icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

แล้วแต่คุณจะการุญ

บทที่ 2 1│ตะวันตื่น (1)

จำนวนคำ:2576    |    อัปเดตเมื่อ:26/02/2025

ที

ันต

่พักใหญ่ ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็นประเด็นร้อนจนขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งไปแล้ว แต่มันไม่ใช่แฮชแท็กชื่อเธอ เป็นชื่อของ

ยามเข้าหาผู้ชายของคนอื่น แต่ก็มีส่วนหนึ่งที่บอ

ามโต้ตอบใดๆ เพราะตอนนี้เธอคัน

นของคนอื่น ไม่เคยแม้แต่จะพูดคุยหยอกล้อกับใครในเชิงชู้สาว เธอใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตล

เธอมีนิสัยแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่รู้แน่ชัดว่าคนพิมพ์เป็นใคร ไม่ได้มีหลักฐ

ปีไม่เคยมีเรื่องให้โดนสังคมจวกยับ

ละยังอยู่ในขอบเขตของงาน ไม่ได้มีเรื่องอื่นมาเกี่ยวข้อง อินสตาแกรมก็ไม่ได้ติดตามกัน

เธอได้แสดงมากนัก นักร้องในประเทศก็พึ่งร้านเหล้าเป็นหลัก เธอก็เป็นหนึ่งในนั้น ส่วนการไปภูเก็ตมันเป็นตารางงาน มี

งนี้มาโจมตีกันเพราะมันไร้สาระสุดๆ แต่เรื่

ื่อให้แก๊งตัวมัมได้แสง แต่วันพรุ่งนี้

งหาเรื่องเธอด้วย เธอก็อยู่ของเธอดีๆ ไม่เคยไประรานใดๆ กับคนเหล่านั้น รวมไปถึงแ

องตัวเองที่ไปเหยีย

ุ่งนี้มีงานช่วงเช้าเพราะต้องไปออกอีเวนต์ของแบ

่งข้อความมาถามใน Direct Message บ้างก็แท็กมาถามตรงๆ ในทวิตเตอร์ จึงตัดขาดโลกภ

าถือไว้เพื่อลงไปหาอะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อ อย่างน้อยถ้

อนอยู่ในใจ เดินเลือกซื้อของไปเรื่อยเปื่อย ให้หลังประมาณสิบห้านาทีก็เดินออกจากร้านพร้อมถุงใบใหญ่ มือ

นี้จะรับมือเรื

็กกำพร้าพ่อ ต้องอาศัยอยู่กับแม่และยายในบ้านโกโรโกโสที่หากฝนตกต้องวิ่งเอากะละมังไปรองน้ำกันให้วุ่น บางวันไม่มีแม้กระทั่งเงินไปกินขนม

ากทำให้แม่กับยายสบาย แต่ยังไม่ได้ทำเช่นนั้นแม่ก็มาด่วนจากไปเสียก่อนด้วยโรคร้ายอย่างมะเร็งปากมดลูก บ้านหลังเล็กๆ จึงเหลือเพียงเธอกับยายวัยช

ียวในชีวิตท

ยาลัย เธอพยายามหางานทำอยู่ใกล้บ้านเพื่อที

.. เรียนห

ชีวิตเธอมั

งเลิกงาน ก็ยังได้เงินจากการร้องเพลงมาช่วยซ่อมบ้าน ฝนตกไม่ต้องหากะละมังมารองน้ำให้เหนื่อย ถึงเวลาที่ห

ยายที่รออยู่ที่บ้าน แต่คืนนั้นต่อให้เธอเรียกกี่ร้อยกี่พันครั้งยายก็ไม่ขาน ต่อให้เธอปลุกเท่าไรยา

แล้ว ทำไมยาย

หนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอไม่เหลือใครอีก

นั้นก็ทำงานพาร์ตไทม์เพื่อส่งตัวเองเรียน ทั้งยังไม่ทิ้งความฝันท

่เงินทองและชื่อเสียงที่ได้รับกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เธอในตอนนี้ที่นับว่า

าง พยายามสร้างมาตั้งหลายปีแต่

ใช้ชีวิตของเธออยู่ดีๆ

จริงๆ หากมีไหล่ของแม่ให้ซบ หากมีกอดอุ่นๆ ขอ

จจะสะกดกลั้นมันไว้ เธอเกลียดความหูเบาของทุกคน เกลียดคำพูดที่ทิ่มแทงจิตใจเหมือนเธอไม่ใช่คน ถ้

เลิกจากงานก็ไปเปิดหมวกร้องเพลงอย่างที่ชอบทำ ซื้อขนมชั้น ซื้อของที่แม่ชอบกลับมากินด้วย

ได้อะไรอ

าขวางไว้เสียก่อน ตรีนาถมองคนมาใหม่ทั้งม่านน้ำบังตาจนมองอะไรได้ไม่

ร่างสูงจึงพาตัวเองไปยืนอีกมุม กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาปะทะจมู

ินจะห้ามได้ในเมื่อทำนบแตกแล้ว นมที่ดูดอยู่ก็กลายเป็นรสเค็มเพรา

สี่สิบ ความเคลื่อนไหวของคนข้

็กๆ มาให้ นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยน้ำสีใสคอยบดบังทัศ

บไว้

นใจไหลทะลักออกมาอย่างยากจะห้าม เสียงสะอื้นไห้ปาน

ฮึก ขอบ

็ก้าวไปด้านหน้าโดยมีหญิงส

ซ้ำไปซ้ำมา “ขอบคุณ

แต่มันหมายถึงว่ายังมีคนที่แม้จะไม่

เรียบสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ก่อนเสียงแหบพร่าจะดังลอยม

วห่างออกไป ตรีนาถค้อมศีรษะใ

งเจือสะอื้น “ขอบ

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 บทนำ2 บทที่ 2 1│ตะวันตื่น (1)3 บทที่ 3 1│ตะวันตื่น (2)4 บทที่ 4 1│ตะวันตื่น (3)5 บทที่ 5 1│ตะวันตื่น (4)6 บทที่ 6 2│ยิ่งมืดยิ่งเห็นดาว (1)7 บทที่ 7 2│ยิ่งมืดยิ่งเห็นดาว (2)8 บทที่ 8 2│ยิ่งมืดยิ่งเห็นดาว (3)9 บทที่ 9 2│ยิ่งมืดยิ่งเห็นดาว (4)10 บทที่ 10 3│เมฆฝนยังไม่พ้นผ่าน (1)11 บทที่ 11 3│เมฆฝนยังไม่พ้นผ่าน (2)12 บทที่ 12 3│เมฆฝนยังไม่พ้นผ่าน (3)13 บทที่ 13 3│เมฆฝนยังไม่พ้นผ่าน (4)14 บทที่ 14 4│หนึ่งในล้าน (1)15 บทที่ 15 4│หนึ่งในล้าน (2)16 บทที่ 16 4│หนึ่งในล้าน (3)17 บทที่ 17 4│หนึ่งในล้าน (4)18 บทที่ 18 5│กฎแห่งการย้อนกลับ (1)19 บทที่ 19 5│กฎแห่งการย้อนกลับ (2)20 บทที่ 20 5│กฎแห่งการย้อนกลับ (3)21 บทที่ 21 5│กฎแห่งการย้อนกลับ (4)22 บทที่ 22 6│มีอาการซมซานนิดหน่อย (1)23 บทที่ 23 6│มีอาการซมซานนิดหน่อย (2)24 บทที่ 24 6│มีอาการซมซานนิดหน่อย (3)25 บทที่ 25 6│มีอาการซมซานนิดหน่อย (4)26 บทที่ 26 7│ผกายยังเกลื่อนฟ้า (1)27 บทที่ 27 7│ผกายยังเกลื่อนฟ้า (2)28 บทที่ 28 7│ผกายยังเกลื่อนฟ้า (3)29 บทที่ 29 7│ผกายยังเกลื่อนฟ้า (4)30 บทที่ 30 8│ผู้เป็นข้อยกเว้น (1)31 บทที่ 31 8│ผู้เป็นข้อยกเว้น (2)32 บทที่ 32 8│ผู้เป็นข้อยกเว้น (3)33 บทที่ 33 8│ผู้เป็นข้อยกเว้น (4)34 บทที่ 34 9│จังหวะที่ไม่คุ้นเคย (1)35 บทที่ 35 9│จังหวะที่ไม่คุ้นเคย (2)