักงานธรรมดารับค่าแรงรายวัน ด้วยความขยันหมั่นเพียรมานานหลายปี ผู้จัดการโรงงานได้เห็นถึงความอดทนและขยันทั้งชลดายังทำ

ิทยาลัย

กรดเฉลี่ยที่สูงลิบ หลังจากที่เรียนจบเธอนำวุฒิการศึกษามายื่นที่โรงงานเพื่อปรับฐานเงินเดือน ทุกวันเธอทำงานด้วยความสุขสนุกกับการทำงานมีเพื่อนร่วมงานที่ดี มีเพื่อนสนิทท

ที่สามารถแก้ไขไปได้ หลังจากทำงานทั้งวันจนมาถึงตอนเย็นเวลาเลิกงาน ชลดาตั้งใจว่าจะไปเดินเที่ยวตลาดนัดเพื่อหาอะไรกินเพราะสองเพื่อนซี้กลับบ้านยังไม่กลับมา ทำให้เธอรู้สึกเหงาขึ้นมานิดหน่อยบางทีการเป็นลูกคนเดียวก็ไม่ดีเอาเสียเลย ยิ่ง

นมันทรมานมากแค่ไหน เมื่อปลงตกกับความคิดและชีวิตได้แล้ว หลังจากเลิกงานชลดามุ่งหน้าสู่ตลาดนัดข้างโรงงานทันที หลังจากซื้อข้าวปลาอาหารจนล้นมือแล้วก็เดินตรงไปหาเช่าหนังสือนิยายมาอ่านเล่นไปพลาง ๆ และนอนดูยูทูปสอดส่อง

ตในแต่ละวันอยู่กับท้องไร่ท้องนาถือว่ามีความสุขอีกแบบ ชีวิตในชนบท อาชีพของคนในชนบทก็คือการทำการเกษตรทำไร่ทำนา ปลูกผักเลี้ยงสัตว์ เข้าป่าหาหน่อไม้หาเห็ดบ้างตามแต่ฤ

ระทั่งเขาเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่และพ่อแม่ของเขาได้ตายลงไป เหลือเอาไว้เพียงน้องชายสองคนเอาไว้ให้เขาเลี้ยงดู กับบ้านที่ผุ ๆ พัง ๆ ชีวิตในแต่ละวันผ่านไปด้วยความยากลำบาก บางครั้งชายหนุ่มคนนั้นก็เข้าไปหาของป่าในภูเขาแต่ชลดายังด่าชายหนุ่มคนนั้นอยู่บ่อ

อเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้หลังจากที่ฝันแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายวันทำให

ยหนุ่มคนนั้นจะไม่ได้สนใจหญิงชาวบ้านคนนั้นแต่ชลดาก็อดโมโหไม่ได้ เธอไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ หลังจากอาบน้ำและกินอาหารเช้าเรียบร้อ

หน้าบูดแต่เช้าใครทำให้เธ

่เมื่อไหร่พร

อกาแฟ มาถึงต

พ่อกับแม่ของเธอกับพ

ายดีและยังถามถึงเธอด้ว

ะ ถ้ามีวันหยุดยาว

ะไรถึงทำหน้าบอก

งุดหงิดอ่ะ เราเองก็ไม

หรอ ยัยเอ๋มาพอดี แ

กที่ห้องแล้

๋ที่มาถึง

อนหายใจ แค่ไปซื้อกาแฟ

คืนล่ะ เราก็แค่คิดว่าตายแล้วไปไหน พอคิดว่าคนเราตายแล้วไปไหน

ไรบ้าบอ ใครจะไปรู้ว่าตายแล้

ค่สงสัย ดาล่ะรู้

สักคนนี่ ไม่ว่าจะเป็นยายหรือพ่อและแม่ของเร

ถอะจะได้เวล

นตอนเที่ยงนะ เ

ที่ยงนะดาใครมา

หารตอ

งนี้” เอ๋โบ

ะ ไปซื้อ

ทำไมโรงงานปิดครึ่งว

้มีการนับสต๊อกคนที่ไม่เกี

นี่ยไม่งั้นนะลาต่อแล้วครึ

ข้าวเสร็จจะไปไหนต่อจะกลับ

่า นั่งรถมาทั้

ี่ถือจานข้าวกลับมาถามช

รึ่งวัน เราจะไปซื้อของเ

ง่วงขอกลับไ

าไปก่อนนะเจ

าย ไปด

จอเพื่อนอย่างชลดาอีกแล้วการกล่าวคำลาครั้งนี้เป็นครั้งสุดท