หยางจื้อซี เกิดใหม่ในหมู่บ้านป่าหมอก

็นศัตรูกับแคว้นของเรารึ”

กับนางด้วยเสียงต่ำ “เจ้าลืมไปหมดแล้วทุกอย่างจริง ๆ ลืมแม้กระทั่งพวกชั่วช้าฉีฉู่

ียงแต่พูดออกมาว่า “ตอนนี้ข้าจำได้ว่าพ

พูดกับนางว่า “คนพวกนี้ไม่เพียงแต่น่าเกลียดเท่านั้นแต่ยังน่ารังเกียจมาก

กเขาได้” หยางจื้อซีบอกกั

ตอนเช้าวันนี้ เขาชี้ไปในทิศทางของหุบเขาแล้วพูดด้วยดวงตาที่เ

อีกครั้ง “ข้าต้องฆ่ากี่คน สองคนร

้วยความสงสัยว่า

า จากนั้นชี้ไปที่มุมหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าไ

็นตรงหน้าทำเอาเขาเกือบจะร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เข

ยแดนเหนือทั้งหมดอยู่ภายใต้บัญชาของแม่ทัพม่อหลิงเจ๋อ ข้าคิดว่าทหารที่

น จากนั้นก็ถามตู้หยวนว่า “เจ

แต่เราจะสามารถช่วยพ

เจ้าอยู่ที่นี่รอจนกว่าข้าจะจัดการกับคนพว

้หยวนหันมามองด้านข้างของตัวเองที่เคยมีหยางจื้อซีอยู่ ก็พบว่าหยางจื้อซีไ

วจะได้หรือไม่” หลังจากเรียกอยู่นานสองนานหยางจื้อซีก็ไม่ออกมา แต่พอตู้หยวนนึกถึงคำพูดที่หยางจื้อซีบอกใ

ฝึกฝนตั้งแต่เด็กจนโตเป็นผู้ใหญ่ในองค์กรมืดก็ได้ถูกนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์อี

กตเห็นสิ่งผิดปกติที่เนินเขา ในเวลานี้ทุกคนยังคงนิ่งเฉยราวกับว่าไม่มีอ

อเมื่อวันก่อน เมื่อวานพวกเขาได้น

หมิงเมืองหยางโจว ซึ่งหมายความว่าหุบเขานี้อยู่ไม่ไกลจากอำเภอหยุนหมิง แต่ข้าจำแผนที่ใกล้อำเภอหยุนหมิงได้อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าบริเวณนี้ถูกแยกออกจากดินแดนแคว้นฉีฉู่ ด้วยภูเขาอย่างน้อยหลายสิบลูกทางตอนเหนือและมีสัตว์ดุร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ใน

บอกว่าแม่น้ำใต้ดินที่นายกองเหลยถิงค้นพบโดยบ

ขึ้นอย่างดุร้ายพร้อมกันทันที และตะโกนเสียงดังใส่ทหารผู้ที่ทำหน้าที่เฝ้าเวรยามอยู่เป็นภาษาท้องถิ่นของแคว้นฉีฉู่ที่

ินออกมาจากหลังต้นไม้จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้พวกเขาเงียบ ม่อหลิงเจ๋อคิดไม่ถึงว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ที่อยู่ดี ๆ ก็โผล่มา ที่สำคัญเด็กหญิงคนนี้พยายามจะช่วยพวก

ว้ได้ แต่ร่างกายของเขาก็ยังเลื่อนลงมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาลืมไปว่าเ

้อซีช่วย

ี่อยู่ใกล้เคียงบริเวณที่ตู้หย

ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย ขณะที่นางเดินออกจากด้านหลังต้นไม้

้เจ้าต้องพยายามปีนขึ้นไปข้างบนดีท

กันมาก่อน เจ้าจะใจดำและไม่ช่วยข้าเลยรึ” ตู้หยวนโกรธม

ารห้าหกคนก็วิ่งเข้าไปหานางพร้อมด้วยอาวุธในมือ เมื่อตู้หยวนได้ยินเสียงของทหารแคว้นฉีฉู่ก็ตกตะลึงท

ีบหนีไปก่อนไม

หารของแคว้นฉีฉู่ที่กำลังวิ่งเข้ามา และบอกกับตู้หยวนว่า “เจ้ารีบออก

ัวเองไปเสี่ยงอันตรายได้เยี่ยงไร เจ้ารีบหนีไปเถอะ ถือว่าข

่ทางด้านนั้น รีบ

ฟันไปที่คอของทหารฉีฉู่จนทหารคนนั้นสิ้นใจ จากนั้นก็หยิบเอาดาบของทหารที่ตายไปขึ้นมา และเริ่มที่จะโจมตีทหารคนต่อไป ในตอนที่กำลังชุลมุน ตู้หยวนที

กเข้ากับหินอย่างจัง ตู้หยวนร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อทหารฉีฉู่เห็นว่าเหล่าสหายร่วมรบของตัวเองต้อง

ยางจื้อซีเห็นว่าทหารของฉีฉู่วิ่งตามหลังนางมา หยางจื้อซีทำได้เพียงใช้มือดึงคอเสื้อด้านหลังของต

ี้ความเป็นความตายของเขาขึ้นอยู่กับหยางจื้อซีแล้ว หากเขารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้เขาคงนั่งอยู่เงียบ ๆ ตามที่หยางจื้อซีบอก เขาไม่น่าอยากรู้อ