จากเถ้าถ่าน สู่ฟีนิกซ์: รักที่ฟื้นคืน

“ฉันดึงคู่หมั้นของฉันออกจากซากรถเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่มันจะระเบิด ไฟไหม้ทิ้งรอยแผลเป็นน่าเกลียดไว้เต็มหลัง แต่ฉันก็ช่วยชีวิตเขาไว้ได้ ตลอดสี่ปีที่เขาอยู่ในอาการโคม่า ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาดูแลเขา หกเดือนหลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมา เขายืนอยู่บนเวทีในงานแถลงข่าวการกลับมาของเขา เขาควรจะขอบคุณฉัน แต่เขากลับประกาศความรักอันยิ่งใหญ่และโรแมนติกต่อเอสเธอร์ รักแรกในวัยเด็กของเขา ซึ่งกำลังยิ้มมาจากกลุ่มผู้ฟัง จากนั้นครอบครัวของเขาและเอสเธอร์ก็ทำให้ชีวิตฉันตกนรกทั้งเป็น พวกเขาทำให้ฉันอับอายในงานเลี้ยง ฉีกชุดของฉันเพื่อเปิดเผยรอยแผลเป็น เมื่อฉันถูกอันธพาลที่เอสเธอร์จ้างมารุมทำร้ายในตรอก จิณณ์กลับกล่าวหาว่าฉันกุเรื่องขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ ฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลในสภาพบอบช้ำและแตกสลาย ในขณะที่เขารีบไปอยู่เคียงข้างเอสเธอร์เพราะเธอ "กลัว" ฉันบังเอิญได้ยินเขาบอกรักเธอและบอกว่าฉัน ซึ่งเป็นคู่หมั้นของเขา ไม่มีความหมายอะไรเลย ความเสียสละ ความเจ็บปวด ความรักที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของฉัน...มันไม่มีความหมายอะไรเลย สำหรับเขา ฉันเป็นแค่หนี้ที่เขาต้องชดใช้ด้วยความสงสาร ในวันแต่งงานของเรา เขาไล่ฉันลงจากรถลีมูซีนและทิ้งฉันไว้ข้างทางหลวง ทั้งที่ยังอยู่ในชุดเจ้าสาว เพราะเอสเธอร์แกล้งทำเป็นปวดท้อง ฉันมองรถของเขาหายลับไป จากนั้นฉันก็โบกแท็กซี่ "ไปสนามบินค่ะ" ฉันบอก "แล้วเหยียบให้มิดเลยนะคะ"”