สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ

่อเฒ่าขวานเป็นคนสอน แต่หลังจากอายุเลยเข้าเลขเจ็ดไปแล้ว พ่อเฒ่าขวานจึงมอบหน้าที่นี้ให้กับผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นลูกชายของเขาเป็นผู้ดูแลแทน ชาวบ้านที่อายุมากกว่าสิบปีจึงพออ่านออกเขียน

เป็นหมอ เป็นพยาบาล หรือเป็นครู ในหมู่บ้านนี้ล้วนเท่าเทียม เพียงแต่ต้องทำมาหากินให้ชีวิตอยู่รอดไปทุกฤดูกาลเท่านั้น ยามหน้าฝนก็ดีไป แต่หน้าแล้งครอบครัวไหนที่กักตุนอาหารไว

เรือน เธอรีบหยิบเสื้อผ้าในห้องแล้วเดินลงไปชำระล้างร่างกายแล

าน ซึ่งเป็นหมอดูตาทิพย์ และเป็นหมอประจำหมู่บ้าน

กหน่อย แต่ยังพอรักษาได้ ดูท่าจะเป็นพวกนักท่องเที่ยวที่ชอบ

เหรอพ่อ” ผู้ให

นหมอ ถึงเป็นหมอมนต์หมอสมุนไ

ป็นคนเมืองอ

เดิมทีชาวบ้านไพรพนาไม่เคยขอความช่วยเหลือจากคนภายนอกอยู่แล้ว เพราะเกรงว่าหมู่บ้านจะเกิดความวุ่นวายและนำความเดือดร้อนมาสู่ เช่นนั้นผู้นำหมู่บ้านจึงไม่อนุญาตให้ใครออกไปรักษาตัวในตัวเมืองเด็ดขาด อีกทั

ผ้าของสามีม

ำแผลให้หนุ่มนิรนามจนเสร็จพ่อเฒ่าจึงถามไถ่ไปทางมันหอม

ของพ่อเฒ่าเหมือนมีประกายความสงสัยซ่อนอยู่ ทำให้ม

ก็ขอให้ฉ

ค

อกสมุนไพร และหยิบยาสมุนไพรให้มาลาน

ว พ่อเฒ่าขวาน โสม และขุนเดชนั่ง

ลำบากใจ “ถึงอย่างไรมันท

วผู้ดื้อรั้นยอมแต่งงานกับคนต่างถิ่น ถึงหน้าตาไอ้คนนั้นมันจะหล่อเหลาปานใด แต่อย่างไรก็ไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้ หร

กล้ในที่ลับตาคน ถึงจะอยู่ในที่โล่งแจ้งก็นับว่าผิดผีป่าผีเรือน หากไม่ทำตามประเพณีดั้งเดิมนั้นแล้ว เกรงว่าหมู่บ้านข

นนี้ฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยบ

ุยกับลู

ันที่บ้าน พรุ่งนี้เราจะขึ้นเขาไปตามหาสัมภาระของมัน” เผื่อมีกระเป๋าเดินทางตก

รั

ดชนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่คนเดียว

ไรเหร

ับลูกฟัง มาลาเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่า

มจะยอมเ

เธอจะแตกต่างจากคนอื่นไปสักหน่อยที่ต้องแต่งกับคนต่างเมื

อ่ยกับผู้เป็นพ่อทันที

” แค่มองแววตาแวบแรก พ่อเฒ่าขวานก็ทราบแ

ันตรายต่อคนในหมู่บ้าน

็งอย่าเพิ่งร้อนใจไป” พ่อเฒ่ายังสัมผัสไม

ราไม่เคยเกิดเรื่

หรือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง” กล่าวจบ ขวานก็เดิ