หยางจื้อซี เกิดใหม่ในหมู่บ้านป่าหมอก

วามเร็วในการวิ่งของเขานั้นนับว่าเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก เพราะเขาจำคำพูดของหยางจื้อซีได้เสมอ นางฆ่าทหารของแคว้นฉีฉู่ทั้งหมดและกอ

ยางจื้อซีปีนลงมาจากต้นไม้อย่างช่วยไม่ได้ เมื่อตู้หยวนวิ่งไปที่ต้นไม้ที่

ด้วยความโมโหปนตกใจเขาจึงตะโกนไปว่า “เจ้าไม่รู้หรือว่านั่นมันเสียงหมาป่า ที่สำคัญหมาป่าออกมาทั้

ะมีสัตว์ป่าดุร้ายตัวอื่นอีก เจ้าอยู่เงียบ ๆ บนต้นไม้จะดีที่สุด จะดีมากกว่านี้ถ้าเจ้ารู้จักหุบปากซะบ้าง ร้องตะโก

าไม่เห็นจะต้องม

หุบปากของเจ้าให้สนิท อย่าได้ส่งเสียงดังออกมาแม

ม่กี่ต้นบริเวณนี้ เพราะพวกทหารฉีฉู่ลักลอบเข้ามาในต้าเซี่ยและตัดต้นไม้เหล่านี้นำมาก่อสร้างค่ายทหารชั่วคราว ซึ่งไม่รู้ว่าพวกมันเข้ามาต้าเซี่ยตั้งแ

้ามาแล้ว รบกวนพวกท่านปีนขึ้นไ

ั้นก็สะพายห่อผ้าแล้ววิ่งออกมาด้านนอกกระโจม ทันทีที่ได้ยินเสียงของหยางจื้อซีที่ตะโกนบอกให้พวกเขารีบปีนขึ้นต้นไม้เพื่อไปซ่อนตัว แม้ว่าพวกเขาจะสามารถต่อสู้กับหมาป่าได้ แต่ไม่ได้หมายคว

วเร็ว ๆ เข้า หมาป่าฝ

กคนทันทีว่า “วิ่งไปทางนั้น ทางนั้นเร็ว ๆ เข้า ต้นไม้มีไม่มากพวกท

ยวน ยกเว้นบางคนที่ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ ที่เหลือทั้งหมดก็วิ่งไปที่กรงขังที่พวกเขาเคยถูกขังเอาไว้ก่อนหน้านั้นอย่างรวดเร็ว

บนต้นไม้ มองดูทุกคนวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง หูของเขาได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายแว่วมาแต่ไกล และตอนนี้ตู้หยวนไม่รู้ว่

มันจะต้องสามารถแลกเป็นเงินได้แน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะขายมันได้ในราคามากน้อยเท่าไหร่แค่น

าหยางจื้อซีจำอะไรไม่ได้จึงอธิบายต่อไปว่า “ถ้าเจ้าสามารถฆ่าเสือได้โดยที่ไม่ทำให้ขนของมันเ

จะจำอันใดไม่ได้ แต่ว่าข้าไม่ได้โง่นะ หากเจ้ากล้าโกหกข้าแล้วล่ะก็ รับรองได้เลยว่า

จริง ข้าหาไ

่อนตัวให้ดี เรื่องท

เอาชีวิตไปเสี่ยงโดยการหาเงินกับเสือ ข้าคิดว่ามันไม่

า” เดิมทีหยางจื้อซีไม่อยากจะสนใจตู้หยวนอีก แต่เจ้าบ้าคนนี้กลับส่งเสียงดังจริง

บเขานี้ พวกท่านทุกคนควรหาที่หลบซ่อนตัวให้ดี

เจ้าคิดว่าฆ่าเสือมันง่ายนักรึ นั่นคือเสือ เสือคืออันใดเจ้ารู้หรือไม่ เสือคือสัต

มข้าไปอีก อยู่ที่นี่รออย่างเงียบ ๆ เข้าใจหรือไม่” ทันทีที่พูดจบม่อหลิงเจ๋

่นี่ลงจากต้นไม้แล้วไปแสวงหาความตายข้างล่าง หากเกิ

เป็นห่วง ข้าจ

งม่อหลิงเจ๋อจากนั้นก็จับเขาโยนขึ้นไปบนต้นไม้เช่นเดียวกับตู้หยวน

บซ้อน เขาไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคือความอับอายหรือว่าหงุดหงิดกันแน่ เขาเป็นบุ

ดึงเข็มขัดของเขาแล้วจับโยนขึ้นไปบนต้นไม้ ทหารใต้บังคับบัญชาของเขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอ

ดไม่พอใจหรือไม่ แต่เนื่องจากนางได้ยินเสียงว่ามีสัตว์ป่าจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาที่หุบเขา ก่อนที่จะได้ไปล่าเสือ

ะต่อให้เป็นไม้จิ้มฟันก็สามารถฆ่าสัตว์ป่าได้ แม้จะไม่ใช่หมาป่าหยางจื้อซีก็คิดว่ามันน่า

หมาป่าก็ขาดใจตายทันที หลังจากใช้เวลาเพียงเล็กน้อยจัดการกับฝูงหมาป่า ในที่สุดหมาป่าทั้งฝูงก็ไม่มีตัวใดเหลือรอด เมื่อเห็นว่าหมา

องชายของหวังฉู่หราน หรือก็คือลูกชายของนางฉินซื่อที่นางพบในตอนเช้ามืด นาง

้อซียืนมองอยู่นานสองนาน ในที่สุดหวังซูเหวินก็เห็นนาง เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเช้าที่นางใช้เพียงหมัดเดียว

ความเดือดร้อนแล้วไม่ช่วยเหลือรึ ถ้าหากข้

้อ ส่วนที่ว่าเจ้าจะเดือดร้อนไม่เดือดร้อนแล้วมันเกี่ยวอันใดกับข้า เจ้าไม่ได้มีความสำ

ินยืนยันจะตามหาหยางจื้อซี สิ่งที่นางไม่รู้คือหวังซูเหวินต้องการตามหานางบนภูเขาเพื่อข่มเหงรังแกนาง จากนั้นก็ส่งนางให้