icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก

บทที่ 3 ความเจ็บปวด2

จำนวนคำ:1201    |    อัปเดตเมื่อ:22/03/2025

้ายเข้าห้องพิเศษ หญิงสาวถึงกับพูดไม่อ

ขมอยู่ได้ คุณมาลิคก็เหมือ

ไงครับ อาการคุณ

้องอีก” ดูเหมือนเนเน่จะไม

โดยเฉพาะคุณปรเมศ ถือว่าเขมขอร

ี่จะเป็นพ่อคนสักนิด เขมคิดให

รงพยาบาลก่อนค

่เป็นเพื่อนยัยเขมไปก่อนนะคะ เดี

นข้างนอกดีกว่า อาหารห่อมากินที่นี่รสชาติเ

อไม่ได้กินกับฉันสักหน่อย

ให้กับเนเน่ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี

นุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เขาคว

าวพยายามหลีกเลี่ยงที่จะสนทนากับมาลิค เพราะรู้

ผมจะอยู่ตรงนี

ลงอย่างช้า ๆ เธอตั้งใจว่าจะแกล้งหลับ แต่พ

งพยาบาลทันที หากพี่สาวของเธอไม่ได้เป็นต้นเหตุที่ทำให้มารดาขอ

เขาไม่อยากให้ความรู้สึก ที่แอบเก็บซ่อนเอาไว้ถูกเปิดเผยออกมา เวลานึกถึงใบหน้าของมารดาทีไร ชายหนุ่มก็อดที่จะโกร

น้ำเสียงของปรเมศดังเล็ดลอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธ เ

ล้ชิด ซึ่งเป็นจังหวะที่เนเน่เดินเข้ามาพอดี แต่ก็คลา

นสายตาอยู่แล้ว มีแต่ความปรารถนาอยากให้เพื่อนร

วกันค่ะ ยัยเขมหลั

แล้วครั

เพราะคิดว่าคนที่เจอนั้นตองเป็นปรเมศอย่างแน่น

ไรไปครั

อกลับครุ่นคิด ถึงปัญหาที่เขมมิกากำลังเผชิญ เธอไม่ใช่คนตัวเป

เขมเอง คุณเนเน่กลับ

ลับคือคุณต

ในเมื่อผมห่วงเ

รยาของอาจารย์ปรเมศ อย่าเอาความรักที่คุณมีให้กับ

แคลน หยามเกียรติและศักดิ์ศรีของเธอมากแค่ไหน ถ้าหาก

ต่กลับทำให้ผมต้องแพ้ผู้ชา

ัง ฉะนั้นคุณควรรู้จักรักให้เป็น ตัวคุณเองจะไม่เจ

่องรักเหมือ

่รู้จักความรัก

่าคุณไม่เคย

าอายตรงไหนเ

ากเชื่อเ

าใส่ใจตัวเองมากขึ้น แคร์คนอื่นให้น้อยลง” เนเน่ถูกคนในครอบครัวท

่อแม่บุญธรรมอีกเลย เพราะเนเน่เชื่อว่

เปิดรับโบนัส

เปิด
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก
“ในเมื่อความปรารถนาสูงสุดของอีกฝ่ายไม่ใช่ครอบครัว เธอจึงกลายเป็นคนที่เขาอยากเขี่ยทิ้งไปให้พ้นตัว เหตุผลที่เขาก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ ใช้ถ้อยคำหวานหลอกล่อจนหญิงสาวตายใจ ในที่สุดเธอก็ได้ตัดสินใจแต่งานกับเขาอย่างไม่มีข้อแม้ใด ๆ ท้ายที่สุดแล้วความจริงก็ปรากฏขึ้น เพราะปรเมศเข้าใจผิด คิดว่าเขมิกาคือสาเหตุที่ทำให้ผู้เป็นมารดาของเขาต้องจากโลกนี้ไปโดยไม่ได้เอ่ยคำบอกลา "เขมท้อง!" หญิงสาวตัดสินใจพูดเรื่องทารกน้อยในครรภ์ เพราะลึก ๆ แล้วยังแอบหวังที่จะได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา อารมณ์ของเขมมิกาแปรปรวน เธอเองไม่อาจควบคุมได้ บางทีก็คิดอยากอยู่ประเดี๋ยวก็อยากไป "กี่เดือน" "หกสัปดาห์แล้วค่ะ" "เด็กคนนี้เป็นลูกของใคร" "คุณปรเมศ!" เขมมิการู้สึกผิดหวังในตัวชายหนุ่ม เขาไม่ควรตั้งคำถามนี้กับเธอ "เอาเด็กนั่นออกซะ! นี่คือเงินที่ผมจะจ่ายให้กับคุณ นับจากนี้ไปเราสองคนเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าสำหรับกัน" "คุณคิดดีแล้วใช่ไหมคะ" "ผมไม่เคยลังเลที่อยากเก็บเด็กคนนี้เอาไว้เลยสักนิด" คำตอบที่ได้ทำเอาหญิงสาวพูดไม่ออก มันจุกในอกเสียจนเธอแทบเสียสติ แต่ก็กลับมาได้เพราะทารกน้อย เธอต้องปกป้องเด็กคนนี้ให้ถึงที่สุด ปรเมศจะต้องเสียใจกับถ้อยคำที่เขาพูดกับเธอในวันนี้”