icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สาปรักทะเลทราย

บทที่ 5 กุหลาบดอกงาาม

จำนวนคำ:1656    |    อัปเดตเมื่อ:17/02/2025

แต่แพนตี้จิ๋วที่ไม่เรียกว่าควรใส่ ทำไมยั่วแบบนี้ที่รักของฉัน แล้วใครสั่งสอนให้เธอแพนตี้ที่ไม่ปกปิดอะไรแบบนี้ เธอทำให้ผมโกรธอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรที่รัก นับจา

ีวยมาก ชมพูปนน้ำตาลอ่อนๆ โอ้วทำไมเธอสวยขนาดนี้ที่รัก ผมตรงไปหาเธอด้วยความลำเพราะตอนนี้ลูกชายของผมมันผองตัวใหญ่เต็ม

ด" ฉันเริ่มทุบตีคนตัวใหญ่ตรงหน้า คุณ.

เข้ามาในอ้อมแขนของผม เลื่อนลงไปจูบเธออีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ขัดขืนผมไม่ว่าด้วยฤทธิ์ยาหรืออะไรก็ตามจากนี้ไปจนตายเธอจะเป็นแค่ของฉันคนเดียวเท่านั้น ผมได้ปฎิญาณไว้ในใจว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของผมตลอดไป ผ

เหลือ ในสมองขาวโพลน มีแต่คนตัวใหญ่ตรงหน้าเท่านั้นที่จะเติมเต็มความต้องก

ิตนี้ ผมดูด เลียไปกับเต้าใหญ่ทั้งสองเต้า ได้ยินแต่เสียงคนใต้ร่างครวญครางไม่เป็นภาษา ผมยิ่งได้ยินเสียงกระเส้าของเธออารมณ์ของผม แทบอยากจะกด

ซ่านออกไป ทั้งเสียวทั้งทรมาน ขนลุกไปทั้งตัว" อู้วว

ริง " ขอผมดูดอีกหน่อยน

รด หยุดเลีย นิชาไม่ไหวแล้ว

ิ้นหนีซิ โอ้วว..คุณกำลัง

ะหยุดดูดทั้งสองเต้าของฉันเหมือนคนที่กระหายเสียงดูด ดังจ๊วบ เสียงเขาคราง เหมือนควบคุมอะไรซักอย่าง แต่ตอนนั้นอารมณ์ของฉันมันไ

งเธออวบอูม มันกำลังทำให้ผมช็อกคือเธอไม่ได้มีดีแค่เต้าและสะโพกที่ใหญ่โต"พระเจ้า!!!ทำไมกุหลาบดอกนี้ช่างอวบอูมและใหญ่เต็มมือขนาดนี้" มือผมค่อยสัมผัสดอกกุหลาบดอกนี้ เพื่อไม่ให้เธอขัดขืนผม ด้วยประสบการณ์อันโชก

ี่ไม่รักดีของฉันมันตอบสนองเขาดีเหลือเกิน ..จะให้ฉันทำอย่างไรกับร่างกายที่ไม่รักดีเช่นนี้ ตอนนี้เขาจูบฉันจนแทบไม่ได้หายใจ แต

ัมผัสนิชาอีกเลย

องผมตอนนี้ ผมไม่สา

ละออกจากเธอ แล้วจับเธออ้าขากว้างเ

ำอะไรนิชาค่ะ..

ตรงกลางแดงระเรือ เหมือนไม่เคยผ่านการใช้งาน ผมจับเธ

ะ สกปรก..กก.. ไม่ได้.. หยุด

ห้าม พยามดันหัวผมไปให้พ้นจากกุหลาบงามของเธอมันเซ็กซี่อะไรขนาดนั้น ยิ่งเห็นเธอครางผมยิ่งเลีย ผมใช้ลิ้นวนไปรอบเกษรกุหลาบงามของเธอ ล็อคขาทั้งสองข้างยกขึ้นเพราะไม่งั้นคนใต้ร่างคงดิ้นห

เปิดรับโบนัส

เปิด
สาปรักทะเลทราย
สาปรักทะเลทราย
“ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 7 เดือนราฮิมที่ยังตามหาลูกกับเมียไม่เจอ เขากลายเป็นคนเงียบสุขุมไม่พูดไม่จากับใครสักเท่าไหร่วัน ๆ เขาเอาแต่เซ็นเอกสารส่วนการออกไปพบลูกค้า เขาไม่ไปเลย เขาเก็บตัวเงียบ เขาใช้ลูกน้องมือดีทั้งสองทำงานแทนเขา จนบางครั้งโมแอลคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของกิจการไปแล้วเพราะเจ้านายที่เปลี่ยนไปมาก เลิกงานเสร็จ เขาก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องดื่มหนักทุกวันจนหลับคาขวดเหล้า ขวดเหล้าเกลื่อนในห้องตั้งแต่เคาน์เตอร์บาร์จนไปถึงห้องนอน ราฮิมเดินโซซัดโซเซไปรอบคอนโดหรูที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทั้งคู่ ขวดเหล้าไม่รู้เป็นใบที่เท่าไหร่ ในคืนนี้ถูกทิ้งเกลื่อนกลาดไปหมด เมาไม่เมาไม่รู้ รู้แต่ว่าหัวใจมันเจ็บจนแทบจะระเบิดออกมา ความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงเพลงที่เคยเปิดดังลั่น ความมืดเข้ามาแทนที่แสงสีที่เคยทำให้ห้องนี้ดูมีชีวิตชีวา ตอนนี้ทุกอย่างดูว่างเปล่า เหมือนชีวิตของเขาตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือให้เกาะเกี่ยวอีกแล้ว "ฮึก...เธอทำกับผมได้ยังไง...ทำไมคุณถึงไม่ให้โอกาสผมได้อธิบายบ้าง นิชา ฮึก .." ราฮิมร้องไห้จนเสียงแหบพร่าออกมา น้ำตาไหลอาบแก้มที่เห่อร้อนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ "นิชาฉันรักเธอ ทำไมถึงทิ้งฉัปไป... ฮึก..." ความทรงจำเก่า ๆ ลอยเข้ามาในหัว เขาจำได้ว่าตอนคบกันใหม่ ๆ เธอสดใสร่าเริงแค่ไหน แต่ตอนนี้... เธอหายไปไหน ไปไหน "นิชาได้โปรดกลับมาหาผม ผมทรมานเหลือเกิน." ราฮิมกำมือแน่น ความเจ็บปวดทวีคูณขึ้นมาอีก เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องที่เคยมีรูปของเขากับเธอติดอยู่ แต่ตอนนี้เหลือแค่กรอบรูปเปล่า ๆ และรอยความทรงจำที่แสนหวานระวังเธอและเขา "นิชา ผมจะตามหาคุณกับลูกให้เจอ... ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ก็ตาม..." ราฮิมพูดกระซิบเบา ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟา ร่างกายอ่อนล้า แต่หัวใจยังคงร่ำไห้ไม่หยุดตลอด 7 เดือนที่แสนทรมาน”