พันธการสายใยรัก

ิ้มหวานและใช้เวลาสนทนากับนันทวัฒน์อย่างมีความสุข ขณะที่นลินีและคุณหญิงวิไลยังคงนั่งอยู่ที่โ

อของเธอ ก่อนจะหันมามองนันทวัฒน์ด

ยงออดอ้อนเล็กน้อย “เพื่อนๆ เขาแนะนำกระเป๋าแบรนด์ที่เอมใช้อยู่คอลเลคชั่นใหม

าเอมอรชอบขอของจากเขาอยู่บ่อย ๆ แต่เขาก็อดใจไม่ไหวที่จะตาม

ไปดู ตอนนี้เราไปกันเลยไหม”

และจับแขนของเขาไว้แน่น นันทวัฒน์จ่ายเงินค่าอาหารเรียบร้อย จากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกจากร้านอาหารไปด้วยกั

ย ความรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ตลอดมาพลันพุ่งกลับมาอีกครั้ง ภาพของเอมอรที่เ

ก็เอื้อมมือมากุมมือของนลินีไว้อย่างอ่อนโยน “หนูลิน...

ธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างนันทวัฒน์กับเอมอรนั้นเป็นเรื่องที่ยากจะล

ทวัฒน์และเอมอรเดินเข้าร้านกระเป๋าแบรนด์เนม เอมอรกำ

ทวัฒน์เองก็รู้สึกดีใจที่สามารถทำให้คนที่เขารักมีความสุขได้ แต่ในความสุขนั้น เขาไม่รู้เลยว่ามี

สดใสขึ้นเท่าที่ควร เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนแผนเล็กน้อย และชวนลูกสะใภ้ไปเดินดูของเพิ่มเติมเพื่อผ่อ

น่อยดีไหม แม่อยากได้กระเป๋าใบใหม่สักใบ” คุณหญิ

อยก่อนจะพยักหน้าตกลง แม้ว่าใจของเธอจะยังหนักอึ้

ไกลจากร้านอาหารที่พวกเขาเพิ่งออกมา แต่ทันทีที่พวกเขาเข้

รยิ้มแย้มอย่างมีความสุข นลินีรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบอีกครั้ง ภาพของสามีที่ยื

รเผชิญหน้าครั้งนี้จะทำให้นลินีต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เธอเ

ลเอ่ยเรียกชื่อของลูกชาย

าให้เอมอรหันกลับมา เขาตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นแม

นี่ครับ” นันทวัฒน์ถามขึ้นด้วยน

แล้วลูกล่ะ กำลังทำอะไรอยู่” ค

สวยไหม” เอมอรหันมาถามพร้

งความสับสนและความหงุดหงิด เธอไม่ชอบที่ถูกขัดจังหวะในช่วงเวลาที่เ

งลังเล แต่ในใจเขารู้สึกถึงค

วกเราแค่แวะมาดูกระเป๋าน่ะ

่อนจะหันมาทางนลินีที่ยังคงยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ เธอรู้ว่

คงอยากใช้เวลากับภรรยาของลูกบ้าง” คุณหญิงวิไลกล่าวอย่างใจเ

มไปด้วยความคาดหวัง เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ “ครั

อาการไว้อีกทั้งนันทวัฒน์ยังไม่ได้จ่ายเงินซื้อกระเป๋าให้เธอเลย “เอมไ

็กน้อย เขาหันมาทางนลิน

วเรียบ ๆ แต่ในน้ำเสียงนั้

อรู้สึกอย่างไร ความเจ็บปวดในใจของเธอยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง แต่เธอเลือกที

ี่นันทวัฒน์ขับรถโดยไม่หันมามองเธอเลย ความเงียบนี้เหมือนจะทำให้ทั้งสองยิ่งห่างเหินกันมากขึ้น หัวใจของนลินี

มาทางนลินี “ถึงแล้ว ลงไปเถอะ” เขาพูดเสีย

าไปในบ้านโดยไม่หันกลับมามอง ขณะที่นันทวัฒน์ขับรถออกไ

อรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้งไว้ในความเหงาและความเจ็บปวดที่ไม่มีทางออก แต่ถึงแม้จะเจ็บปวดเพียงใ