icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เจ้าสาวไม่ผ่านรัก

บทที่ 2 ตอนที่ 1 ทิ้งไว้กลางทาง

จำนวนคำ:2122    |    อัปเดตเมื่อ:05/03/2025

ติหญิงสาวมักจะรอวันหยุด เพราะเธอจะได้พักผ่อน แ

าไว้แล้วเดินมาหยุดยืนตรงฝั่งคนขับ เพียงไม่นานกระจกรถก็ถูกลดลง พร้อมกับหน้าตาของคนขับ หากไม่นับที่เขาทำหน้านิ่วคิ้วข

ลูกชายหัวแก้วหัว

ย์ที่มีติดตัวมาตั้งแต่เป็นหนุ่ม ซึ่งศศิณีมองว่าคงจะถ่ายทอดกันทางสายเลือด แม้ว่าพ่อของเขาจะเสียไปแล้วแต่กลับทิ้งความเสเพลย์ไว้ให้ลูกชายตัวดี

บื้ออะ

้ชายคนนี้ต้องเป็นคนแบบไหนถึงได้ทักทายคนที่เพิ่งเจอก

ยังไม่ข

องพบกับบรรยากาศที่เย็นเฉียบ ทั้ง ๆ ที่เธอก็ใส่เสื้อแขนยาวแล้วน

ีแล้ว

อกมาไม่นานศิว

เธอเอียงห

ี่จะแต่ง

ธอตอบโด

มีข้

..

งล้าน เพื่อให้เธอไปยกเ

.

นลินทร์เงียบ เขาเลยคิดว่าเธอย

งล้

.

าล้

.

ท่าไหร่ก็ว่ามา” เขา

ะ” เธอตอบ

ปยกเลิกง

.คุณก็ไปย

วไปบีบแขนของเธออย่างลืมตัว “อย่าโง่ไปหน่อ

นทร์ตอบพลางแก

ะ ค

ล่า

ม่คิดยังไงนะถึงได้เลือกผู้

.

นถึงเลือกให้มาแต่งกับฉ

.

ไหร่ ถึงไม่ยอมรับ

ั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้รู้จักตัว

นนี้ฉันจะปล่อยเธอไป แต่ถ้าเธอยังดื

.

ด ๆ อารมณ์โกรธของเขายิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ความหนาวจากสายฝ

รนลินทร์สะดุ้ง “เธอพูดอะไรบ้าง

่าแม่ของเขาจะให้แต่งงานกับหญิงสาวที่แม่ของเขาหามาให้ ซึ่งเขาเองก็ป

ห้นะ ฉันมีแ

บาลง เพราะนี่คือสิ่งที่เ

วเธอยัง

ด้านไปหน

ร์ทนไม่ไหว เธอตวัดสายตามองค

ดอยู่ว่ามีแฟนแล้ว เธอยังจะแต่ง เธอจะใ

องบนถนนต่อ “หากคุณไม่อยากแต่งคุณก็ไปบอกแม่ของคุณให้

จมูกเชิดนั้นทำเขาเดาไปว่าเธอต้องเป็นคนที่ดื้อรั้นแน่ ๆ ปากเรียวได้รูปสีกุหลาบ ใบหน้านวลดู

หน้าโดยไม่สนว่าเขาจะมองอยู่ ศิวัฒน์ทำได้แค่ผ่อนลม

ียวแล

่ใช่เธอไม่รู้ว่าเขาจ้องมองอยู่

ของฉันคิ

.

ันดื้อด้

.

ต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับ

ิ้

ดู ปรากฏว่าเป็นชื่อของคนร

ปลี่ยนไปจากที่ใช้กับฉ

ธอทำเขาเหล่มองหญิงสาวที่นั่ง

” เขาโกหกเพราะไม่อ

ืมนัดข

ลืมห

่งตัวร

ปรับเดี

ร์ก็ชำเลืองมองเขาทันที ไปรับเดี๋ยว

ยนาน รถคันงามก็เลี้ยวจอดตรง

ตรนลินทร์ถามด

งไ

อหู นี่เขาจะเล่นงานเธอตั้

่อบื้อ ถึงได้ไม

ฉันไว้กลาง

เขาตอบโด

้ไม่มีที่

ธอ” เขาไม่แยแส “ลง

่พูดอะไรต่อ เธอเปิดประตูลง

ขาก็ออกรถไปทันที โดยไ

หนึ่งครั้ง เธอไม่ได้แปลกใจกับการกระทำนี้สักเท่าไหร่ การถูกทิ

าบอกกับตัวเอง เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากแต่ง แต่เพราะไม่มีทางเลือกเธอจึงยอมร

ป เขาก็ตรงไปหาแฟนสาวที่ค

เธอในผับแห่งหนึ่งตอนที่ไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ เธอเป็นหญิงสาวที่มีรสนิยม ช

ื่อนไว

นัดเมาท์มอย

ร่งของเขาขณะ

ี่

งไปยังถนน เพราะฝนตก

่งงานไปถึ

ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ เพราะเขาเพิ่งไ

ัดการ

ยค่ะ” เธอทำเส

ยันหนักแน่น แต่ในอกกลับรู้สึกจุก เพราะจากที่ได้คุยกับว่า

เกลจะ

นสายตาก็หันไปมอง แต่ปรากฏว่าไม่พบร่างบางที่

เปิดรับโบนัส

เปิด
เจ้าสาวไม่ผ่านรัก
เจ้าสาวไม่ผ่านรัก
“"คุณเข้ามาในห้องของฉันทำไม" "นี่อะไร" ศิวัฒน์ชูเอกสารในมือขึ้น "คุณก็เห็นว่ามันคืออะไร" เธอตอบโดยไม่ใส่ใจมากนัก เพราะเกี่ยวกับเขาถึงยังไงเขาก็ต้องรู้ "หึ" เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ "เธอคิดว่าเล่นขายของอยู่หรือไง ที่จะเลิกเล่นตอนไหนก็ได้" "คุณเองไม่ใช่เหรอที่อยากหย่าตั้งแต่แรก ตอนนี้ฉันก็ยอมเซ็นใบหย่าให้คุณแล้วเราไปอำเภอกันพรุ่งนี้เลยฉันเตรียมเอกสารครบแล้ว" "มันสายไปแล้ว" เขาบีบต้นแขนเธอแน่น "อยากเป็นเมียก็จะให้เป็น" "ฉันเจ็บนะคุณไตร" เธอพยายามแกะมือของเขาออก "อยากหย่ากับฉันมากละสิ เสียใจด้วยตอนนี้ฉันไม่อยากหย่าแล้ว" น้ำเสียงของเขาเหมือนคนที่กำลังโกรธ ซึ่งฉัตรนลินทร์ก็ไม่เขาใจว่าทำไมเขาถึงได้โกรธขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่เธอพยายามทำในสิ่งที่เขาต้องการตั้งแต่แรกแล้วแท้ ๆ "คุณจะทำอะไร" ฉัตรนลินทร์ร้องถามพลางเอามือดันอกเขาไว้ เมื่ออยู่ ๆ เขาก็พยายามกอดเธอ ความกลัวเริ่มเข้าครอบงำจิตใจของเธอ "ทำหน้าที่สามีไง จะทำทุกคืนให้คุ้มค่ากับเงินที่แม่ของฉันจ่ายให้เธอ" แม้จะเห็นใบหน้านวลตรงหน้านั้นกำลังซีดเผือดแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ "ไม่นะ...ปล่อยฉันลงสิคุณไตร" เธอร้องสุดเสียงเมื่อโดนศิวัฒน์อุ้มขึ้นพาดบ่าแล้วพาไปที่เตียงนอน อึก!! ................................ "เธออยากหย่าขนาดนั้นเลย" "ใช่ค่ะ ไม่หย่าวันนี้วันหน้าก็ต้องหย่าอยู่ดี" ................................. "ถอยไปดิ อย่ามาขวาง" เธอไม่สนใจลูกชาย "อ้อ เอกสารของบริษัททั้งหมดอยู่ในห้องทำงานนะ ฉันยกให้แกหมดเลย" "แม่!!" "ไม่ต้องเรียก ฉันไม่มีลูกโง่อย่างแก" ................................. "เราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้วนะ เรามาแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดกันเถอะ" เธอหันไปเผชิญหน้ากับศิวัฒน์ "ฉันขอโทษที่ไม่ยอมปฏิเสธแม่ของคุณในวันนั้น ขอโทษที่ไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันไม่อยากให้เรารู้จักกันด้วยซ้ำ แต่เมื่อมันย้อนไม่ได้เราก็เดินไปข้างหน้าเพื่อลืมเรื่องราวของกันและกันเถอะ" ....................................”