icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ลิขิตรักข้ามกาลเวลา

บทที่ 5 

จำนวนคำ:1524    |    อัปเดตเมื่อ:28/08/2025

นจะมองหน้าแวนที่นั

อแม่ที่จับเจ้าคลุมถุงชนกับคนที่ไม่รู้จัก จึงแยกบ้านออกมาอยู่คนเดียว.. แต่เจ้าหนีผู้ชายคนนั้นไม่พ้นหรอกนะ เพราะด้าย

ด้แต่ยอมรับอยู่ในใจด้วยความ

จ้าจะได้เจอกับเขาเมื่อกลับถึงแผ่นดินเกิดของเจ้า เขาจะมารอรับเจ้าพร้อมกับพ่อแม่ของเจ้า.. เมื่อได้เจอเขาแล้วลองคิดดูให้ดี ๆ แล้วจะรู้

เจ้าว่ายิปซีหร

าบที่ถูกถาม เพราะมันเป็นชื่อที

สามีของเจ้าเป็นคนตั

มีแฟน ไม่มีสามี” พุทธิญาโบกมือปฏิเสธเสียงแข็ง สงสัยว

ะนำพาเจ้าไปพบสามีที่รักเจ้ายิ่ง ตามคำส

ะอยู่กับเพื่อน ๆ หนู” ใจเธอเต้นรัวด้วยความกลัว

กที่หนึ่งที่ไกลโพ้นจากเวลานี้มาก เจ้าคือคนของอดีตที่จ

ุทธิญาเริ่มปวดหัวด้วยความสับสน มองเพ

แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย.. เธออาจจะเข้าใจความหมายของท่านผิด ท่านคงหมายควา

าของบุรุษ สตรีทั่วแผ่นดินต่างอิจฉาในวาสนาของเจ้า.. พวกเจ้าทั้งสามจดจำคำข้าไว้..เมื

บนี้หนูเชื่อไม่ได้จริง ๆ” พุทธิญาคัดค้

ะมอบให้เจ้า” หญิงชราเปิดหนังสือไปหน้าอื่นแล้วลูบเบา ๆ แต่กลายเ

ศจรรย์ใจรอบที่สอง จะบอกว่า

าย” ยิปซีจำใจย

ไปเสียที ขอให้พวกเจ้าทุกคนโชคดีมี

เจ้าแห่งนั้น แต่ก่อนที่จะเดินพ้นชายคาศาลเจ้า ต่างก

างเปล่า แม้กระทั่งโต๊ะและเก้าอ

ักของยิปซี

ย่างหวาดหวั่น จะว่ากลัวก็ไม่เชิง จะว่าทึ

ลาถามขึ้นบ้าง เพราะเรื่องในอดีตที่ท่านทักเพื่อน

่ะ ยายเขาพูดเรื่องในอดีตของพว

นฉันตกใจเ

มือนกัน”

งไง” ปลาหมึกถามเพื่อนที่คำทำนายแปลกจนเกินจะเ

อ เพราะคำทำนายของเพื่อนเธ

มองหน้าฉันอย่างนั้นล่ะ..พวกแกจะคิดมากไปทำไม ถ้าฉันหายไปจริง ๆ พวกแกก็คิดว่าฉันไปอยู่กับสามีที่รักฉันมาก ยายเขาก็บอกนี่ว่าเขารักและยกย่องฉันมา

ไงว่าแกมีความสุขจริ

ป็นอย่างที่ยายเขาบอกจริง ๆ ก็แสดงว่าแ

บราณตลอด แล้วเขาก็เรียกแกกุ้ยถิง ๆ ด้วย” ปลาหม

เรียกฉันว่ากุ้ยถิง ยิ่งหลัง ๆ มานี้ฉันฝันถึงเขาทุกวันเลยนะ ในฝันฉันรู้สึกเลยว่าตัวเองมีความสุขมาก แต่ว

เปิดรับโบนัส

เปิด
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา
“เขาเหลือบสายตามองแก้มบางที่อยู่ไม่ห่างจากปาก จมูกน้อย ๆ ของนางคลอเคลียอยู่ที่ลำคอของเขาเมื่อก้าวเดิน เขาไม่คิดให้เสียเวลา ลดฝีเท้าในการเดินให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วคิดกำไรด้วยการจูบมุมปากและหอมแก้มของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็แผ่วเบานุ่มนวล เพราะไม่อยากทำให้นางตื่นจนเสียโอกาส มือไม้ก็ลูบไล้ความนุ่มเนียนจนลื่นมือของผิวแท้ ที่มีเพียงผ้าผืนน้อยปิดกั้นไว้ "สตรีขี้เมามันไม่งาม แต่ข้าก็ชอบถ้าเป็นเจ้า" เขาพึมพำชิดริมฝีปากอวบอิ่ม ประทับจูบลงไปแนบแน่นเมื่อวางร่างของนางลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว...”