ดอกเหมยห่อไฟ

้เห็นด้วย เห็นเหมือนที่แตงหวานเห็น เราไปซื้อของก่อน ซื้อเสร็จแล้ว

ยอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนพยักหน้ารับ หากคิ้วบางยังมุ่นอยู่ แถ

ประสงค์เดียวกับเธอก็หนาตา ขณะเลือกเสื้อกันหนาวสำหรับเด็ก ซึ่งนานๆ ครั้งถึง

่อยหนูน้อยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ให้เป็นหน้าที่ของเชือ

ูไหม” เสียงหญิงสาวที่เลือกเสื้อผ้าเด็กบนราวแขวนใกล้กั

ใช่แบรนด์ท

้ขายอยู่ในร้านค้าของโรงแรมเวี

ไง เหลือทิ้งจากร้านในโรงแรมก็

ือกเสื้อกันหนาวให้หนูน้อยต่อไป เลือกได้ที่พอใจก็ถามหาความเห็นข

จากตรวจความเรียบร้อยของตะเข็บเสื้อผ้าจนทั่ว เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีส่วนไหนชำรุด จากนั้นก็พาดกับแขนตัวเองไว้ ก่

มของเด็กหญิงยื่นมาคว้าเสื้อหนาวสีช

สื้อกันหนาวสีอื่นอย่างแน่นอน แม้ใจจริงเธอจะชอบเสื้ออีกตัวมากกว่าเพราะเนื้อผ้าน

พนักงาน คนเป็นน้าสาวก็ต้องบอกเหตุผลพร้อมยืนยันมั่นเหมาะว่าเสื้อตัวนั้นจะกลับมาหาแตงหวานอีกแน่นอน นั่นละเจ้าตัวถึงยอมปล่อยให้ห

ของอร่อยที่นี่กินกันดีกว่า ไม่ต้องหิ

่ะ หิ

่แน่ใจหรอกว่าเจ้าตัวหิวจริงหรือเปล่า หรือแค่อารมณ์

ไม่น้อย เคยเห็นออกรายการโทรทัศน์อยู่หลายครั้ง โดยเจ้าของเป็นหญิงชราวัยกว่าเจ็ดสิบปีที่ยังดูแลการปรุงอาหารในครัวด้วยตัวเอ

แลกลุ่มหนูน้อยในนั้นอยู่ และเธอก็เลือกโต๊ะรับประทานอาหารที่สามารถมองเห็นแตงหวานได้ตลอดเวลา จึงวางใจปล่

็มาถึง เกาะขอบโต๊ะเขย่งเ

ิน...แตงหว

หวานบอกน้าอ่อนว

รู่ก็ให้หนูน้อยกินอิ่มก่อนไปเล่น และเมื่อหมี่ผัดผักกระเฉดที่เจ้าตัวชอบหนักหนาซึ่งปรับรสชาติอ่อนลงเพื่อให้เด็กกินได้มาถึง แตงหวานก็รีบป้อนใส่ปาก แ

ถ้าเป็นที่บ้านเธอก็ปล่อยให้กินจนอิ่ม แล้วค่อยทำความสะอาดตามทีหลัง แต่พอเป็นร้านอาหารข้างน

ใช้เวลานานทีเดียว เจ้าตัวจึงวางมือ ไม่สนใจอาหารบ

าห้องน้ำด้านนอกเพื่อล้างหน้าล้างตาให้หนูน้อย แต่พอเสร็จก็ไม่

ือเชียว เรานี่น้า พอ

น เธอไม่เสี่ยงที่จะให้แตงหวานเดินออกไปในสภาพสะลึมสะลือแบบนี้ ยิ่งตอนนี้เป็นเวลากว่าหกโมงเย็น แสดงว่าเธอและแตงหวานใช้

ณินจึงต้องเดินกลับทางเดิม ตอนนี้ผู้คนคงหนาตากว่าเมื่อช่วงบ่าย