ลูน่าผู้ถูกอัลฟ่าปฏิเสธ — อุ้มท้องลูกของศัตรูเขา

งของค

งลลิล กลิ่นหอมหวานเลี่ยนที่กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของผมไปแล้ว เ

ถาม เสียงกระซิบแผ่วเบา “ศรัณย์ภั

ยายามรักษาน้ำเสียงให้หนักแน่นและมั่นคง

ก มันไม่ได้ช่วยให้หมาป่าในตัวผมสงบลงเลย หมาป่าของผมกระสับกระส่ายมาหลายเดือนแล้ว ไม่ใช่เพราะศรัณย์ภัทร แต่เพราะการมีอยู่ตลอดเวลาของลลิล มีบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องราวการถ

ณย์

ได้ แต่เธอเป็นโอเมก้า หมาป่าโดดเดี่ยวที่ไม่มีฝูง ไม่มีสถานะ สายสัมพันธ์มันจึงรู้สึก... ไม่สมบูรณ์ มันเป็นแรงดึงดูดทางกายที่ทรงพลัง เป็นความปรารถนาที่หยั่งรากลึก แต่การเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณที่ลึกซึ้ง

ผมเปิดออก ศรัณย์ภ

างผมกับลลิล สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มือของลลิลซึ่งวางอยู่บนท้องของตัวเอง ชั่ววินาที

ว่าที่ตั้งใจ “เธอฝันร้าย จิตใจเธอไม่มั่นคง ตอนน

ียง จะร้องไห้ แ

ากของเธอ “ที่นี่คือบ้านของฉันค่ะ คีริน

ธอ เป็นคำกล่าวอ้างที่ลลิลพูดขึ้นมาเอง แต่หมออุดมไม่เคยยืนยันได้ถึงเรื่องนั้น แต่ถึงอย่างนั้

ุ้ง แววตาเจ็บปวดวาบผ่านใบหน้าของเธอก่อนที่จะถูกแทนที่ด้

ข้ามาในพื้นที่ เกาะติดอยู่กับผ้าม่านและผ้าปูที่นอน มันคือการล่วงละเมิด พื้นที่นี้ควรจ

เธอ โอบแขนรอบเอวของเธอ ร่างกา

ึมพำข้างหูเธอ โดยคิดว่าเธอทำตามคำสั่

มเงียบของเธอเป็นก

องแหลมสูงก็ดังขึ้นมาจ

ะ! อย่ามาแตะ

เข้าไปในห้องของลลิล พบเธอกำลังดิ้นรนอยู่บนเตียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ย้อนนึกถึงเหตุก

ังฮัมเพลงขณะชงกาแฟ เธอเห็นผมและใบหน้าของเธอก็สว่างขึ้น

ะ” เธอกระซิบ “ลลิลรู้สึก

ที่แขนของลลิลที่โอบรอบตัวผม สีหน้าของเธอเป็นแบบที่ผมไม่เคยเห็นม

ลบนห้องหน่อยได้ไหมคะ พอดีแอร์มันเย

งลลิลเปลี่ยนไปจากชั้นบน มันไม่นุ่มนวลและเ

กว่าลูกครึ่งอย่างที่เธออุ้มท้องอยู่ไม่คู่ควรกับสายเ

ได ขมวดคิ้ว ผมไ

ียงหยดด้วยความดูถูก “คิดจริงๆ เหรอว่าจะมาเทียบฉันได้? ตระกูลฉันมี

มจากชั้นล่างทำให

อ น้ำตานองหน้า ศรัณย์ภัทรยืนคร่อมเธออ

สะอื้น “คีรินคะ เธอ

จ็บปวดอย่างที่เห็น กระตุ้นสัญชาตญาณที่ผมฝึกฝนมาหลายเดือน ความโกรธเกรี้ยวที่ร้อนระอุและเด็

งหมดของผมก็กระแทกเข้าใส่ศรัณย์ภัทรอย่างจัง เธอกร

ธอแค่เงยหน้ามองผม ดวงตาของเธอใสกระจ่างและเต็ม

กำลังร้องไห้ขึ้นมาในอ้อมแขนและพาเธอออกไ