icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
ฉันจะไม่มีวันพบผู้ชายที่ฉันรักมาหลายปี

ฉันจะไม่มีวันพบผู้ชายที่ฉันรักมาหลายปี

ผู้เขียน: Amelia
icon

บทที่ 1 

จำนวนคำ:1369    |    อัปเดตเมื่อ:09/09/2025

หลายครั้ง อยู่ระหว่างขาข

นเยี่ยก็ผลักเธอออกไป แล้วเขย่ารถเข็น

่งนี้แล้ว เธอหั

ยี่ยมา 9 ปี เธอรู้

้าไป ก็พบว่าประตู

งเปล่า ลู่จิ่นเยี่ยดัน商琴雅ไ

ิน เธอเป็นของฉัน เธอควร

าซึ่งกันและกั

ียง ฉันจึงนั่งรถเข็น เ

เบิด 商琴雅คือพี่สะใภ้ที่

ร่างดึงดูด รอคอยความรักท

แต่พี่ชายของเขาโชคไม่ดี คืนแรกก็เสียชีวิต

ุ 16 ปี ยืนหยัดต่อต้านเสียงส่วนใหญ

นี่คะ” 商琴雅พูดพลางกัดร

กปิดความจริงของเรา” ลู่จิ่นเยี่ยพูดเ

ง เขาสามารถรักษาความบริสุทธิ์เพื่อเธอ ต่อสู้เพื่อเธอ แ

ลงบันไดอย่างเงียบๆ เธ

้งสองฝ่ายและห

ต่งงานเป็นความต้องการเดียวของครอ

ายกระโ

สิ้นสุด เธอจะไม่เกี่ยวข้อ

ผลักลู่จิ่นเยี่ยลงบันได เขานั่งรถเข็น ส

ให้จิ่นเยี่ยกินยาอีก ?” 商琴雅พูดด้วยความไม่พอใจ เ

ทบระยะยาวหรือเปล่า?” เธอหยิบยาที่温晴เตรีย

งเขาจ้องมองเธอ เห

อกทำให้温晴รู้สึก

กๆ เธอเป็

นเยี่ยเป็นพิเศษ ทำไ

าร商琴雅ยื่นชามใ

ยาะก่อนจ

ึ้น เศษชามกร

เธอหน่อยเธอก็...” เธอยื่นปากอย่างน

มื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรจึงเงยหน้า สายตาเย็นชา “ฉ

雅โดยไม่ถามอะไร 温

ข่าลงเก

ธอจนเลือดไหล

นี้เธอถูกลู่จิ่นเ

็นคนที่ตามติดลู่จิ่

ฐานะใกล้เคียงกันและ

ยู่ด้วยกันเป

ดหย่อน เรียนทำอาหารเพราะเขาแค่พูดชอบ และถึงขนาด

ี่ยจะปฏิเสธหลาย

างแรงกล้าเหมือนเป

ม่ของลู่จิ่นเยี่ยเ

งมองอย่างหิวโหย เด็กหนุ

อยให้คู่แข่งมีโอกาสฟื้นตัว แม้กระท

ดว่าเธอดูแข็งแกร่งและสวยงามเหมือนดอกบ๊วยที่โ

บ้าน เพื่อเป็นท

ก้แค้นจนเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ 温晴ทนไม่ได้ที่เ

ู้ป่วย ลืมตาเห็นคิ้วท

แต่งงาน

ล้ว ลู่จิ่นเยี่ยกลัวว่าคำพูดจะทำลายชื่อ

เขาจนเขารู้สึก เขาก็ขมวดคิ้วผลักเธอออกไป

คิดว่าเขาใส่ใจเธ

ขาเพราะเขายึดมั่นในค

ขึ้นสั่นและจองตั๋วเ

มดระยะเวลารอคอย เธอจะจา

เปิดรับโบนัส

เปิด
ฉันจะไม่มีวันพบผู้ชายที่ฉันรักมาหลายปี
ฉันจะไม่มีวันพบผู้ชายที่ฉันรักมาหลายปี
“เธอเป็นครั้งที่ 999 ที่นั่งคุกเข่าระหว่างขาของเขา โดยริมฝีปากมีความลำบากในการ "ดูแล" เขา เมื่อตอนที่รักกันอย่างเข้มข้น เขาผลักเธอออกแล้วเข็นรถเข้าน้ำหนักไปในห้องน้ำ "ฉันให้กับจิ๋นจิ๋น..." เขาพูดพึมพำเบาๆ เธอเคยชินแล้ว จึงหันไปหยิบยาสำหรับเขา ตามเขามานานเก้าปี เธอรู้ว่าเขาเป็นคนเย็นชาหรือเฉยชา เมื่อไปส่งยา เธอกลับพบว่าประตูห้องนอนเปิดอยู่ รถเข็นวางอยู่ตรงหน้าประตู ว่างเปล่า เขาถูกกดไว้ข้างหน้า และตาของเขาที่หลงใหล พูดกระซิบที่หูของเธอว่า: "จิ๋นจิ๋น เธอเป็นของฉัน เธอควรจะเป็นของฉันตั้งนานแล้ว!" "เพราะเราเป็นที่พึ่งพิงแก่กันจึงมีวันนี้!" "เพื่อไม่ให้ต้องมีความสัมพันธ์ ฉันก็เลยนั่งรถเข็น แล้วเธอยังไม่เห็นใจฉันอีกเหรอ?" เธออึ้งไป สมองเหมือนมีบางอย่างระเบิดขึ้น จิ๋นจิ๋นคือสะใภ้ของเขา อายุห่างกันสองปี รูปร่างดี แต่ยังต้องกล้ำกลืนอยู่กับการเป็นหญิงหม้ายมา 10 ปี”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 1011 บทที่ 1112 บทที่ 1213 บทที่ 1314 บทที่ 1415 บทที่ 1516 บทที่ 1617 บทที่ 1718 บทที่ 1819 บทที่ 19