icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

Move On ใจหมดรัก

บทที่ 8 พอดีกว่าไหม

จำนวนคำ:1698    |    อัปเดตเมื่อ:05/06/2025

กลา

มเรามาเรื่อยๆ ปกติฉันจะโทรหาวาคีนเพื่อจะไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน แต่ว่าวันนี้ฉันไม่ได้โทร ไม่ใช่ว่าอยากจะประชดประชันอะไรวาคีนหรอกนะคะแต่เพ

เราจะเอายังไ

ิทยาของสัตว์ต่างๆ ที่ไม่ใช่แค่น้องหมาน้องแมวแล้ว แ

เสนอมาวิชานี้เป็นวิชาที่จับกลุ่มกับพี่ปีสี่ด้วยซึ่งใน

็นปลาหางนกยูงด

รใต้ตึกคณะของฉัน พี่เก้ากับพี่เชนอาสาไปซื้อข้าวมาให้สาวๆ ส่วนฉันกับยัยลลินอาสาไปซื้อน้ำ เมื่อซ

่ะ

ปากทำให้ข้าวที่อยู่ในช้อนกระเด็นไปโดนยัยโรสลิน เพราะฉันนั่งอยู่ตรงกลาง วาคีนละสายตาจากหน้าของฉั

หากูเพราะมาแดกข้า

้องคุยงานกลุ่ม

กูแค่หนึ่งนาทีมึง

คอตั้ง พยายามบิดข้อมือที่เขาจับฉันเอาไว้จนแน่นเพราะมันเจ็บ วาคีนจ้องตาฉันกลับ เขากระชากร่า

ละมีอีกหลายคนที่มองมาทางเราทั้งสองคน ฉันพยายามเดินตามวาคีนให้ทันเพราะหากไม่ทันเขาฉันต้

็นอะไร

รู้ออกมา ฉันได้แต่ยืนนิ่งๆ ให้วาคีนโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันรับรู้ได้ว่าร่างกายของเขากำลังสั่

ค่คุยงานกลุ่มเ

ึงมากนะ

ะประคองใบหน้าของฉันแล้วแนบริมฝีปากคู่สวยของเขาลงมาที่ริมฝีปากบางของฉัน ลมหายใจอุ่นของวาคีนเป่ารดล

อะไรร

มึงไปนั่งแดกข้า

แค่ทำงานกลุ่มร่วมกันเท่า

งด้านใน วาคีนพาฉันออกมาทานข้าวด้านนอกมหา'ลัย ฉันต้องส่งข้อความบอกเพื่

กกิน

ได้ วาคีนอ

ึง ได

ลางวันอย

่อยู่แถวๆ มหา'ลัย เราสองคนสั่งเมนูต่างๆ มากินอย่างไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ วาคีนนั่งอยู่ฝั่งเดียวกันก

านั่งคล้องคอกันอยู่ ฉันมองผู้หญิงคนนั้นไม่ต่างจากที่เธ

ค่ะพี่ใ

ีนเองก็นิ่งทำราวกับไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน เขายังคงม้วนผมฉันเล

้นอายไป

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่นานนักอาหารก็มาเสิร์ฟ เราสองคนกินข้

ึงเลิกก่อนกูไปร

กูไม่ได้ยุ

นรักวา

ล้ว ก

เข้าห้องเรียนของฉัน ฉันเดินไปนั่งประจำที่ของฉันที่อยู่ร

ภัยดีใช

เลยนะ" ยัยโรสลินเสริมอีก ฉ

หน้าให้เป็นคำตอบก็ใครมันจะไปแฮปปี้ได้ละนั่งกิ

่ต่างจากโรสลินหรอกที่เป็นห่วงฉันเหมือนกัน ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทของฉัน และทุกครั้งที่ฉันม

ีกสักตั้งน่ะ พ

เปิดรับโบนัส

เปิด
Move On ใจหมดรัก
Move On ใจหมดรัก
“เขาเห็นเธอเป็นเพียงของตายไม่ว่าเขาจะไปทำอะไรที่ไหน กลับมาทีไรก็ยังคงเจอเธอเสมอ เมื่อแรกรักอะไรก็ดี แต่ทำไมตอนนี้ทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ มันเพราะเขาหมดรักเธอแล้วหรือเพราะเธอเป็นเพียงของที่เขาจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ เธอเจ็บซ้ำๆ มากขนาดนี้ เธอโง่และไม่เห็นคุณค่าของตัวเองมากขนาดนี้ ควรจะพอได้แล้วใช่ไหม เธอเจ็บพอหรือยัง? เธอยังควรให้โอกาสเขาอยู่ไหม?”