แรงแค้นจิตรกร : รักที่ได้รับการไถ่ถอน

“นี่คืองานแต่งงานครั้งที่สามของฉัน หรือที่จริงมันควรจะเป็นอย่างนั้น ชุดแต่งงานสีขาวให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแค่ชุดประกอบฉากในละครโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่งที่ฉันถูกบังคับให้ต้องแสดงซ้ำแล้วซ้ำเล่า คู่หมั้นของฉัน เดมอน อัศวโยธิน ยืนอยู่ข้างๆ แต่ในมือของเขากลับกำลังกุมแขนของไอริน พรหมพิริยะ เพื่อนสาวผู้ "บอบบาง" ของเขาเอาไว้แน่น ทันใดนั้น เดมอนก็พาไอรินเดินออกจากแท่นพิธี ออกไปจากสายตาของแขกเหรื่อ และออกไปจากชีวิตของฉัน แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เขากลับมา ลากฉันขึ้นรถของเขา แล้วขับพาไปยังที่เปลี่ยวห่างไกลผู้คน ที่นั่น เขาจับฉันมัดไว้กับต้นไม้ และไอรินที่ไม่ได้มีท่าทีซีดเซียวอีกต่อไป ก็ตรงเข้ามาตบหน้าฉัน จากนั้นเดมอน ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องฉัน ก็ลงมือทุบตีฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะฉันทำให้ไอรินอารมณ์เสีย เขาทิ้งฉันที่ถูกมัดไว้กับต้นไม้ในสภาพเลือดอาบและเดียวดาย ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เมื่อหนึ่งปีก่อน ไอรินเคยทำร้ายฉันในงานแต่งงานของเรา และเดมอนก็เอาแต่ปลอบประโลมเธอในขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุด หกเดือนต่อมา เธอ "บังเอิญ" ทำน้ำร้อนลวกฉันกับเพื่อนสนิท และเดมอนก็หักข้อมือเพื่อนของฉัน จากนั้นก็ทำร้ายมือข้างที่ฉันใช้สำหรับวาดภาพจนแหลกละเอียด เพียงเพื่อเอาใจไอริน อาชีพของฉันจบสิ้นลงแล้ว ฉันถูกทิ้งไว้ในป่า ร่างกายสั่นเทาและกำลังจะหมดสติ ไม่นะ ฉันจะมาตายตรงนี้ไม่ได้ ฉันกัดริมฝีปากตัวเอง พยายามฝืนให้ตื่น พ่อแม่ของฉัน ธุรกิจของครอบครัวเรา มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันยังยึดมั่นที่จะมีชีวิตอยู่ ฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล โดยมีแม่นั่งอยู่ข้างๆ ลำคอของฉันแหบแห้ง แต่ฉันต้องโทรออก ฉันกดเบอร์โทรต่างประเทศที่ท่องจำขึ้นใจมานานแล้ว "อลิน วงศ์วิวัฒน์พูดค่ะ" ฉันพูดเสียงแหบพร่า "ฉันตกลงเรื่องแต่งงาน ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวฉันจะถูกโอนไปยังบัญชีของคุณเพื่อความปลอดภัย และคุณต้องพาเราออกจากประเทศนี้"”