ซาเปีย ภาคเสียงกระซิบจากสายน้ำ
่านเหนือวิหารโบราณอันสูงตระหง่
ๆ มองแสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างด้านบนวิหาร แสงสาด
ญญาณสีเหลืองอ่อนนับร้อยดวงของเหล่า
ไปมาราวกับพวกเขารับรู้ได้ถ
มยินดีอย่างยิ่ง....ราวกับสิ่งที่
าพออกอย่างบางเบา “พวกท่านยินดีกันเช่นนี้!!
รับจากเหล่าดวงวิญญาณของบรรพบุรุษ
*****************
ือนย่อย ๆ นับร้อยหลัง แต่ละหลังถูกออกแบบอย่างประ
ุ่งสู่โดมสีแดงอิฐปนสีส้มที่ตั้งตระหง่านอยู่ ณ ใจกลางคฤหาสน์
ตั้งของคฤหาสน์ของตระกูลเก่าแก่เกือบจะที่สุดในดินแดนแห่งนี้
ชราผมสีดอกเลาพึมพำกับ
ือนหลังใหญ่ แล้วจึงตะโกนเสียงดังก้
ตระกูลเกเลน เสียงเอะอะโวยวายของสาวใช
ยดสีจากการสับไหว เสียงตะโกนตอบกลับไปม
นึ่งดังมาจากเรือ
อีกเสียงตอบกลับมาจ
าง ๆ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นยามเย็น แสงอาทิตย์ส่องสะท้อนกับโดมสีแดงป
*****************
ลังลาลับขอบฟ้า พื้นท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีจากสีแดงส้มเป็นสีฟ้าคราม เหล่าชาวบ้าน
่งพลังของ ‘ปฐวีธาตุ’ ทำให้ดวงดาวตารัคอุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพย์ในดิน บริเวณต่าง ๆ จึงมีแร่ธาตุ
ยกพวกเขารวม ๆ กันว่า ‘ไซทอบ’ พวกเขามักแวะเวียนมาที่ดาวตาร
วยใจเต้นรัว เธอรู้สึกตื่นเต้นกับสินค้าที่แปลกตาจากดาว
นี่เอง” เสียงหวานของมามู
ยอารมณ์ตกใจ เธอลนลานจนหันไปทางซ้ายทีหนึ่ง แล้วกลับมามองทาง
มีหรือจะไม่รู้ทัน… เธอรีบคว้าข้อ
?” มามูมองหน้าเจ้าน
ก็ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าหวาน เธอค่อย ๆ ดึงมามู
่อไม่สามารถขยับได้ สายตาของเธอแสดงความหวาดกลัวขณ
ไปมาอย่างไร้รูปร่างชัดเจน ดวงตาแดงสองจุดมองมาอย่างเย็นช
าเหลืองอร่ามราวกับสามารถมองดึงจิตวิญญาณของคนอื่นได้ ปากเต็มไปด้วย
อ เธอก้าวเดินไม่ออก เอ่ยด้วยน้ำเสีย
บหัวเราะท่าทางตื่นตระหนกของ
ำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่ม
ีรุณเดินมาจับมือคนสนิทแล้วดึงเธอมายืนด้านหลั
อน ทุกคนเลยตามหาตัวคุณหนูจนวุ่นว
คำบ่นของผู้อาวุโสแทราก็พา “แค่คิดก็สยอง” มือบ
่าจะมีเรื่องด่วน เห็นท่านกล่าวว่
ครู่หนึ่งก่อนจะทำท่าทางขนลุ
” เมื่อไม่มีคนกำกับเหล่าไซทอบ มามูก็ยิ่ง
ยวต่ออีกสักนิดให้คุ้มกับที่ต้องนั่งฟังเสียงท่านแทราบ่นหน่อยล่ะกัน”
*****************
าสารพ
แต่มีชื่อเสียงในด้านคุณภาพของตัวยา โรงยาแห่งนี้ยังมีตำรับยาเป็นข
ยงในความเย่อหยิ่ง ขายยาราคาแพงและม
แปลกใจ พวกเธอค่อย ๆ แทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามาในร้านแล้วตรงไปยังหล
สารพันโรค เขาเป็นคนที่ตามตัวยากและค
ณนั้นเป็นข้อย
น้อม “คุณหนู…ท่านมาพอดีเลยครับ” เขายิ้มอย่างเคารพแต่ก็เต็มไ
มองหน้าเคลอีกครั้ง หญิงสาวเกิดคำถามมากมายขึ้นมาในทันที “ร้
นทะลุเพดาน ตอนนี้สมุนไพร 1 กิโลกรัมราคาเท่าทองคำ 1 กิโลกรัม….นี่
ขาก็ต้องมาซื้อยาจากเราอยู่ดี ปรับขึ้นราคาเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าเลยค่ะ…คุณเ
นยิ้ม ๆ “ใช
ือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “ถ้าเราขึ้นราคาสินค้า แล้วยังสามารถหาวั
ธออาจจะทำได้ ดังนั้นแทนที่พวกเธอจะตรงกลับคฤหาสน์ตร
กเรานั้นกลับขาดแคลนสิ่งอื่น ๆ โดยเฉพาะน้ำที่จำมีความเป็นในการทำเกษตรกรรม ตารัคจึ
กแห้งที่ชาวไซทอบเพศชายชาวโทรลล์ เขามีร่างให
กแห้งกองนี้เท่าไรคะ?”
าคา 1 บาททองคำครับคุณลูกค้า
ณหนู” มามูแอบกระซิบ
งท่าทางตื่นตกใจแล้วแปรเปลี่ยนเป็นท่าทางน่าสงสาร “
ย่างตื่นตระหนก มือที่ถือสมุนไพรเริ่มสั่นเล็กน้อย “ผมไม่รู้ไ
พี่…ไม่ใช่ค่ะ…พอดีพ่อของเพื่อนห
องขยิบตาแทบหลุดกว่ามามูจะแสดงท่าทีเข้าใจ “ใช่ค่ะคุณพี่…ช่วงนี้คุณพ่อมีความจำ
มียา วันนั้นคุณลุงจะทรุดทันที…” นีรุณรีบเสริมขึ้นอย่างรวดเร
ริ่มสะอึกสะอื้นเสียงดังอย่างจงใจ เธอใช้มือปาดน
เกิดอาการแสบขึ้นมาจริง ๆ น้ำตาจริ
ห้อย่างสมจริงจนมามูตกใจ “พวกเรากำลังคิดกันว่าจะไ
ขึ้น เธอหันหลังแล้วแสร้งส่งสัญ
คร จึงพยายามกลั้นหัวเราะการแสดงที่สมจริ
เบา ๆ จะรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองของเธอตอนนี้น่าจะบวมแดงปูดขึ้นมา น้ำตาไหลลงมาเปรอะข้างสองแก้มทันทีด้วยความเจ็บ “พวกหนูน
ๆ แล้วค่อย ๆ สัมผัสแผ่วเบา มองมามูด้วยดวงตาบว
้นหัวเราะไม่อยู่แล้ว แต่ก็ตอบตามบทบาทที่คิดว่าเจ้านายต้องการให้
ำตาของเธอแล้วก็เริ่มรู้สึกสงสาร ดวงตาสีเขียวของเขาสลดลงและน้ำเสียง
ดัก รอยยิ้มมุมปากค่อย ๆ เผยออก “พวกหนูคิดกันมาหลายรอบ
นก่อนจะเสนอข้อเสนอบางอย่าง “ถ้าใช้ปริมาณเยอะ ๆ พวกคุณลองไปรับต้
ห้พวกหนูได้ไหมคะ?” นีรุณพยายามกดน้ำเสียงตื่นเต้นลง
าคนกลางอีกทีนะครับ” พ่อค
วดเร็วแล้วถามกลับอย่าง
ตอบกลับอย่างไม่ทันตั้งตัว “เอ
สวนกลับอีกครั้ง “เรา
บ” เขาตอบออกไ
้าย “ขอบคุณมากเลยนะคะ” แล้วเดินจากออกมา ปล่อย
*****************
กคุณหนูมาแต่เล็กยังหลงเชื่อ หลงสงสารคุณหนูเ
่งดวงตาบวมแดงจนแทบจะมองไม่เห็นมองมามู “ไม่ได้แกล้งมามู ฉันแสบตาจริง ๆ คิดว่าน่าจะแพ้
้วยท่าทีตกใจและเป็นกังวล “ทำไมคุณหนูไม่บอก
บไปทั่วรอบดวงตา “มันแสบมากจริง ๆ มามู เหมือนมีไฟเผาอยู่
*****************
ำให้ทั้งสองสาวลืมคนสำคั
ือคะ?” เสียงแหบแห้งของ
รา นีรุณถอยหลังกรูไปด้านหลังชิดติดกำแพง พยาย
อ่ยอย่างเบา ๆ ก่อนจะโผล่หน้ามาดูหญิง
ๆ พูดพึมพำเบา ๆ