ในวันแต่งงาน ฉันยิ้มมองนักเรียนที่ได้รับทุนสวมชุดแต่งงาน

“เสิ่นยวี้ตกหลุมรักรักนักเรียนยากจนที่เขาให้ความช่วยเหลือ สุดท้ายอาถรรพ์เจ็ดปี เราก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ วันที่เปิดเผยความจริง ฉันใจเย็นอย่างผิดปกติ หลังจากเผชิญหน้ากัน เสิ่นยวี้เลือกฉัน ส่งเด็กสาวคนนั้นออกไป ในวันงานหมั้น คนผ่านไปมาลือกันแพร่สะพัดว่ามีคนตกทะเลสาบถงซิน ฉันตาแดงก่ำจับเขาที่กำลังตื่นตระหนกสุดขีดไว้ "เสิ่นยวี้ ออกจากประตูนี้ไป ระหว่างเราก็จะไม่มีวันหน้าอีก" ในสายตาของเสิ่นยวี้มีความรังเกียจและตำหนิแสดงออกมาอย่างชัดเจน "สูญเสียเวยเวยไป สำหรับผมก็ไม่ต่างอะไรกับตาย" "เจียงเหยา อย่าทำให้ผมต้องเกลียดคุณ" ฉันตัวแข็ง เขาสลัดจนหลุดและวิ่งออกไปโดยไม่เหลียวหลังมอง มองชุดแต่งงานที่สวมอยู่ ฉันหัวเราะออกมา เสิ่นยวี้ไม่ยอมหันหลังกลับ แล้วฉันจะยืนอยู่กับที่ทำไมกัน”